RUBY ELIZABETH

Misschien heb ik uiteindelijk toch geluk gehad of was mijn intuïtie juist: Briançon toont zich zoals gehoopt en verwacht. Frans, sociaal en normaal. Mijn appartement geeft toegang tot een vriendengroep van oud-bewoners en aanhang die het hele jaar door in de stad wonen. Ik hoef alleen maar mijn bed uit om met ze in contact te komen. Ze kloppen spontaan aan, zadelen ons op met een leuke hond (Funky, een dikke border collie), drinken wijn in de avond en laten uitnodigingen achter voor kerstmarken en raclette.

Ik kan de gekte van Chamonix nog steeds niet geheel van me afschudden door mijn zombiegeoriënteerde, recent gedumpte en dus huilende, wijn- en Netflix-afhankelijke bedgenoot die het geluid van slurpende (nagesynchroniseerde) vampiers tot onze woonkamer toelaat vanaf het moment dat ze zelf het daglicht ziet, maar een stevig paar oordoppen, gegoogle naar het ‘overkomen van een gebroken hart’ en een dosis geduld voldoen als tijdelijke oplossing; daarna neemt het seizoenbestaan het ongetwijfeld over.

En ik heb al kunnen vaststellen dat de gestoorde kant van het seizoenbestaan gewoon in Serre Chevalier te vinden is. Ook hier struikel je over lallende Denen, weten Engelse bartenders niet wat ‘un demi’ is, doen locals hun beklag over hun fysieke staat in de morgen na een nacht vol harddrugs en verliezen mensen zich levenslang in de meedogenloze verleiding van het grote, warme niets dat onderaan de pistes op ze wacht.

Echter, ondanks de goede verschillen en vertrouwde gelijkenissen met Chamonix, mis ik mijn vreemde stadje. Ik mis de pistes, vergezichten en de verhaallijnen die door de hele vallei lagen en waar ik zo achteloos overheen skiede. Le Tour, Les Bossons, Adria, Marcel, gekloot op mijn ski’s en gekte in Chambre Neuf, ik mis het allemaal. Het nest dat nooit écht een nest wilde worden doet zich in de herinnering toch voor als een warme plek vol takjes en dons, lieve mensen die plotseling erg ver weg voelen. En precies hierom is het zo’n goede beslissing geweest om Chamonix te verlaten: Zodat ik mijn vreemde stadje weer kan waarderen.

Mijn waanzinnig stabiele, volwassen, nieuwe leven was erg moeilijk te vinden, onbetaalbaar en duidelijk nog even niet voor mij bedoeld. Dus pak ik het seizoenbestaan weer op, alsof ik nooit iets anders gewild heb. Ik zal werken in een bar, slapen in een hoogslaper vlak boven een feestliefhebbende Belgse en tot ieders teleurstelling – inclusief de mijne –wederom bewijzen dat ik zelf geen feestbeest ben.

Toch voelt het potentieel van mijn leven in Briançon anders dan in Chamonix. De kloof tussen het hoogseizoen en laagseizoen is minder groot en de mensen die ik ontmoet zijn doorgaans geen seizoenarbeiders. Het straatbeeld is eindeloos gevarieerd. Er zijn échte ouderen en échte armen, jonge moeders en voetballiefhebbers, hangjongeren, alcoholisten, niet-glanzende honden en niet-zo-perfecte gezinnetjes, alternatievelingen met wollen mutsen en piercings, zakenmannen, muzikanten, immigranten en dat vooral: méér kleur. Geen samengeklonterde Zweedse twintigers in Goretexpak (ik weet dat het Goretexpak vaak in mijn blog wordt genoemd, maar het zegt in mijn hoofd nu eenmaal alles) en geen hoofdstraat waar je blikken of waardering vangt met iets duurs aan je voeten of op je rug. Het oude centrum van Briançon is misschien zo toeristisch als dat van Chamonix, maar ze verkopen er wierook, zeep, oorbellen, Nepalese broeken, ansichtkaarten en een hoop crêpes met Nutella. Geen pakjes van Chanel.

Ik weet niet wat dit veranderde straatbeeld me precies zal brengen, naast de illusie wat meer in contact met de realiteit te staan op mijn weg naar de supermarkt en terug. Want mijn leven zal zich grotendeels afspelen op de pistes van Serre Chevalier, waar ik de komende vier maanden op twee planken van carbon, glasvezel en Paulowniahout zo hard mogelijk omhoog en omlaag zal proberen te gaan. Of ik nu ski in de bubbel van Chamonix of daarbuiten, het maakt eigenlijk niets uit.

En toch maakt het wél uit. Ik heb geen idee op welke manier, in elk geval niet op de waanzinnig stabiele of volwassen manier, maar het maakt uit. Er is een potentieel en ik zal er ongetwijfeld achter komen hoe dat zich zal manifesteren in mijn dagelijks leven.

In de vallei van Champoleon lijkt de rivier van zilver. De bergen hebben alle kleuren van de herfst, behalve hun toppen, want die steken uit in winter. Door de velden op de vlakte rennen lammetjes in kleine kuddes achter elkaar aan, tussen hun grazende mammies door, in de warme gloed van de laatste zonnestralen. Mijn handen zijn koud. Als ik voorbij een boerderij fiets, met de wangen rood van inspanning en mijn rug nat van het zweet, kijkt een tandeloze boer me grijnzend na.

Twintig seconden later trap ik abrupt op de rem. In het gras rechts van me ligt een gigantisch schaap op haar zijde. Uit haar achterwerk steekt iets geligs dat onmiskenbaar geboren wil worden. Ik stap van mijn fiets en staar het schaap aan, en zij mij, tot ik me realiseer dat die tandeloze boer nog in de buurt moet zijn.

‘Uh… volgens mij bevalt uw schaap.’ De kleine, bolle man met wollen pet en twinkel in de ogen sjokt op me af. Hij kijkt zijn veld in, zet zijn handen in zijn zij en vraagt, zonder zijn blik af te wenden, of ik het leuk zou vinden om met hem mee te komen. We stappen een net over en benaderen voorzichtig het schaap, dat net buiten de kudde ligt te grazen en zich niet om de bevalling lijkt te bekommeren.

De kudde ziet ons aankomen en schiet in beweging, waardoor het schaap opspringt en haar vriendinnen achterna hobbelt. Met, zo zie ik nu, een heel lamshoofd dat naar buiten steekt en onder haar staart mee zwiepert. Ik laat de boer erachteraan hollen en zie ze in de verte verdwijnen, en dan weer verschijnen, met het bevallende schaap dat nu samen met de anderen recht op mij afkomt.

‘Je vais chercher Toby’, verzucht de boer na een drietal rondjes. Hij opent de deur van een stinkende oude truck naast het veld. Zijn border collie springt enthousiast van de passagiersstoel en sprint er meteen vandoor. ‘Nee, Toby, kom hier. Kom hier Toby, spring over het hek. Toby! Toby!!’

Ik ben al lang geen toeschouwer meer en ren samen met de boer en zijn hond zeventig-en-een-half schaap achterna (daarbij moet ik zeggen dat ik effectiever ben dan Toby, want Toby vind het leuk om door het gras te rollen). Als al het wol eenmaal in een hoek van het veld bijeen staat, weet ik ons bevallende schaap er niet van tussen te halen, maar de boer wel. Hij grijpt haar vakkundig bij de billen, rolt haar omver en wenkt me.

‘Het lam ligt verkeerd om.’ Voor ik het weet zie ik zijn handen verdwijnen in het lijf van het schaap. Een pootje floept tevoorschijn, een ander ook. Hij pakt ze bijeen en trekt het lam met een flinke ruk de wereld in. Oh God. Moeder kreunt en laat het hoofd vermoeid tussen het gras poffen. ‘Leeft het nog?’ vraag ik verbaasd. ‘Ja ja’, antwoord de boer terwijl hij het lam liefdevol naast het hoofd van de moeder legt. En ja hoor, het leeft. Het ademt en kronkelt, een geel, slijmerig, bottig hoopje met waterige blauwe ogen die schrikken van het daglicht. Moeder verzamelt haar krachten bijeen en likt dan haar monster schoon.

‘Quel miracle’, verzucht ik.

Toby stort zich op de placenta. Ik stap terug op mijn fiets en word bedankt door de boer, want, zegt hij, ik heb het lam gered. Hij had de bevalling niet opgemerkt en het lam was er alleen zeker niet uitgekomen.

Met een grote, grote grijns fiets ik dieper de vallei in, langs de zilveren rivier en honderden lammetjes links en rechts die zich plotseling voordoen als mijn lievelingsdieren. ‘Il est debout!’ roept de boer als ik hem tref op de terugweg. Het lam staat naast zijn moeder, wankelend op vier veel te lange poten, nog steeds zo geel als een kanarie.

‘Dag lam,’ zeg ik. ‘Welkom in deze prachtige wereld.’

Ik ben bij Fieke in huis. Ze bakt een chocoladetaart en beweegt zich af en toe naar mijn piano, die tegen de wonky* muur van haar woonkamer opgesteld staat. Ze passen goed in de woonkamer, Fieke en de piano, zo tussen de kamerplant, houten tafel,  stippelkopjes, Afrikaanse dekentjes, donkere vloer, hangende trommel, lange gordijnen en langgerekte vaas in.

We zijn in Saint Bonnet, het dorpje onder Villard Trottier, vlakbij Gap. In zekere zin ben ik op weg naar Briançon, waar zowel een skipas als het idee van een nieuw soort toekomst op me wacht (stabiel, gestructureerd, volwassen ect.). Maar omdat Briançon zelf nog niet op de hoogte is van mijn komst, ben ik dankbaar dat Fieke me tijdelijk opvangt.

God mag weten hoe de komende tijd verloopt. Ik heb geen idee. Meer dan weg-uit-Chamonix en anders (stabiel, gestructureerd, volwassen ect.) had ik eigenlijk nog niet bedacht. Ik weet niet eens wat voor muziek ik erbij moet luisteren. Uptempo nieuw-energetisch-begin muziek, of romantische op-avontuur muziek, of Franse welkom-in-Frankrijk muziek (ik verhuis immers naar Frankrijk), of folklore we-zijn-allemaal-verloren-zielen muziek, of… Geen idee.

Het enige dat ik momenteel echt wil, is een fijn huisje voor langere tijd. Geen drugskartel met 24/7 Drum ‘nd Bass, geen vliegende honden, geen kippenhok. Gewoon, een fijn huisje. Zoals het huisje van Fieke.

*wonky: De muren in Fiekes huis zijn niet persé scheef, maar ook zeker niet recht; ze golven een beetje. Zoals alleen de muren in een oud huis dat kunnen. Hoe omschrijf je dat met een leuk Nederlands woord?