Rudolf’s Rode Neus

Gisteravond stond er zo elk half uur een groepje kinderen voor de deur, uitgedost in spannende kostuums met spinrag, bloed en hangende vleermuizen. Ik gaf het eerste groepje een banaan, negeerde het boze kloppen van de volgende vier en plakte toen maar een briefje op de deur waarop geschreven stond dat we geen snoep in huis hadden (maar ze best wat mochten achterlaten). Ik wist niet dat de kinderen van kleine Franse bergdorpen op Halloween langs de deuren gingen, maar had zoveel kunnen vermoeden toen er ruim een week geleden een afgehakte hand in de vensterbank van de lokale pizzeria lag.

Het is dus november en het sneeuwt. De kachel staat aan en de Douwe Egberts Kerst-Cd afspeellijst op YouTube heeft al een eerste ronde gemaakt. Rudolf’s rode neus, het kinneke Jezus en onze ski’s maken allen vroegtijdig hun intrede en Fieke en ik zijn een klein beetje door het dolle heen. Maar waar een winterseizoen vol kerstartikelen en prijzige Goretex-pakken zich altijd wel met een zekere mate van humor aandient, doet de sneeuw dat nooit. De wereld achter de ruiten is wit, statig, vergevingsgezind en verbazingwekkend magisch.

We hebben de ski’s in de auto gegooid en gaan ze morgen, iets hogerop, onder onze voeten binden, wat zó leuk is dat we waarschijnlijk geen oog dicht doen vannacht. Maar dat kan nou ook weer niet; Fieke zit gewoon aan een fulltimebaan en Briançon blijkt een klein, stug seizoenstadje waarin ik maar met moeite voet aan de grond krijg, wat enerzijds betekend dat ik mijn bivak onder Fiekes dak nog even mag aanhouden, en anderzijds dat ik zelf nog steeds voltijd op de designafdeling van mijn nieuwe leven zit, met het mij vreemd gezinde lot grinnikend aan het bureau tegenover me.

Ik zeg nu al een jaar lang ‘goed, maar gekke tijden’ wanneer mensen vragen hoe het met me gaat en ik verheug me inmiddels wel op een ander antwoord. Een spontaan afgehakte hand in de vensterbank kan ik in principe wel aan, maar ik zou de grote lijnen van mijn leven liever wat meer in het gareel houden. Godzijdank sneeuwt het. Een enkele blik op de bergen, een paar miljoen sneeuwvlokken, en alles is OK.

One Comment

  1. Als de handlezers tegenwoordig alleen afgehakte handen nog willen lezen. Waar moet dat dan heen in de toekomst?
    De ontwerpafdeling draait nog overuren, begrijp ik. Gelukkig dat alles onder een ijskoude laag van keiharde pegels wordt bedekt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s