Iglo’s, bacillen, vliegende honden, honderden euro’s en een diploma

Soms leef je dagen waarvan je weet dat ze groots je eigen historie ingaan.
Deze weken zijn zo geladen dat ik er altijd een sterk gevoel aan over zal houden.
I got my ass wipped, ik ben op mijn bek gegaan, ik ben verslagen. Ik had het idee dat ik wel kon blijven aanmodderen met de bacillen en ik verbaas me bijna over de feitelijkheid van hun overwinning. Als zij werkelijk sterker zijn, dan doe je daar dus niets aan.
Mijn leven is er desondanks niet vervelender op geworden.
Gebonden aan mijn bed sla ik de komst van ladingen sneeuw en een achttal extra Fransozen in mijn huis gade. Fieke klopt aan en mengt zich in de huiselijke chaos, zo natuurlijk dat ik me haar naderende afwezigheid onmogelijk kan invoelen. De Fransen maken een iglo in de achtertuin, een gigantische, ze bouwen er een tweede iglo naast en verbinden ze met een gang. En dat alles houdt het voldoende om er op een avond met het hele huis in te kaasfonduen.
Ik ben daar niet bij, want ik draai de dagen van mijn terugkomst op het werk, daar waar de bom is gebarsten en beterschap is beloofd. De keelmalaise houdt aan en ik droom van de dag waarop ik weer kan zingen.
’s Middags slaap ik bij in een poging om de destructie van het nachtwerk te compenseren. Tijdens een sessie dagdromen zie ik opeens iets langs het kelderraam vallen. En nog iets. En nog iets.
Later hoor ik dat een Fransoos van het balkon in de poedersneeuw is gesprongen (het is een serieus balkon, ’s zomers zou dat suïcidaal zijn). Een andere Fransoos heeft een achterwaartse salto gemaakt en daarna hebben ze de honden naar beneden gegooid.
Op een avond komt dat allemaal langs mijn werk om bier te drinken. Omdat het leven nu eenmaal bizarre toeren maakt, vinden ze vierhonderd euro op de stoep voor het café en gaan ze in één beweging naar een restaurant. Pizza en Amaretto, hoor ik later.
Op de laatste dag van het verblijf van Fiekje wordt ze gebeld met het nieuws ze dat ze geslaagd is voor haar diploma verpleegkunde. Met drie achten. Haar solide prestatie staat in zulk grappig contrast met de fratsen van het leven in Le Tour dat ik er bijna met mijn kop niet bij kan. Vliegende honden rijmen slecht met jarenlange studies en stages in ziekenhuizen. Ik ben apentrots.
De iglo’s in de achtertuin glinsteren in de zon. Ik heb een verkeerde keuze gemaakt door een fulltime baan te nemen en ik kan me er niet direct uit manoeuvreren, maar het levert me een goede dosis inzicht op wat betreft de indeling van alle miljoenen dagen die nog komen gaan.
Dit seizoen heeft de charme van een probeersel. Ik mag de uitkomst wel.

One Comment

  1. Deze week was echt goed bizar he! Haha shit Ruub ik heb heimwee.. Geef alles en iedereen een dikke zoen, vooral ook Mian en Mario want die heb ik geen doei gezegd!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s