Lampionnen

_DSC0212

Normaal gesproken word ik wakker naast mijn pluchen aap (Monkey) en de Catalaan, maar Marcel is zo druk met de CRET dat Monkey en ik bijna zijn vergeten hoe het is om naast een mens te slapen. Het is desondanks dringen in bed: De helft van het oppervlakte zijn we tegenwoordig kwijt aan mijn nieuwe elektrische piano en de andere helft delen we met Cookie (mannetje) en Millie (vrouwtje), twee kortharige, kortpotige honden.

Ik heb een kamer gevonden in een oud chalet in Gaillands, vlak bij het centrum van Chamonix, waar een stel Britten, Cookie en Millie al jaren van seizoen naar seizoen leven. In de achtertuin staat een grote kersenboom die al haar kersen veel te hoog heeft hangen, waardoor je ze eigenlijk niet kunt eten, tenzij je eronder gaat staan en wacht. Mijn nieuwe huisgenootje heeft er vorige zomer van die kleine gekleurde lampionnen ingehangen. Zijzelf heeft blauwe ogen en blonde haren en lijkt een beetje op een elf, maar een speciaal soort elf, met piercings en tattoo’s en plannen om na de zomer naar Burningman te gaan.

Ze hebben in huis maar één regel: Blowen mag binnen, maar roken doe je altijd buiten.

Ik voel me erg op mijn gemak. Mijn kledingkast is groot genoeg voor al mijn kleren, die inmiddels netjes aan klerenhangers hangen en ineens een aantrekkelijk geheel vormen. De honden achtervolgen me door het hele huis. Niemand klimt. Ze praten over reizen en nachtclubs en dragen gekke kleding. Het huis is schoon en ruim. Het ruikt lekker. De supermarkt is daarbij onwaarschijnlijk dichtbij: Ik ben er al in drie minuten (een tripje naar de supermarkt kostte me afgelopen winter ruim anderhalf uur).

Op een dag krijgt de elektrische piano een houten standaard met wielen waarmee ik hem naar buiten rijd, zodat ik muziek kan maken op straat en voor straatmuzikant door kan gaan. Dan is er meteen weer ruimte voor de Catalaan. Misschien vind ik ergens wel een ladder om bij de kersen te komen en maak ik kersenjam voor mijn elfachtige huisgenoot. Misschien sta ik over een paar maanden gedrogeert en halfnaakt in de woestijn van Nevada. Misschien liggen Monkey en ik tegen die tijd wel in het Nederlandse bedje in de logeerkamer van mijn ouders, omdat ik hen mis.

Ik zoek al een tijd lang naar wat structuur in mijn leven, maar had Cookie en Millie voor geen goud willen mislopen.

_DSC0206

_DSC0204

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s