RUBY ELIZABETH

Ik heb zojuist ‘Valentijn’ gegoogeld om te verifiëren dat de ‘dag der geliefden’ vandaag is, veertien februari, want mijn opgesloten bestaan in Coupeau maakt me wereldvreemd en vergeetachtig. Het meest prominente zoekresultaat in beeld was een advertentie van de HEMA, en ik ben groot fan van HEMA, waardoor ik nu met spijt in het buitenland zit, want ik had Marcel graag een USB-stick roos van 8GB en een hartvormig thee-ei cadeau gedaan.

De ‘dag der geliefden’ is volgens mijn vriendje 23 april, Sant Jordi, wanneer Catalaanse mannen een roos aan Catalaanse vrouwen geven en Catalaanse vrouwen een boek aan Catalaanse mannen. Valentijn heeft geen betekenis voor hem, nog minder dan voor iemand die de traditie afschrijft als commerciële onzin. Hoe overtuig ik deze Catalaan van de noodzaak om een puntzak met zachte hartjessnoepjes voor mij te kopen?

Dit is mijn zesentwintigste Valentijn zonder puntzak met zachte hartjessnoepjes.

Gelukkig heb ik Marcel niet nodig om me te verkneukelen over onze liefde. Sterker nog, Marcel is vanmorgen vroeg vertrokken om te skiën, samen met de hele vallei omdat de lucht helderblauw zag en de poeder nog fris op de flanken lag. Alleen al een blik op de bergen maakt me momenteel diepongelukkig, waardoor ik totaal afhankelijk ben van triviale dingen zoals Valentijn om mijn goede humeur in stand te houden.

Er is een verhaal dat altijd in me opkomt wanneer ik denk aan Marcel en mij als echtpaar (grapje), dat ik eigenlijk nooit zo aan mensen vertel omdat er niet echt een climax in zit en ik überhaupt slecht ben in het vertellen van dit soort anekdotes.

Het was de zomer van 2016 en ik woonde nog niet zo lang bij Marcel in de ambulance. We stonden geparkeerd naast een veldje bovenin Argentière, waar veel klimmers in busjes kampeerden omdat de bomen schaduw gaven en de gemeente ’s zomers een klein toilethok neerzette. Ik kwam zojuist van het centrum en zag dat de deur van de ambulance open stond. Het was avond. In plaats van Marcel achter zijn accordeon, trof ik een pan linzen op het vuur. Voordat ik het gas dichtdraaide, liep ik een rondje over het parkeerterrein en riep Marcel, die zich zo goed verschool dat ik me zorgen begon te maken. Een derde van de linzen plakte verbrand aan de bodem van de pan. Ik kende Marcel misschien nog niet zoals nu, maar wist wel dat hij niet het type was om een pan op het vuur te vergeten.

Toen ben ik naar de prullenbakken gelopen en heb ik mijn vriendje gezocht tussen de vuilniszakken van Argentière. Niet omdat ik dacht dat ik zijn lijk daar zou vinden, maar omdat ik wist dat Marcel een fervent dumpsterdiver was en dat die prullenbakken drie meter diep konden zijn.

Uiteindelijk trof ik Marcel achter het houten huisje op het veld, in het gezelschap van twee uitbundige Basken die dermate amusant bleken dat hij de linzen was vergeten. Voor het eerst in onze relatie had ik me zorgen om hem gemaakt, écht zorgen, richting paniek zelfs. Maar dat is niet de reden waarom ik het incident zo helder in mijn herinnering heb staan. Van alle plekken waar je je vriendje zou kunnen gaan zoeken, ben ik als eerste naar de prullenbakken gelopen. Wie zoekt haar vriendje nou in de prullenbak?

Als ik één ding zou moeten noemen waarom ik zo veel van Marcel houdt, dan is het dit: Hij verbaasd me. Hij heeft me altijd verbaasd. Na onze hereniging realiseerde ik me hoe absurd het was dat ik naar hem had gezocht in de prullenbak, terwijl het op dat moment zo logisch had geleken. En dit was nog maar de prullenbak. Met Marcel weet je het nooit. Hij zou overal kunnen zijn. Zijn creativiteit en daadkracht maken de mogelijkheden grenzeloos. Met zijn manier van denken en handelen heeft hij mijn blik op de wereld geopend, en schijnbaar resulteert dat erin dat ik hem op de gekste plekken moet zoeken wanneer hij kwijt is. Dit is precies wat ik wil, een onvoorspelbare Marcel, zelfs al brengt dat het risico met zich mee dat ik ook onze kinderen op een dag in de prullenbak moet gaan zoeken.

Mijn Valentijn. Hij komt straks thuis. Ondanks zijn onvoorspelbaarheid weet ik vrij zeker dat hij me niet zal verassen met een puntzak vol zachte hartjessnoepjes en dat is dan wel jammer.

(Je kunt bij de HEMA ook gouden heliumballonnen kopen in de letters L,O,V en E. Als je wilt kun je dus ook VOL spellen, of LEO, of VOLLE LEO).

Terugvallen op Netflix is perfect voor een dag of twee, maar daarna beginnen alle series en films op elkaar te lijken. Ik was verdrietig toen Marcel in de bus stapte en zonder mij naar Briançon reed, en zocht afleiding. Maar de dag dat hij aan de CRET begon, vond ik mijn schilderspullen terug in de lade.

De winter van Chamonix staart me betekenisloos aan door het balkonraam. Zonder ski’s is de laag sneeuw beduidend minder inspirerend. Ik ben uit de ENSA-trein geschopt terwijl de aspirant gidsen nog op weg zijn naar het examen. Wat in godsnaam doet een gestrande ziel zonder ski’s in deze vallei?

Schilderen.

Misschien valt er inderdaad winst te behalen uit mijn blessure, zoals de fysio zei. Zij had het over spiergroepen die ik tijdens mijn revalidatie kon trainen, ik dacht meer aan een soort geestverruimend avontuur. Sorry voor dat paard dat constant terugkomt, maar dat stond hier werkelijk in de woonkamer. Ik was zo gefocust als het niveau van de ENSA van me vroeg en dat was all-in. Alles buiten skiën was secundair.

Welke gek gaat er nu dag in dag uit van een helling met sneeuw glijden?

De laatste Netflixfilm die ik keek was Frida, over de beroemde Mexicaanse schilderes Frida Kahlo, begin jaren negentig. Alleen al de kleuren. Dat is nog eens iets anders dan het wit-zwart schema van de Alpen in winter. Ik klaag niet over mijn bestaan hier, maar de bergen staan pal bovenop de culturele diepgang van de vallei. Sfeer? Muziek? Hartstocht?

Hartstocht voor ski’s.

Mijn blessure lijkt mee te vallen, maar het duurt nog wel even voordat de fysio me loslaat. Daarom zit Frida hier naast me op de sofa. Ze vraagt me wie ik ben wanneer het paard op stal staat, wat ik doe en waarom, ze vraagt om schilderijen en zo niet om gedichten of liederen, sensuele dansen in kleurrijke jurken en gitaren en apen en nog meer schilderijen. Het werkt bevrijdend, zo’n blessure.

Heb je weleens het gevoel dat je gestrand bent op een eiland wanneer je met een vriendengroep uiteten gaat? Ik word rusteloos van restaurants en ik weet eindelijk waarom: In een restaurant eet je met heel veel vreemde mensen die je nooit leert kennen. Elke groep zit op een eiland en alleen de obers hebben een boot.

Ik begrijp het concept van een restaurant: Gezelschappen willen (goed) eten terwijl ze tijd met elkaar spenderen, of vooral tijd met elkaar spenderen, of vooral (goed) eten. Prima. Dit concept werkt niet voor mij. Het werkt gewoon niet. Echt niet.

Hoe goed mijn eigen gezelschap of het eten ook is, ik kan nooit volledig loslaten dat er onbekenden om me heen lopen te dineren. Ik voel me altijd enigszins gevangen door het gezelschap waarin ik toevallig verkeer en een beetje bedreigd door de gezelschappen die niet aan mijn tafel zitten.

Ik geloof dat ik wil weten wie ze zijn, of in elk geval de mogelijkheid wil hebben om ze te leren kennen. Of laat ik het zo zeggen: Ik wil liever met ze zijn, al hoeft er geen woord tussen ons gewisseld te worden.

Mensen gaan niet uit eten om nieuwe mensen te ontmoeten en restaurants zijn er niet op ingericht om vreemden bij elkaar te brengen. Maar toch, ze doen het wel. Je eet nu eenmaal gelijktijdig met dertig, veertig man, maar je loopt hun tafels voorbij zonder hun aanwezigheid te erkennen. Wat is dat voor iets belachelijks.

Ik heb liever twee grote tafels, dan twintig kleine, en ik zit liever naast een onbekend gezelschap, dan dat ik ze achter me hoor lachen. Echt waar. Vreemde mensen zijn eng, stinkend vervelend of heel veel cooler dan je eigen gezelschap, tot ze aan je tafel zitten. Eten verbindt.

Ondanks dat ik zo culinair ben als een reep melkchocolade en koffie, wil ik een restaurant opzetten. Het merendeel van mijn werkervaring (wat zeg ik: al mijn werkervaring) ligt vooralsnog in de horeca. Ik heb gezien wat werkt en wat niet werkt en door de jaren heen, min of meer onvermijdelijk, een specifieke fantasie over mijn eigen restaurant ontwikkeld.

Ik weet niet of dit leven me de gelegenheid zal bieden om mijn restaurant te verwezenlijken, maar het geeft me in elk geval genoeg tijd om me met het concept te amuseren. Misschien kan ik er na mijn pensioen mee aan de slag, met een paar pittige bejaarden in de kelder van het verzorgingstehuis. Als het nog een aantal levens duurt, dan stop ik mijn businessplan bij het eindrapport over mijn verlichtte status en mijn aanvraag voor een zangcarrière (of een kattenlichaam) in mijn reïncarnatiekoffer.

Of, wie weet, ben ik over vijf jaar trotse eigenaresse van mijn eigen lievelingsrestaurant. Waar iedereen gewoon aan dezelfde tafel eet.

De reusachtige, ouderwetse houten pickel in de woonkamer doet prima dienst als wandelstok, een potentieel dat ik er nooit eerder in heb hoeven zien. Gisteravond stopte ik een chocoladepizza zonder schuldgevoel in de oven en vanmorgen nam ik een schaamteloos lang bad. Marcel is buitenaards lief, geduldig en optimistisch en Adria’s relativerende humor heeft het juiste effect: Relativerend. Ik heb een excuus om mijn teennagels te lakken en alle seizoenen van Gilmore Girls af te draaien, waar ik oprecht van geniet, en mijn lichaam krijgt eindelijk een voldoende dosis rust. De sneeuw die vannacht is gevallen zal niet vrolijk onder mijn ski’s vandaan stuiven, maar laat zich gemakkelijk in een zakje scheppen, waardoor ik geen ijsblokjes in de vriezer hoef te leggen. Het enige probleem is dat de bus van Marcel vanwege de gladheid de weg naar Coupeau niet op kan en mijn benenwagen in nog onbekende mate naar de klote is, waardoor ik min of meer ben gestrand in mijn eigen chalet.

Dat het een blessure van de MCL (ligamentum collaterale tibiale in Nederlands) van de rechterknie is weet ik, na een flink staaltje zelfgedokter met behulp van het internet, vrij zeker. Schijnbaar zijn er drie gradaties van gruwelijkheid, waarvan de eerste na zo’n week geneest, de tweede langer dan een maand kan duren en de derde een game-over inhoudt. Als ik de derde had gehad, zou ik nu als een verslagen hoopje mens met een gezwollen, kleurrijke knie in de wachtkamer van het ziekenhuis zitten. We zitten dus nog relatief goed.

MAAR LAAT HET ALSJEBLIEFT GRADATIE ÉÉN VAN GRUWELIJKHEID ZIJN

Vanmiddag om half vier heb ik een afspraak met een fysio in het centrum. Het is vreemd dat ik hem of haar nodig heb voor het vonnis, terwijl ik mijn knie hier voor me heb liggen. Het ding zwijgt, zegt niet wat er aan de hand is, heeft veel te veel macht, de rechterknie, de onaangekondigde hoofdrolspeler van het komende tijdsbestek, doe me een gunst en wees niet kapot.