Het Restaurant

Heb je weleens het gevoel dat je gestrand bent op een eiland wanneer je met een vriendengroep uiteten gaat? Ik word rusteloos van restaurants en ik weet eindelijk waarom: In een restaurant eet je met heel veel vreemde mensen die je nooit leert kennen. Elke groep zit op een eiland en alleen de obers hebben een boot.

Ik begrijp het concept van een restaurant: Gezelschappen willen (goed) eten terwijl ze tijd met elkaar spenderen, of vooral tijd met elkaar spenderen, of vooral (goed) eten. Prima. Dit concept werkt niet voor mij. Het werkt gewoon niet. Echt niet.

Hoe goed mijn eigen gezelschap of het eten ook is, ik kan nooit volledig loslaten dat er onbekenden om me heen lopen te dineren. Ik voel me altijd enigszins gevangen door het gezelschap waarin ik toevallig verkeer en een beetje bedreigd door de gezelschappen die niet aan mijn tafel zitten.

Ik geloof dat ik wil weten wie ze zijn, of in elk geval de mogelijkheid wil hebben om ze te leren kennen. Of laat ik het zo zeggen: Ik wil liever met ze zijn, al hoeft er geen woord tussen ons gewisseld te worden.

Mensen gaan niet uit eten om nieuwe mensen te ontmoeten en restaurants zijn er niet op ingericht om vreemden bij elkaar te brengen. Maar toch, ze doen het wel. Je eet nu eenmaal gelijktijdig met dertig, veertig man, maar je loopt hun tafels voorbij zonder hun aanwezigheid te erkennen. Wat is dat voor iets belachelijks.

Ik heb liever twee grote tafels, dan twintig kleine, en ik zit liever naast een onbekend gezelschap, dan dat ik ze achter me hoor lachen. Echt waar. Vreemde mensen zijn eng, stinkend vervelend of heel veel cooler dan je eigen gezelschap, tot ze aan je tafel zitten. Eten verbindt.

Ondanks dat ik zo culinair ben als een reep melkchocolade en koffie, wil ik een restaurant opzetten. Het merendeel van mijn werkervaring (wat zeg ik: al mijn werkervaring) ligt vooralsnog in de horeca. Ik heb gezien wat werkt en wat niet werkt en door de jaren heen, min of meer onvermijdelijk, een specifieke fantasie over mijn eigen restaurant ontwikkeld.

Ik weet niet of dit leven me de gelegenheid zal bieden om mijn restaurant te verwezenlijken, maar het geeft me in elk geval genoeg tijd om me met het concept te amuseren. Misschien kan ik er na mijn pensioen mee aan de slag, met een paar pittige bejaarden in de kelder van het verzorgingstehuis. Als het nog een aantal levens duurt, dan stop ik mijn businessplan bij het eindrapport over mijn verlichtte status en mijn aanvraag voor een zangcarrière (of een kattenlichaam) in mijn reïncarnatiekoffer.

Of, wie weet, ben ik over vijf jaar trotse eigenaresse van mijn eigen lievelingsrestaurant. Waar iedereen gewoon aan dezelfde tafel eet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s