Ligamenten houden van groenten en fruit

Ik was ervan overtuigd dat ik goed was in het omgaan met tegenslag, maar na twee weken wil ik nog steeds skiërs pootjehaken en sneeuwvlokken terug de hemel in sturen. Marcels verhalen over de afgelopen CRET-week maken me jaloers. Hoe meer zij trainen, hoe kanslozer ik me voel.

Ik was wel de laatste die zich een maandlange siësta voor het examen kon veroorloven. Mijn zelfvertrouwen is in zijn geheel blijven hangen achter de mogul die mijn ondergang inzette. Het voelt als een grap om in dit stadium nog hoop op succes te cultiveren.

Wat is er gebeurt met de weg ernaartoe? Het is moeilijk om die te waarderen vanuit horizontale positie. Hoe langer ik op de bank lig, hoe meer ik geneigd ben om mezelf te distantiëren van het traject. Ik zou het graag opgeven om te voorkomen dat ik nog een maand lang dobber in frustratie en daarna in lijn der verwachting het examen faal. Het vereist nogal wat optimistisch vermogen om deze tegenslag te zien als een leermoment of gelegenheid om door te zetten. Diep (of eigenlijk niet zo diep) in mijn hart neem ik liever mijn verlies, zodat ik me vast kan oriënteren op wat erna komt. De wereld heeft zoveel meer te bieden dan poedersneeuw.

Maar ja, hè, op die manier leven we het leven niet. We staan ver boven opgeven. We moeten na afloop kunnen zeggen  dat we ‘alles hebben gegeven’, anders is het niet leuk. Anders verkopen we onze ziel aan het voortkabbelende bestaan.

Mijn vriendje is doodvermoeiend, maar ik ben het wel met hem eens.

Hoezeer ik deze tegenslag ook vervloek en hoe graag ik andere skiërs ook wil pootjehaken, in naam van de weg ernaartoe wil ik er toch iets van maken. Training in de meest optimale zin van het woord is niet mogelijk, maar er zijn dingen om te doen. Ligamenten houden schijnbaar van groente en fruit, dus ik kan op zijn minst gezond eten. Aandacht voor de blessure in het algemeen helpt herstel, zeggen ze, dus ik doe de massages en het ijs en de oefeningen. Ik kan mijn lichaamsspanning trainen en schijn zelfs de juiste neuronen te kunnen koppelen door in gedachte over de piste af te dalen.

Echter, waar het uiteindelijk op neerkomt is niet het tempo van herstel van mijn knie of de juiste connecties in mijn brein, maar de vraag of ik, wanneer ik weer op ski’s sta, mijn zelfvertrouwen achter die mogul kan terugvinden.

Nu, hoe doe ik dat?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s