RUBY ELIZABETH

Tu vais bouffer le mur là! – zei de inspecteur terwijl hij mijn stuur agressief naar links duwde. Heus niet – dacht ik. Blijf met je vieze poten van mijn stuur af.

Ik kon de inspecteur niet uitstaan, hoe hij daar naast me zat, met zijn dikke bovenbenen in zijn strakke beige broek. Na de eerste bocht wilde ik hem al sommeren om uit te stappen, maar dat was tegen de regels van het spel. Binnen vijf minuten vond het muurincident plaats, waardoor we allemaal – de inspecteur, mijn rijinstructrice en ikzelf – nog dertig minuten lang moesten doen alsof dit een waardig examen was.

Ik was immers al gezakt.

Mijn rijinstructrice vond de inspecteur een lul. Ik weet vrij zeker dat ze specifiek die term had gebruikt als ze Nederlands was geweest. Mijn rijinstructrice zelf heeft een grote mond die ik vlak na mijn examen erg kon waarderen.

Met een andere inspecteur had ik me nooit rechtstreeks naar de muur gedirigeerd. Het was zijn schuld.

Mijn droom om begin mei met mijn eigen auto richting Spanje te rijden is enthousiast in duigen gevallen. Het rijbewijs valt zo’n duizend euro duurder uit dan op voorhand berekend en alleen al de autoverzekering voor ‘jonge conducteurs’ zou mijn gehele resterende budget beslaan. Geen auto dus.

En nog geen rijbewijs.

Het materiaal van mijn nieuwe laptop is grijs metallic en voelt zacht, de subtiele klik die de toetsen maken wanneer ik ze induw is verslavend, en de snelheid van het systeem is merkwaardig en futuristisch (dat zeg ik zonder me aan te stellen, ik ben onder de indruk). Tussen het breken van mijn oude laptop en het uitpakken van mijn ‘ gerefurbishde’ vervanger heeft de technologie een grote sprong vooruit gemaakt; zolang ik dit apparaat op mijn schoot heb, weet ik zeker dat auto’s vliegen en mensen in principe niet meer doodgaan. Ik kan de laptop met fatsoen openen in een café waar ze twintig soorten koffie aanbieden, en daar moet ik eigenlijk wel om lachen, want ik geloof dat ik eindelijk op een punt in mijn leven ben aangekomen waarop mijn eigenwaarde onafhankelijk van Apple of koffie opereert. Het snelle karakter van mijn laptop komt voort uit mijn vriendschap met een handige Britse computernerd en zijn verstandshouding met eBay; ik heb daar zelf verder niets mee te maken.

De zon heeft zich in de vallei genesteld en de vogels hebben elk een boom gekozen om van ’s ochtendsvroeg tot ’s avondslaat uit te fluiten. De lente zit in mijn hoofd, buik en zelfs mijn vingers, en het bestaan heeft zo’n licht karakter gekregen dat een flauw briesje me aan de andere kant van de wereld zou kunnen afzetten. Ik heb geen idee waar ik over een maand ben, hoe ik mijn geld zal verdienen en waarover ik zal dromen, maar ik heb houvast aan mijn nieuwe laptop. Er zit een belofte in de tijd die aanbreekt en ik geloof dat ze daarvan op de hoogte is (door haar timing lijkt ze een product van de lente, een mechanische krokus met metallic bloembladeren; haar energie is gelijk aan die van de zon waardoor ze straalt van vrolijk potentieel).

Mijn lieve Marcel spendeert zijn tijd in Zuid-Frankrijk, waar hij zich voorbereid op de klimexamens van de ENSA. Ik verheug me op het moment waarop ik mijn twee liefdes aan elkaar kan introduceren. ‘ Marcel, dit is Krokus, mijn nieuwe laptop’. Maar omdat ik zelf de belofte van deze tijd niet ken, heb ik geen idee wanneer ik hem weer zal zien. Ik haal momenteel mijn rijbewijs en speur het internet af naar een goedkope auto. Als ik niet wordt opgelicht, zou ik zomaar naar Zuid-Frankrijk kunnen rijden (en dan pik ik je op, Fiek).

Ik kom er overigens net via Wikipedia achter dat de Krokus niet perse een lentebloem is, maar mijn laptop is wel perse een lentekrokus.

Als je persé naast de hoogste berg van Europa wilt wonen, dan lever je onvermijdelijk in op zonlicht. Er zijn huizen in de vallei van Chamonix die zelfs in de zomer geen zon zien. De winter hier is nu eenmaal een donkere aangelegenheid, maar stel je eens voor dat de lente aanbreekt, de vogels fluiten, de ramen openzwaaien en geen zonnestraal de kamer verwarmd…!
Gelukkig bestaan er dorpen zoals Coupeau, gelegen tussen de bossen aan de overkant van het massief. Zelfs ’s winters ontsnappen die nog aan de schaduw van de Mont Blanc, al is het maar voor een uur of twee. Zonlicht is goed voor een mens. Daar bloeit ze van op. De chalets schieten hier dan ook uit de grond, ik ken de cijfers niet maar op basis van hun voorkomen schat ik in dat de helft ervan gedurende de laatste tien jaar gebouwd is. Grote, moderne chalets met zoveel raam dat je ’s avonds steevast een inkijkje krijgt in het leven van de rijke bergbewoner.

Twee bochten onder het appartement van Adria en mij staat een oranje hijskraan die overdag met veel lawaai zo’n gebouw in elkaar zet. Aan het einde van diezelfde weg hebben ze zojuist zo’n honderd vierkante meter aan bomen weggekapt, want volgens BIG MAT komt daar een appartementencomplex. Vlak ernaast liggen de bomen eveneens op de vlakte voor een terrain constructible dat nog verkocht moet worden, met een oerlelijke bouwsuggestie op een plastic bord dat achteloos in de bosjes lijkt te zijn gegooid. Gemeente Les Houches kan dadelijk wederom het dorpsplein renoveren, of een extra World Cup op de Kandahar organiseren, of misschien eindelijk die trein naar de top van de Mont Blanc realiseren.

Ik vraag me af of er iemand is die het overzicht houdt. Iemand die een stap achteruitzet, de vallei van Chamonix in zich opneemt en zegt: ‘Nu is het genoeg geweest’. Op een zeker moment zal er toch een nationaal park van gemaakt moeten worden, anders hebben de honden straks geen boom meer om tegen te pissen. Ze mogen mij er best uitgooien.
Als ik de Mont Blanc was geweest, dan zou ik mijn schaduw definitief over de hele vallei werpen en rustig wachten tot al het menselijke ongedierte rillend wegtrekt, hun smogprobleem inclusief. En dan, als ze het wel uit hun hoofd laten om terug te keren naar die kille, onwelkome dieptes van het massief, dan zou ik stiekem weer wat zon doorlaten. Voor de bladeren van de bomen die net als ons de warmte wel waarderen.