RUBY ELIZABETH

Ik draai een rustige après-ski waarop ik kan meezingen en meedansen met de band. De gasten staan op de banken. Een groep hangt lege bierkannen aan de kroonluchters. Het gewei van het elandhoofd aan een wand in het midden van de zaal is de kapstok van skijassen. Mijn chef staat dronken aan de bar. Ik serveer Rosemary Martini’s in meervoud tijdens Happy Hour terwijl mijn collega een hit maakt met liters felblauwe cocktail van zes verschillende alcoholen. Ik zeg tegen een geïnteresseerde gast dat hij het beter niet kan proberen. Aan het einde van de après-ski is hij nog net genoeg voor rede vatbaar om me te zeggen: You were right.
Na het laatste nummer van de band glip ik tussen de menigte door naar huis. Ik sla een sjaal dicht om mijn nek en trek twee jassen aan.
De ziektekiemen gunnen me geen rust dit jaar.
Ik heb mijn weerstand in Nederland achtergelaten.
De nachtbus laat lang op zich wachten. Het sneeuwt sinds vanmorgen vroeg. De straten liggen onder een laag grijze pap, de bovenkant van bomen en gebouwen zijn wit. Ik zie groepen jongeren door Chamonix lopen die ik ongetwijfeld heb geserveerd.

De terugreis baart me zorgen; vanmorgen kon ik Le Tour nauwelijks uitkomen omdat de bus het dorp niet kon bereiken. De weg werd heropend op het moment dat ik naar beneden kwam lopen. Het lawinegevaar was geweken, zo leek, zo bleek.

De nachtbus arriveert. Naarmate we ons verder van Chamonix verwijderen wordt de wereld mooier, kleiner omdat alles zo diep in en onder sneeuw ligt dat er weinig ruimte overblijft. Ik zak weg in gedachten, zo ver dat het hele leven mijn subject wordt en ik voor een zoveelste keer aan mezelf zweer nooit meer terug in mijn kooi te gaan.
Bij Grand Montet, vlak voor Argentière, word ik er onverwacht uitgegooid. De zachte landing in een halve meter sneeuw verklaard. Ik begin aan een langzame mars naar boven, door smalle straatjes in het dorp, via wegen die ik nooit zou lopen als de sneeuw niet in miljoenen kilo’s wankel boven de normaalweg had gelegen. Een auto pikt me op en brengt me zover mogelijk omhoog, tot de banden geen frictie meer vinden en ik wel moet lopen. De automobilist raad me aan zo snel mogelijk thuis te komen wegens het lawinegevaar op de route. Ik ren met de bergen links en recht hoog boven me, hun wanden steil en wit in het donker. De dreiging is vreemd, het is stil, het is bijna een mooie dreiging. Ik en de bergen moederziel alleen rond tien uur ’s avonds, pak me dan, als je kan.

Het pad naar het chalet lijkt op een scherp uitgeslepen rivier met een meter hoge oever. Nog voor ik de deur open hoor ik muziek, geklap en stemmen. Ingepakt en ondergesneeuwd stap ik de woonkamer binnen, tussen een trompet, trommel, mondharmonica, accordeon, zo’n vier gitaren en zo’n twintig paar voeten die stampen op het ritme. Mijn huisgenoten en Spanjaarden en Fransozen dansen en zingen en drinken. De jongen met de accordeon beheerst de muziek en ik weet niet meer waar ik ben; niet in Frankrijk, niet in Spanje, niet in de woonkamer van een chalet in een dorp maar in een multicultureel festijn dan mijn wildste gedachten niet in mijn eigen thuis hadden kunnen fantaseren.
Ik drink een biertje, zing mee in zover mijn stem geluid kan voortbrengen en staar naar alle blije gezichten. Dan stort ik in. Ik pak mijn laptop, ga in een hoek van de woonkamer zitten en schrijf dit verhaal, tot iedereen zo dronken en wild is dat ik vrees voor de gesteldheid van mijn laptop en afdaal naar mijn kelderkamer.
Het laatste wat ik me herinner af te vragen voor ik in slaap val, is hoe ik kan leren rennen in het tempo van mijn leven. Want dat lukt me nog steeds niet. Rennen en kijken, zonder dat de omgeving vervaagd en ik niet meer kan zien door wat voor onbeschrijfelijk landschap ik ga.

In maart bestaat mijn blog drie jaar. Deze blog zet de teller op 200.

Ik begon het bloggen ooit omdat ik alsmaar riep dat ik schrijfster wilde worden en niet zozeer actie daartoe ondernam. Het was een bijna luie manier om zonder al te veel commentaar vol te houden dat ik het schrijversberoep werkelijk ambieerde. Ik hoefde geen volledige romans in te sturen en te wachten op afwijzing of degradatie van de waarde van mijn fantasie, maar moest alleen het systeem van wordpress onder controle krijgen. En een leuk achtergrondje kiezen. En even op mijn tanden bijten wanneer ik een vers verhaaltje op facebook publiceerde.

Inmiddels is mijn blog niet meer uit mijn bestaan weg te denken.

Elke blog vergt tijd, de meeste vergen zelfs een hoop tijd. Verhalen die ik schrijf vanuit een emotionele opwelling kunnen soms in een half uurtje online staan, maar het gros kost me minstens een uur of drie, en vaak gaan er dagen overheen voor ik me comfortabel voel bij het publiceren. Sommigen worden nooit gepubliceerd en eindigen in een tragisch achteraf document, of in de hemel tussen alle afgewezen romans van aspirant schrijvers.

Ik kan niet meer zo goed zeggen waarom ik bereid ben al die tijd erin te investeren. De hoop op succes is zo rond blog nummer dertig weggeëbd. De andere honderdzeventig heb ik geschreven omdat ik nou eenmaal schrijf, ik kan niet meer niet schrijven, het is als een eeuwenoud mechanisme binnen mijn brein dat in werk wordt gesteld zodra ik iets interessants meemaak.

En het is leuk als mijn ouders weten waar ik uithang in de wereld.

Mijn blog heeft geen doel meer, het is een bijproduct van mijn denken dat zo nu en dan uit me komt rollen. Een fotokopie van mijn binnenwerkje.
Ik ergerde me er nog wel eens aan dat ikzelf op die manier bijna immer het onderwerp uitmaakte. Mijn zelfobsessie was misschien niet groter dan die van de gemiddelde westerling, maar het stond wel zwart op wit online. Ik had graag interesse getoond in de wereld en over grote, grote onderwerpen geschreven. Belangrijke dingen. Maar het ontbrak me aan discipline om diep in een enkel onderwerp te duiken en aan zelfvertrouwen om mijn mening te geven. En eigenlijk, de passie voor mijn eigen leven was toch veel te groot om te negeren.
Ik kan inmiddels in elk geval voor mijzelf mijn zelfobsessie legitimeren door te zeggen dat als het mogelijk was geweest ook iemand anders te zijn, ik dat dolgraag had geprobeerd. Het liefst was ik eigenaar van zes levens geweest en had ik ze allemaal een verschillende kant op gestuurd. Dan had ik zes breinen kunnen uitpluizen en met het natuurlijke pakket van zes personen een trial en error in de wereld kunnen maken. Ik zou ze zelfs naast elkaar kunnen leggen en vergelijken.
Maar ik ben beperkt tot het experiment Ruby Elizabeth de Witte. Mijn gevoel is het enige dat ik daadwerkelijk voel en alleen mijn eigen gedachten poppen op in mijn hoofd.

Mijn grenzeloze passie ligt bij het leven en dichter bij een leven dan het mijne zal ik nooit komen.

Gelukkig is mijn leven verbonden met duizenden andere levens en verweven met een grote gecompliceerde wereld, gemaakt van de mooiste kleuren en bewegingen en een onverklaarbare magie. Dat redt mijn blog. Misschien.

Weet je wat me aan dit alles écht fascineert…
Mijn lezers. Jullie. Jij.
Ik schrijf aan de grote buitenwereld en ik weet niet wie zich in die buitenwereld schuilhoudt. Soms lees ik mijn stukken door alsof ik mijn vader ben, of een vriendje, een lerares van vroeger, en dan bedenk ik hoe ze mijn woorden zullen interpreteren of wat ze bij mijn gedachten zullen denken. Samen met de lezers die ik nooit zal ontmoeten voelen ze als één wezen waar ik altijd iets tegen te zeggen heb. Altijd. Mijn dierbare samengestelde luisteraar.

Dat is mijn blog: Ik loop al bijna drie jaar in het wilde weg te wapperen met een fotokopie van mijn binnenwerkje en ik weet niet waarom. Maar ik zal het blijven doen.

Ik wil nog steeds een schrijfster worden. Als ik geld kan verdienen met iets dat ik toch onvermijdelijk doe, dan ben ik een gezegend mens. Het past daarbij zo verdomde goed in het leven dat ik wil leiden; een laptop vastgebonden met een liaan aan de rugzak van een medeavonturier, schrijven op die momenten dat het leven niets interessanter te bieden heeft of juist omdat het leven zojuist iets heel interessants geboden heeft – ik droom ervan.

En dus moet ik iets verzinnen. Iets succesvols.
Laat ik daar nog even over nadenken.
Nog zo’n 200 blogs.

De eerste dag op ski’s

Voor mijn ramen zitten zware houten luiken. Ik heb ze wijd open gezet op de dag van aankomst in het chalet en nooit meer dicht gedaan. We wonen tussen de witte bergen; dat schouwspel wil ik niet missen.

Het is donker buiten. Ik ben al wakker. Of nog wakker, of half wakker.

Om half twee ’s nachts zat ik nog achter de kassa, vloekend en tierend omdat ik niet begreep waarom ik een kassatekort van 250 euro had. Mijn manager nam niet op omdat hij diep in slaap was. Met het kersverse team van een nieuw winterseizoen was wijsheid in geen velden of wegen te bekennen. Rond tweeën had ik het geld zes keer geteld en gaf ik op. Ik sprong in mijn hardloopschoenen en rende naar huis.

Het was mijn nacht niet.

Chamonix – Le tour is 11,6 kilometer. Ik weet niet of het mijn geest was die me dwars zat, of mijn lichaam dat liever sliep, maar het vroeg twee uur van mijn nacht om thuis te komen. Ik lag om vier uur in mijn bed. Rennen naar huis na werk is geen oplossing.

Slaap ik? Slaap ik niet?

Zeven uur. Ik kruip mijn bed uit zoek naar een broek. Een bril. Handschoenen. Muts.
Mijn ogen prikken van slaap.

Deze zomer heb ik de ski’s van een vriendin uit Chamonix overgekocht. Zij deed een impulsverkoop en ik een impulsaankoop. Vlak na aanschaf scheurde ze haar kniebanden en sindsdien hebben zowel de kniebanden als de ski’s de piste niet meer gezien.
Mijn ski’s. Ze zijn gigantisch en loodzwaar, groen, Salomon, niet gewillig om door mij naar de sneeuw gedragen te worden. En ik weet niets en denk dat ski’s nu eenmaal boomstamgewicht hebben.

Het blijken geen beginnersski’s, zegt mijn gids, en ik zie mezelf er inderdaad toe in staat grootscheeps in het verkeerde te investeren. Ik had net zo goed twee arrenslees onder kunnen binden.

Rond negen uur nemen we samen de bus naar Flegère.

Ik ken het liftstation alleen als dat oerlelijke ding in de oerlelijke wandeling naar Lac Blanc, een meertje in de Aiguille Rouges. De plek is een ravage in de zomer. Een uitgestrekte steenmassa, verdorven betonnen liftstations en grijze constructen die als dode mechanica de hoogte in schieten. Het is bijna een reden om niet naar Chamonix te gaan.
Nu is het allemaal wit en allemaal nieuw.

Mijn gids legt me uit hoe ik mijn skischoenen in de twee giganten vastklik. Vervolgens pizzapunten we de eerste helling af.
Het doet het zelf. De helling en de ski’s, ze doen het zelf. Ik hoef geen truc uit te halen om naar beneden te glijden. Ik hoef alleen een truc uit te halen om te stoppen. De pizzapunt.

Halverwege de tweede helling vraag ik me af of ik wel de juiste fysieke gesteldheid heb, of mijn knieën en enkels deze hoek wel aankunnen.

Is dit het?

Niet heel vaak in je leven begin je een nieuwe passie. Een passie ontwikkelt zich meestal stiekem, op een dag vraagt iemand je naar je passies en verbaast antwoordt je: Breien is mijn passie. Ik heb het skiën als passie aangenomen zonder ooit op ski’s te hebben gestaan. Ik heb er honderden euro’s aan gespendeerd en vijf maanden voor ingepland. Zomaar. En niet uit gebrek aan andere passies, het gaat eerder mijn andere passies in de weg zitten. En toch. Ik zal skiën.
Er zat wel een beetje een redenatie achter. Als ik mijn leven in de bergen wil spenderen, kan ik de alpen in wintervariant maar beter een kans geven. Daarbij is het typisch iets wat ik leuk zou kunnen vinden, zo typisch dat het bijna mankeerde in mijn pakket.
Die eerste piste voelde ik desondanks de verplichting om het leuk te vinden sterker dan de lol van het skiën zelf. Dit is het dus. Een zigzag die eerder focus en vertrouwen vergt dan energie. Veel focus: ik werd afgeleid door het skiën zelf, het beheersen ervan, de instructies van mijn gids, er was nauwelijks ruimte om het leuk te vinden.

Piste twee. Piste drie. Mijn gids neemt me aan de hand als een kind en ik voel sinds jaren weer die veiligheid die mijn ouders me vroeger konden geven en daarna het werk werd van berggidsen en kliminstructeurs, die zorgeloosheid die ontstaat wanneer je je even van de verantwoordelijkheid van je eigen leven ontdoet en die verdwijnt zodra je ervaring opdoet, ervaring genoeg om zelfstandig in leven te blijven.

En het duurt niet lang voordat mijn leven weer in eigen handen ligt en ik zelf moet waken voor de afgrond. Rond het middaguur gaat mijn gids ervan door.
Hij neemt aan dat ik wel blijf skiën, met zo’n vanzelfsprekendheid dat ik mijn angst voor de billenbijtende skilift en hongerig-naar-debutanten-piste niet hardop uitspreek. Even later sta ik alleen bovenaan de helling en weet ik zeker dat de remfunctie van de pizzapunt kapot is. Er stevent van alles langs me, vliegende skiërs en vallende boarders, en ik sta stil. Pas als drie pizzapuntkleuters achter hun skileraar voorbij glijden besluit ik langzaam een beetje naar voren te hoppen en mijn lot als speeltje van zwaartekracht te verzegelen.
Het gaat. Ik ben voorzichtig en blijf in remtoestand, maar het gaat. De piste eet geen debutanten, ook niet als de gids al naar huis is.

De tweede piste gaat beter. Ik zoef, glijd, ga, woesh, ontspan en voel mijn moeheid opkomen. In de lift zak ik in, mijn hoofd tegen de grijze stangen, mijn ogen gesloten. Ik besluit dat het mijn laatste rondje is, maar als ik boven ben neem ik toch de afslag naar beneden. Langzaam voel ik een beetje controle in mijn ledenmaten glippen. De bochten worden iets minder pizza. Het lukt me af en toe mijn gewicht op een enkel been te houden en ik maak vaart, bochtjes en vaart, daar ga ik.

Op. Af. Op. Af. Op. Af.

Elke liftsessie is de laatste, maar geen één laat me stoppen. Dit is verslavend.

Pas als ik ook op mijn ski’s in slaap dreig te vallen en roekeloos de hellingen afschiet, besluit ik dat ik dit keer werkelijk naar huis moet. Ik weersta de verleiding van de afdaling en bevrijd mezelf onhandig van mijn ski’s. In een roes van slaap en voldoening stap ik de lift naar het dal in en zie Chamonix groter en groter worden. Mijn ski’s zijn nog steeds loodzwaar, maar me niet meer vreemd, en terug in de bus voelt mijn aanwezigheid in het skidorp opeens een stuk logischer.

Het is donker eer ik aankom in het chalet. Ik open de deur en hoor de stemmen van mijn huisgenootjes boven in de woonkamer. Een bas laat de muren trillen. Het is het begin van een huisfeest dat duurt tot vier uur ‘s morgens, maar ik loop naar mijn bed, gooi mijn muts af en val in slaap.

Het winterseizoen is begonnen.

Ik lag in mijn bed in de kelderkamer. Een tiental halfnaakte Fransen kwam terug uit het dorp en zong in de hal gedurende het wachten op het vrijkomen van de douche. Eén voor een veranderden ze in geciviliseerde jongens, gekamde haren, deodorant. Ze verdwenen in de keuken en kookten, laadden de tafel af met vlees, kaas en stokbrood en waren dronken van bier en wijn voordat ze zaten. Af en toe kwam ik boven en zag ik hoe de woonkamer in een apenkooi veranderde. Er was een trompet. Gestoei. Geschreeuw.

Rond half twaalf werd het doodstil in huis. De jongens waren naar een kroeg in Argentière. Ik kroop mijn bed uit en schoof in mijn Crocs. Ze bleven plakken aan de trap. Langs de rand stond een half bierflesje, de scherven waren verdeeld over verschillende treden. Het rook muf.
De muren van de woonkamer waren nog intact, dat was het wel.

…
De dag voor oud en nieuw was er een virus in mijn buik gekropen, ik hoorde het knallen van vuurwerk praktisch van boven de wc. Op mijn werk was het ondertussen de drukste nacht ooit, zo druk dat de hoteleigenaar om zes uur in de morgen hielp met het opdweilen van de bierzee die al vanaf middennacht boven de houten vloer kabbelde. Ze hebben zich aan gort gewerkt en zeiden nog net niet dat ik ze in de steek gelaten had. Maar mijn nacht was jofel genoeg geweest om me niet schuldig te voelen.
Ik had de rust nodig. Het kroegwerk teerde me uit, elke dag een beetje meer, mijn ogen glazig en mijn brein op tien seconde achterstand van het draaien van de wereld. Het was weer eens goed dat beestjes me aan het bed bonden.

1 januari was niet bijzonder.
2 januari keek ik mijn raam uit en was het wit. De bergen leken op de giganten van de Himalaya, ijzig en ijzingwekkend. Alle bomen bogen gemoedelijk  onder een laagje sneeuw. Le Tour als een miniatuurdorpje met spuitsneeuw miste alleen een rood treintje dat zonder stoppen om de huizen cirkelde.
De verte wit, de balkonrand wit, alles wit.

Vorig jaar vierde ik oud en nieuw met vrienden in de Ardèche. De omgeving was droog, amandelbomen en cactussen, en we hadden het goed. Kaas en fruit in de morgen, klimmen in de oranje zon. Ik kotste ter plekke de laatste brokken van mijn studie uit en beraamde het plan om de wijde wereld in te trekken.
Ik zou gaan. Ik wist zo zeker dat ik zou gaan als iemand die nog niet is gegaan zeker kan weten dat zij zal gaan.
En ik ben gegaan. Daarom sluit ik mijn jaar af als dorpsbewoner van het winterwonderland Le Tour Mont Blanc. Daarom kijk ik niet meer op van mijn gekke huisgenoten of de poten van hun honden in de sneeuw rond het chalet. Daarom voel ik me hondsberoerd op oudjaarsavond en wankel maar onoverwinnelijk op de piste twee dagen later.

2015. Ik houd van 2015. Het is mijn piratenjaar, mijn knuffeljaar, de uitschieter in mijn verhaallijn.

En ik heb zin in elke dag van het nieuwe jaar.