Blog 200

In maart bestaat mijn blog drie jaar. Deze blog zet de teller op 200.

Ik begon het bloggen ooit omdat ik alsmaar riep dat ik schrijfster wilde worden en niet zozeer actie daartoe ondernam. Het was een bijna luie manier om zonder al te veel commentaar vol te houden dat ik het schrijversberoep werkelijk ambieerde. Ik hoefde geen volledige romans in te sturen en te wachten op afwijzing of degradatie van de waarde van mijn fantasie, maar moest alleen het systeem van wordpress onder controle krijgen. En een leuk achtergrondje kiezen. En even op mijn tanden bijten wanneer ik een vers verhaaltje op facebook publiceerde.

Inmiddels is mijn blog niet meer uit mijn bestaan weg te denken.

Elke blog vergt tijd, de meeste vergen zelfs een hoop tijd. Verhalen die ik schrijf vanuit een emotionele opwelling kunnen soms in een half uurtje online staan, maar het gros kost me minstens een uur of drie, en vaak gaan er dagen overheen voor ik me comfortabel voel bij het publiceren. Sommigen worden nooit gepubliceerd en eindigen in een tragisch achteraf document, of in de hemel tussen alle afgewezen romans van aspirant schrijvers.

Ik kan niet meer zo goed zeggen waarom ik bereid ben al die tijd erin te investeren. De hoop op succes is zo rond blog nummer dertig weggeëbd. De andere honderdzeventig heb ik geschreven omdat ik nou eenmaal schrijf, ik kan niet meer niet schrijven, het is als een eeuwenoud mechanisme binnen mijn brein dat in werk wordt gesteld zodra ik iets interessants meemaak.

En het is leuk als mijn ouders weten waar ik uithang in de wereld.

Mijn blog heeft geen doel meer, het is een bijproduct van mijn denken dat zo nu en dan uit me komt rollen. Een fotokopie van mijn binnenwerkje.
Ik ergerde me er nog wel eens aan dat ikzelf op die manier bijna immer het onderwerp uitmaakte. Mijn zelfobsessie was misschien niet groter dan die van de gemiddelde westerling, maar het stond wel zwart op wit online. Ik had graag interesse getoond in de wereld en over grote, grote onderwerpen geschreven. Belangrijke dingen. Maar het ontbrak me aan discipline om diep in een enkel onderwerp te duiken en aan zelfvertrouwen om mijn mening te geven. En eigenlijk, de passie voor mijn eigen leven was toch veel te groot om te negeren.
Ik kan inmiddels in elk geval voor mijzelf mijn zelfobsessie legitimeren door te zeggen dat als het mogelijk was geweest ook iemand anders te zijn, ik dat dolgraag had geprobeerd. Het liefst was ik eigenaar van zes levens geweest en had ik ze allemaal een verschillende kant op gestuurd. Dan had ik zes breinen kunnen uitpluizen en met het natuurlijke pakket van zes personen een trial en error in de wereld kunnen maken. Ik zou ze zelfs naast elkaar kunnen leggen en vergelijken.
Maar ik ben beperkt tot het experiment Ruby Elizabeth de Witte. Mijn gevoel is het enige dat ik daadwerkelijk voel en alleen mijn eigen gedachten poppen op in mijn hoofd.

Mijn grenzeloze passie ligt bij het leven en dichter bij een leven dan het mijne zal ik nooit komen.

Gelukkig is mijn leven verbonden met duizenden andere levens en verweven met een grote gecompliceerde wereld, gemaakt van de mooiste kleuren en bewegingen en een onverklaarbare magie. Dat redt mijn blog. Misschien.

Weet je wat me aan dit alles écht fascineert…
Mijn lezers. Jullie. Jij.
Ik schrijf aan de grote buitenwereld en ik weet niet wie zich in die buitenwereld schuilhoudt. Soms lees ik mijn stukken door alsof ik mijn vader ben, of een vriendje, een lerares van vroeger, en dan bedenk ik hoe ze mijn woorden zullen interpreteren of wat ze bij mijn gedachten zullen denken. Samen met de lezers die ik nooit zal ontmoeten voelen ze als één wezen waar ik altijd iets tegen te zeggen heb. Altijd. Mijn dierbare samengestelde luisteraar.

Dat is mijn blog: Ik loop al bijna drie jaar in het wilde weg te wapperen met een fotokopie van mijn binnenwerkje en ik weet niet waarom. Maar ik zal het blijven doen.

Ik wil nog steeds een schrijfster worden. Als ik geld kan verdienen met iets dat ik toch onvermijdelijk doe, dan ben ik een gezegend mens. Het past daarbij zo verdomde goed in het leven dat ik wil leiden; een laptop vastgebonden met een liaan aan de rugzak van een medeavonturier, schrijven op die momenten dat het leven niets interessanter te bieden heeft of juist omdat het leven zojuist iets heel interessants geboden heeft – ik droom ervan.

En dus moet ik iets verzinnen. Iets succesvols.
Laat ik daar nog even over nadenken.
Nog zo’n 200 blogs.

One Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s