2: Relatieve Superheld

De tweede dag op ski’s

Zenuwachtig.
Ik ben zenuwachtig.
Misschien zijn er helemaal geen pistes meer boven. Misschien heeft het gras gesneeuwd.
Ik ben zenuwachtig dat de toegangspoortjes mijn skipas niet accepteren en de lift verboden is voor skiërs die nog steeds niet hebben uitgevogeld hoe ze het beste hun ski’s kunnen dragen. Ik ben zenuwachtig dat mijn nieuwe skischoenen (voor beginners) niet samenwerken met mijn ski’s (voor poederpro’s) en het zou zomaar kunnen dat de hellingen onder mijn afwezigheid dertig graden steiler zijn geworden. Want dat doen ze soms. Je weet het nooit met hellingen.

Ik sta in de lift met een drietal Russen in peperdure outfits. Ze blijven maar praten, het ene Russisch na het andere, terwijl ik langzaam opstijg naar mijn noodlot.

Het sneeuwt. Wekenlang heeft het dal gezeurd om sneeuw en vandaag vallen er dikke, natte vlokken uit de hemel. Mijn Goretex is lang geleden naar de hemel opgestegen en mijn 2000 Fjall Räven broek is geen skibroek.
Ik heb gezegd, wees een skibroek.
Nee.
Ik heb geen hippe goggles, ook geen niet hippe goggles, en er zitten grote gaten tussen mijn sjaal en mijn muts waardoor skivlokken zich heel vaardig langs mijn hals kunnen nesten. Mijn handschoenen zijn geen ware alpine investering, ik heb er geloof ik niet meer dan veertig euro voor neergelegd. Dan weet je het wel.

Ik stap uit de lift, leg mijn ski’s plat op de sneeuw en begin mijn dag met twijfelen of er een linker- en een rechterski bestaat. Ik meen me te herinneren dat ik de laatste keer de meest groene ski aan mijn rechtervoet had en klik ze op die wijze in. Vervolgens hop ik naar het begin van de piste (ik heb geen skistokken en ook geen geld voor skistokken) en glijd naar beneden voor ik tijd heb om me te bedenken.
Ik ben alles vergeten. Ik kan niet meer skiën. In remmende pizzatoestand leg ik de hele groene piste af. Mijn kniebanden schreeuwen om vergeving en mijn enkels zoeken fanatiek naar een weg uit mijn nieuwe skischoenen.

Ik kan me gelukkig wel herinneren dat ik de stang van de stoeltjeslift omlaag moet trekken en zie aan hoe mijn ski’s boven de piste bungelen. De wereld is wit, écht wit dit keer. De hellingen zijn talloos en magisch, de toppen zijn sprookjes die zich afspelen achter die miljoenen dikke vlokken.
Ondertussen vriezen mijn broek, thermobroek, onderbroek en billen aan het ondergesneeuwde ijzer van de bank en stel ik vast dat mijn handschoenen en handen doorweekt zijn. Maar ik heb het nog niet koud. Die affaire komt nog.

De tweede keer sijpelt er langzaam wat vaardigheid van de eerste dag skiën terug in mijn lichaam en kom ik enigszins fatsoenlijk de helling af. Mijn bril beslaat gigantisch. De derde keer is mijn lichaam zo afgekoeld van de lift dat alle uiteindes gevoelloos mee skiën, maar het is leuk. Ik snap het weer. De vierde keer weet ik zeker dat ook mijn BH inmiddels doorweekt is en zijn mijn vingers rimpelig van al het vocht. Het lukt me bijna pizzapuntloze bochtjes te maken. De vijfde keer vervloek ik mijn nieuwe hobby en ga ik een laatste keer omlaag, wat fantastisch is want ik voel me een (relatieve) superheld, tot ik weer die klotelift in moet. De lift wordt langer en langer en ik word kouder en kouder. Het is de honger naar controle die de ontbering verslaat. Ik ben er zo dichtbij, het voelt zo dichtbij, ik hoef alleen nog maar nóg een piste af te gaan. En nog één. En nog één.

Als een verzopen kat sta ik tussen de skijassen in het laatste liftje terug naar het dal.
De bus laat lang op zich wachten en ik moet liedjes zingen en dansjes maken om niet als het ijskristallen beeld van Busstop Flegère winter 2016 door te gaan.

Thuis in het chalet duurt het nog twintig minuten badderen voor mijn tenen en vingers weer van mij zijn. Ik besluit dat, als ik mijn loon binnen heb, een bezoekje aan de hoofdstraat van Chamonix geen slecht idee is.
Op zijn minst een hippe goggle.
En wat skistokken.
Misschien een skibroek. Een bivakmuts.
En waterdichte handschoenen.
En een Goretex.

Of een grote paraplu.

2 Comments

  1. Haha heel dapper hoe je aan het leren skiën bent! Klinkt alsof je het snel oppikt. Met de juiste warme droge outfit ben je vast al snel niet meer te onderscheiden van de pro’s!

  2. Hahaha hoe zou dit je af zijn gegaan zonder deze overdosis zelfspot? Held!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s