Ik heb zojuist ‘Valentijn’ gegoogeld om te verifiëren dat de ‘dag der geliefden’ vandaag is, veertien februari, want mijn opgesloten bestaan in Coupeau maakt me wereldvreemd en vergeetachtig. Het meest prominente zoekresultaat in beeld was een advertentie van de HEMA, en ik ben groot fan van HEMA, waardoor ik nu met spijt in het buitenland zit, want ik had Marcel graag een USB-stick roos van 8GB en een hartvormig thee-ei cadeau gedaan. De ‘dag der geliefden’ is volgens mijn vriendje 23 april, Sant Jordi, wanneer Catalaanse mannen een roos aan Catalaanse vrouwen geven en Catalaanse vrouwen een boek aan Catalaanse mannen. Valentijn heeft geen betekenis voor hem, nog minder dan voor iemand die de traditie afschrijft als commerciële onzin. Hoe overtuig ik deze Catalaan van de noodzaak om een puntzak met zachte hartjessnoepjes voor mij te kopen? Dit is mijn zesentwintigste Valentijn zonder puntzak met zachte hartjessnoepjes. Gelukkig heb ik Marcel niet nodig om me te verkneukelen over onze liefde. Sterker nog, Marcel is vanmorgen vroeg vertrokken om te skiën, samen met de hele vallei …

Terugvallen op Netflix is perfect voor een dag of twee, maar daarna beginnen alle series en films op elkaar te lijken. Ik was verdrietig toen Marcel in de bus stapte en zonder mij naar Briançon reed, en zocht afleiding. Maar de dag dat hij aan de CRET begon, vond ik mijn schilderspullen terug in de lade. De winter van Chamonix staart me betekenisloos aan door het balkonraam. Zonder ski’s is de laag sneeuw beduidend minder inspirerend. Ik ben uit de ENSA-trein geschopt terwijl de aspirant gidsen nog op weg zijn naar het examen. Wat in godsnaam doet een gestrande ziel zonder ski’s in deze vallei? Schilderen. Misschien valt er inderdaad winst te behalen uit mijn blessure, zoals de fysio zei. Zij had het over spiergroepen die ik tijdens mijn revalidatie kon trainen, ik dacht meer aan een soort geestverruimend avontuur. Sorry voor dat paard dat constant terugkomt, maar dat stond hier werkelijk in de woonkamer. Ik was zo gefocust als het niveau van de ENSA van me vroeg en dat was all-in. Alles buiten skiën …

Heb je weleens het gevoel dat je gestrand bent op een eiland wanneer je met een vriendengroep uiteten gaat? Ik word rusteloos van restaurants en ik weet eindelijk waarom: In een restaurant eet je met heel veel vreemde mensen die je nooit leert kennen. Elke groep zit op een eiland en alleen de obers hebben een boot. Ik begrijp het concept van een restaurant: Gezelschappen willen (goed) eten terwijl ze tijd met elkaar spenderen, of vooral tijd met elkaar spenderen, of vooral (goed) eten. Prima. Dit concept werkt niet voor mij. Het werkt gewoon niet. Echt niet. Hoe goed mijn eigen gezelschap of het eten ook is, ik kan nooit volledig loslaten dat er onbekenden om me heen lopen te dineren. Ik voel me altijd enigszins gevangen door het gezelschap waarin ik toevallig verkeer en een beetje bedreigd door de gezelschappen die niet aan mijn tafel zitten. Ik geloof dat ik wil weten wie ze zijn, of in elk geval de mogelijkheid wil hebben om ze te leren kennen. Of laat ik het zo zeggen: …

De reusachtige, ouderwetse houten pickel in de woonkamer doet prima dienst als wandelstok, een potentieel dat ik er nooit eerder in heb hoeven zien. Gisteravond stopte ik een chocoladepizza zonder schuldgevoel in de oven en vanmorgen nam ik een schaamteloos lang bad. Marcel is buitenaards lief, geduldig en optimistisch en Adria’s relativerende humor heeft het juiste effect: Relativerend. Ik heb een excuus om mijn teennagels te lakken en alle seizoenen van Gilmore Girls af te draaien, waar ik oprecht van geniet, en mijn lichaam krijgt eindelijk een voldoende dosis rust. De sneeuw die vannacht is gevallen zal niet vrolijk onder mijn ski’s vandaan stuiven, maar laat zich gemakkelijk in een zakje scheppen, waardoor ik geen ijsblokjes in de vriezer hoef te leggen. Het enige probleem is dat de bus van Marcel vanwege de gladheid de weg naar Coupeau niet op kan en mijn benenwagen in nog onbekende mate naar de klote is, waardoor ik min of meer ben gestrand in mijn eigen chalet. Dat het een blessure van de MCL (ligamentum collaterale tibiale in Nederlands) …

Vriendjes maken in Chamonix is best moeilijk. Seizoenarbeiders komen en gaan en komen nooit meer terug. Als bartender in een après-skitent worden de kameraden je in de schoot geworpen, maar wat blijft daar na een jaar van over? Facebookvrienden. Zweden in Zweden, Britten in Engeland en Spanjaarden in Spanje. Helaas ligt de valleitrouwe Chamoniard ver van het type dat je met open armen in de klimhal opwacht. Na drie jaar en een hoop gemeenschappelijke uren in dezelfde verstikkende ruimte, kijken ze je nog steeds aan alsof je hun privéfeestje crasht. Slechts een klein, onlogisch netwerk doorstaat de wisseling van seizoenen; mensen waarvan je vergat dat je ze eens begroette, contacten die nieuw leven ingeblazen kunnen worden of vrienden die onverwacht tevoorschijn springen uit de krochten van hun eigen Chamonix. Maar bij gebrek aan zelfinitiatief, loopt de kluizenaar van Coupeau enigszins het risico haar dagen in eenzaamheid te slijten. Soms denk ik dat ik toch contactgestoord genoeg ben om uiteindelijk ongeschikt voor het seizoenleven te blijken. Een mobiel die in de gletsjerspleet valt is namelijk een …

  Vlak voordat ze op bezoek kwam, stond Suus in de HEMA om handige inkopen te doen. Ze belde me op met de vraag of ik glitternagelak wilde en ik zei ‘ja, natuurlijk’. Ze kocht ook roze elastiekjes en drie zelf-verhittende stroopwafelmaskers. Nu leest ze een boek op de schommeltuinstoel die we een paar dagen eerder van het balkon hebben gehaald. Mama zit op de bank en leest ook een boek. De skischoenen van gister staan nog onder de verwarming. We hebben kopjes koffie op de bijzettafel en zitten zelf onder de dekens. Buiten is het weer ‘verschrikkelijk’, zegt mama, want het sneeuwt, waait en is mistig. De sneeuwleverancier heeft niet altijd serene bedoelingen. Ik dacht dat ik mijn moeder niet dag in, dag uit de ijzige Route du Coupeau op kon jagen, maar was duidelijk vergeten dat ze een onverwoestbare vrouw is die zo’n onverbiddelijke, terugkerende klim naar het chalet zonder klagen ondergaat. En over liften (auto-stop) doet ze ook niet moeilijk. Suus en mama kwamen met zo’n tien boeken voor vijf dagen. Omdat …