All posts filed under: Blogs

Stil op een matje

Published by

Ik kan me het moment nog precies herinneren dat ik me voor het eerst bewust werd van mijn eigen denken. Mijn moeder en ik fietsten over de Wagenweg, weg van Haarlem, en ik was een jaar of tien. Fanatiek dagboekschrijver. En opeens, daar, tussen het trottoir en mijn moeder in, op een snelheid van zo’n vijf kilometer per uur, realiseerde ik me dat ik aan het denken was. Dat denken een soort activiteit was, in plaats van iets dat maar gewoon gebeurde. Ik kroop als het ware voor het eerst in mijn eigen hoofd en kan me eigenlijk niet meer herinneren of ik mijn ontdekking meteen naar mijn moeder heb gecommuniceerd of er pas later, in mijn dagboek, met verbazing over heb gesproken. Hoe dan ook, het was een merkwaardig moment. Sindsdien was ik dus een denker. Een uitpluizer van mijn gedachten. Mijn brein werd de leverancier van het geheime gereedschap dat me hielp om met het leven om te gaan (oh die puberjaren). Ik schreef alles uit, was er van overtuigd dat er geen …

Lampionnen

Published by

Normaal gesproken word ik wakker naast mijn pluchen aap (Monkey) en de Catalaan, maar Marcel is zo druk met de CRET dat Monkey en ik bijna zijn vergeten hoe het is om naast een mens te slapen. Het is desondanks dringen in bed: De helft van het oppervlakte zijn we tegenwoordig kwijt aan mijn nieuwe elektrische piano en de andere helft delen we met Cookie (mannetje) en Millie (vrouwtje), twee kortharige, kortpotige honden. Ik heb een kamer gevonden in een oud chalet in Gaillands, vlak bij het centrum van Chamonix, waar een stel Britten, Cookie en Millie al jaren van seizoen naar seizoen leven. In de achtertuin staat een grote kersenboom die al haar kersen veel te hoog heeft hangen, waardoor je ze eigenlijk niet kunt eten, tenzij je eronder gaat staan en wacht. Mijn nieuwe huisgenootje heeft er vorige zomer van die kleine gekleurde lampionnen ingehangen. Zijzelf heeft blauwe ogen en blonde haren en lijkt een beetje op een elf, maar een speciaal soort elf, met piercings en tattoo’s en plannen om na de …

De Trol van Rodellar

Published by

De busjes op de parkeerplaats van Rodellar liggen vol met matrassen en dekens, maar niemand slaapt er. Want dat is verboden. Op het bord voor de ingang van het klimdorp staan afbeeldingen van poppetjes die poepen, koken, eten, wassen, roken, geluid maken, honden hebben, slapen in een caravan of tent of überhaupt slapen, lachen, ademen, bestaan. Door al die lugubere handelingen staan dikke rode kruizen. Dat mag niet. Tenzij je betaalt voor een camping of ander soort onderdak. Dan mag alles. Gisterochtend reed een dienstwagen van de Guarda Civil over de parkeerplaats. Fieke en ik spuigden het schuim van onze tandpasta vlug in de bosjes en liepen nonchalant weg van haar Jumpy. Angst voor een boete van 150 euro brengt schot in het ochtendritueel. Van wie zijn de rotsen van Rodellar? Je zou eigenlijk willen dat Rodellar zelf een gigantische trol had die haar territorium beschermde tegen de aanwezigheid of rotzooi van klimmers en wandelaars. Het is moeilijk om regels te accepteren van onzichtbare mensen die er tegelijkertijd baat bij hebben om zo’n natuurlijke trekpleister …

Een Geluksvogel in Rodellar

Published by

Er zijn veel redenen om telkens weer te vallen voor de klimsport, maar alleen de natuur lijkt relevant wanneer je weer eens op een plek als Siurana, Sadernes of – dit keer – Rodellar naar rotsen zoekt. Het is vreemd dat je zoiets kunt vergeten. Een klimtrip plan je niet in eerste instantie vanwege het modderpad dat verdwijnt in helderblauw water, de oranje rotsen die in absurde bogen op de aarde rusten, de kniehoge struiken die glinsteren van de zojuist gevallen regen of de oeroude boom die zo onder de zwaartekracht zucht dat je kunt koprollen om een van haar gebogen stammen. Je klopt aan bij Rodellar met een minibus vol materiaal, armen vol spieren en een hoofd vol ambities, en staat dan overbeladen in het midden van natuur. Alleen je ziel was genoeg geweest. Natuurlijk ga je over tot de orde van de dag, hang je setjes aan haken in rotsen en klim je omhoog, want dat is nu eenmaal wat je het liefste doet. Maar zolang de natuur zo stil en mooi en …

De inspecteur

Published by

Tu vais bouffer le mur là! – zei de inspecteur terwijl hij mijn stuur agressief naar links duwde. Heus niet – dacht ik. Blijf met je vieze poten van mijn stuur af. Ik kon de inspecteur niet uitstaan, hoe hij daar naast me zat, met zijn dikke bovenbenen in zijn strakke beige broek. Na de eerste bocht wilde ik hem al sommeren om uit te stappen, maar dat was tegen de regels van het spel. Binnen vijf minuten vond het muurincident plaats, waardoor we allemaal – de inspecteur, mijn rijinstructrice en ikzelf – nog dertig minuten lang moesten doen alsof dit een waardig examen was. Ik was immers al gezakt. Mijn rijinstructrice vond de inspecteur een lul. Ik weet vrij zeker dat ze specifiek die term had gebruikt als ze Nederlands was geweest. Mijn rijinstructrice zelf heeft een grote mond die ik vlak na mijn examen erg kon waarderen. Met een andere inspecteur had ik me nooit rechtstreeks naar de muur gedirigeerd. Het was zijn schuld. Mijn droom om begin mei met mijn eigen auto …

Metallic Lentekrokus

Published by

Het materiaal van mijn nieuwe laptop is grijs metallic en voelt zacht, de subtiele klik die de toetsen maken wanneer ik ze induw is verslavend, en de snelheid van het systeem is merkwaardig en futuristisch (dat zeg ik zonder me aan te stellen, ik ben onder de indruk). Tussen het breken van mijn oude laptop en het uitpakken van mijn ‘ gerefurbishde’ vervanger heeft de technologie een grote sprong vooruit gemaakt; zolang ik dit apparaat op mijn schoot heb, weet ik zeker dat auto’s vliegen en mensen in principe niet meer doodgaan. Ik kan de laptop met fatsoen openen in een café waar ze twintig soorten koffie aanbieden, en daar moet ik eigenlijk wel om lachen, want ik geloof dat ik eindelijk op een punt in mijn leven ben aangekomen waarop mijn eigenwaarde onafhankelijk van Apple of koffie opereert. Het snelle karakter van mijn laptop komt voort uit mijn vriendschap met een handige Britse computernerd en zijn verstandshouding met eBay; ik heb daar zelf verder niets mee te maken. De zon heeft zich in de …

De Schaduw van de Mont Blanc

Published by

Als je persé naast de hoogste berg van Europa wilt wonen, dan lever je onvermijdelijk in op zonlicht. Er zijn huizen in de vallei van Chamonix die zelfs in de zomer geen zon zien. De winter hier is nu eenmaal een donkere aangelegenheid, maar stel je eens voor dat de lente aanbreekt, de vogels fluiten, de ramen openzwaaien en geen zonnestraal de kamer verwarmd…! Gelukkig bestaan er dorpen zoals Coupeau, gelegen tussen de bossen aan de overkant van het massief. Zelfs ’s winters ontsnappen die nog aan de schaduw van de Mont Blanc, al is het maar voor een uur of twee. Zonlicht is goed voor een mens. Daar bloeit ze van op. De chalets schieten hier dan ook uit de grond, ik ken de cijfers niet maar op basis van hun voorkomen schat ik in dat de helft ervan gedurende de laatste tien jaar gebouwd is. Grote, moderne chalets met zoveel raam dat je ’s avonds steevast een inkijkje krijgt in het leven van de rijke bergbewoner. Twee bochten onder het appartement van Adria …

Herschrijven

Published by

Fieke heeft me het perfecte verjaardagscadeau gegeven en ik heb geen idee meer hoe ik erover kan schrijven. Het is namelijk een boek over schrijven: Het geheim van de schrijver van Renate Dorrestein. Ik ben op pagina 169 en realiseer me al vanaf pagina 1 dat ik, als beginnend schrijfster, het complete rijtje aan klassieke beginnersfouten maak. Waarom, lieve lezers, wijzen jullie me daar niet zo nu en dan op? Af en toe een opmerking zodat ik langzaamaan beter leer schrijven? Ik ben blij met het boek van Dorrestein, maar had liever elk jaar een hoofdstuk gelezen, in plaats van het hele boek in één keer. Marcel probeert me soms te leren skiën door vlak voor een afdaling alle verbeterpunten energiek richting mijn ski’s te schreeuwen: movement vertical dissociation regard planter les battons laissez glisser angulation face à la pente ! Op zo’n moment begrijp ik acuut niets meer van het skiën en sta ik als versteend bovenaan de piste. Zo hang ik nu ook boven mijn laptop. Goed, dit snap ik wel: Gedachteloos schrijven is …

Van Ski’s naar Wielen

Published by

Zoals jullie misschien wel gedacht hebben, heb ik dat examen dus niet gehaald, anders had ik het nieuws een week geleden in lettertype 72 diagonaal over de homepage van mijn blog geschreven (het format WordPress laat dat overigens niet toe, zo saai). Participeren aan het examen met mijn blessure was al pure winst – zo blijven mensen herhalen – en dus ben ik een tevreden verliezer. Sterk voor volgend jaar. Het Catalaanse Monster is gelukkig wel door en gooit zich nu fulltime op de klimcarrière, want in juni begint de volgende reeks examens. Het is ergens wel een opluchting dat ik gewoon lekker kan gaan klimmen, zo technisch incorrect als me zelf gepast lijkt, zonder die ENSA die altijd een beetje mee koekeloert vanuit een onzeker gedeelte brein. De bergen zijn leuker zonder de ENSA. De organisatie van het komende jaar is zodoende aan de orde van de dag, en ik denk aan Spanje, berghutten, Patagonia, timmervrouwsopleiding en een hond. Jammer genoeg prijkt ‘het rijbewijs’ bovenaan het lijstje. Van ski’s gaan we naar wielen. Ik …

Een kermis vol idioten met stokken

Published by

Hoe voelt het om weer te skiën? Precies een maand na de blessure? Volledig ingetaped op de groene piste? Bochten van een beginner, het recht op één enkele kijken-hoe-het-gaat afdaling? Dit ga je belachelijk vinden, maar het was de meest geruststellende ervaring die ik geloof ik ooit heb gehad. Het licht aan het einde van de tunnel. Alles weer op z’n plek. Diepe zucht, oef, we hebben het overleefd. Wàt was dit een avontuur en wat ben ik dankbaar, dankbaar, maan-en-terug dankbaar voor de goede afloop. Ik was bijna in staat om online een nieuwe identiteit te bestellen en meteen maar een ticket naar een alternatief levenspad in het mandje te gooien Het gat waarin ik na mijn blessure viel was zo diep als de vallei van Chamonix. Ik voelde me shit. Verloren bijna. Hoe, vroeg ik me telkens af, kon een abrupte stilstand van een hotseflots on the go skicarrière zoveel ellende genereren? Sinds wanneer identificeerde ik mezelf als skiër en als skiër alleen? Wanneer was ik dermate van de bergen vervreemd dat zij …