RUBY ELIZABETH

Twee negentienjarigen staren me aan. We hebben een doodstille lunch in de hotelzaal met een totaalaantal van twee tafels van twee. De manager heeft me gevraagd om mijn nieuwe collega’s in te werken en daar staan we dan. Alle kastjes zijn inmiddels schoongemaakt, alle koelkasten en het zout- en peper bijgevuld, de procedures hebben we zes keer doorgenomen en ik heb niets meer om ze bezig te houden.

Het management heet me welkom in hun wereld. Wat dat in mijn geval inhoudt weet geloof ik niemand precies. Ze hebben het vaak over verantwoordelijkheid. Ik zeg tegen de nieuwelingen dat ze alle vorken op dezelfde manier in de bak moeten leggen en dat de kandelaar eigenlijk aan de andere kant van het buffet moet. En ja, het is mijn verantwoordelijkheid als zij de kandelaar toch links zetten, en dan denk ik, tsjah die kandelaar, voor mijn part zetten ze hem op de keukenvloer.

Het is een lastige periode voor de bazen van het hotel. Ik geloof dat ze ergens in oktober aan de renovatie van het café zijn begonnen, en de eerste après-ski datum wordt keer op keer naar voren geschoven. Er gaat per dag een hoop geld verloren. De Italiaanse en Poolse bouwvakkers willen kerstmis thuis vieren en doen hun best, ondertussen moet mijn barmanager een team voorbereiden op een bar die letterlijk nog niet staat. De eerste gastenstroom komt binnen, vanuit Zweden worden jonge werknemers ingevlogen die nog nooit een kassa hebben aangeraakt en ik loop daar ergens tussendoor.

Mijn positie krijgt maar met moeite vorm. Ik sta in een restaurant waarvan ik het wel en wee nauwelijks ken, omdat ik de afgelopen winter slechts de bar heb gedraaid en weet dat ik geen stap meer in de hotelzaal zal zetten zodra de bar opent.
‘Vraag maar aan Ruby’, zeggen ze nu.
Ruby weet het niet.
Gepriegel in een restaurant is niet mijn ding. Doe mij dan toch maar een bar met een bak onbeschofte mannen en een biertank vol Stella.

De eerste après-ski lijkt er nu toch wel aan te komen. Volgende week woensdag en donderdagmiddag zetten we met de managers de bar op en donderdagavond zou het dan zo ver moeten zijn. Ik heb de ruimte al gezien, het lijkt sjiek, de bar is een stuk kleiner dan eerst maar zal (dat zeggen ze) logisch zijn uitgerust. Twee ‘stations’, een bartender aan elke kant, niemand die verder achter de bar komt. Vorig jaar werkten we met drie bartenders en twee barbacks die zich constant langs elkaar heen moesten manoeuvreren.

De winter zal zodoende haar vorm nog aannemen.Volgende week is er misschien sneeuw, een bar waarin ik tachtig procent van mijn avonden zal spenderen en duidelijk plekje voor mij in Chambre.
Maar dat alles kan ook nog een paar weken duren.

(en ik ongelofelijk moe)

Driemaal raden wie er woensdagochtend op het rooster stond van mijn favoriete après-ski bar.
Ik.
En ik heb er vrijwillig voor getekend ook, letterlijk, nog geen dagdeel geleden. Ik heb netjes mijn graf gegraven en neem nu de grote aanloop.
Vooruit, ik overdrijf.

Het valt me zwaar, deze eerste dagen, en daarom is ook mijn gemoed wat zwaarder en zijn mijn opmerkingen wat overdreven. De aanslag fysiek is al aanzienlijk, het klimmen dat er nu opeens tussendoor moet, maar vooral mentaal sta ik voor een zware dobber.
(Er zijn zwaardere dobbers, dat weet ik, dat realiseer ik me).

Ik ben terecht gekomen in een hele gevaarlijke dynamiek met ontzettend gehaaide en ronduit venijnige collegaatjes (en werkgevers en gasten) waar ik mijn ontspannen pad in moet vinden. Het is ieders leven, dat bedrijf, ieders raison d’être, en ik… zal mijn best doen.

Hoe deed je dat ook al weer, dat boeddhisme?

Deze winter wil ik me voorbereiden op het toelatingsexamen van de Franse gidsenopleiding. Superleuk, veel skiën en klimmen, maar alleen op voorwaarde dat ik buiten de hysterie van die horecatent blijf.
Het komt wel goed. Ik heb mezelf teveel omringt met hippies het afgelopen jaar; terug zijn bij Chambre is een keihard welkom-in-de-wereld. Ik wen er wel aan. De après-ski is leuk, ze geven me de zaalverantwoordelijkheid, de bar is gloednieuw en de baas heeft net een puppy gekocht, dat met haar overdonderende schattigheid al die menselijke narigheid compenseert.

Nu ga ik slapen, want de wekker gaat doodleuk om 6:00 en ook daar moet ik aan wennen.
En wat dan met die maan? Die is gigantisch groot en toont zich vlak boven de Aiguilles de Chamonix.
Ze hangt daar doodstil, gigantisch en onbeweeglijk.
Ongelofelijk mooi.

Het is soms gevaarlijk om op mijn blog over Marcel te schrijven. Met een beetje google translate kan hij vrijwel alles volgen, maar ik weet dat hij daar geen zin in heeft. Hij heeft nooit expliciet gezegd dat hij het vervelend vindt als ik over hem blog, noch dat hij de inhoud van mijn teksten vertrouwt.
Maar ik weet dat mijn eigen bereidheid om mezelf online bloot te geven niet voor hem hoeft te gelden. Daarbij ben ik de schrijver. Het is mijn representatie van hem, niet de zijne.

Toch is het lastig om me ervan te weerhouden. Hij was mijn constante metgezel sinds de dag dat ik met hem was, we overleefden op vier vierkante meter, volledig veroordeelt tot elkaars aanwezigheid. Veel van mijn avonturen en levenslessen waren direct aan hem verbonden.
De laatste maand leefde ik zijn leven in Olot, zijn vrienden, natuur, huishouden, ritme. Wanneer ik schreef over Catalonië, schreef ik over hem. En nu, omdat we van radicalen houden, heb ik geen idee wanneer ik hem weer zie. Twee veeleisende seizoenbanen, twee afwijkende fulltime roosters en een aantal grote bergen tussen ons: Dat zal een hoop geen-Marcel opleveren, een nieuw soort relatie, en dus wederom de behoefte om (over hem) te schrijven.

Ik kan hem in elk geval geen kwaad doen door me uit te laten over de hoeveelheid waarin ik van hem houd of hem mis, want als hij zich laat afleiden door de Zwitserse dames, dan ben ik slechts diegene die een flater slaat.
Missen doe ik overigens nog niet, maar de wetenschap dat zijn afwezigheid wat fundamenteler dan gewoon is, doet hem exponentieel stijgen in waarde.
En hij was al veel waard.
Veel meer dan dat ik veilig op mijn blog kan rond blèren.

Voor het eerst sinds April 2016 ben ik weer eens alleen thuis. Mijn schoonfamilie is op pad, Marcel inclusief.

Donderdagavond was ik met al het Catalaanse gekakel in mijn nieuwe appartement in Les Bossons (Chamonix) getrokken. Mijn huisgenootje Adria werd uit de slaapkamer gekickt zodat papa en mama Marcel in het grote bed konden. Het appartement dat ik slechts kende van de bezichtiging en in mijn fantasie had vastgelegd als mijn stekje voor het winterseizoen, werd het decor van een familie op doorreis naar Zwitserland.

Daar zat ik dan, ’s ochtends aan de thee, al mijn spullen nog in tassen verspreid door de woonkamer en vier Catalanen die iets met de dag moesten aanvangen. De sneeuw in Chamonix had het ernstig laten afweten, waardoor de evidente activiteit van het skiën zich plotseling terugtrok als hoofdzaak en we de ouders maar in de wandelschoenen zetten.
Ik had Marcel graag even voor mijzelf gehad voordat hij aan zijn winterseizoen in Zwitserland begon, maar kwam erachter dat mijn eigen wensen ten onder zouden gaan aan de groepsdynamiek.

Alhoewel, de moeder van Marcel was zowaar jarig en er waren twee dingen die ik zeker wist: Dat de mannen van het gezin daar redelijk snel aan voorbij gingen en zij, de koningin van het zichzelf wegcijferen, stiekem stond te springen om aandacht. En dus kon ik mijn ei redelijk kwijt in het organiseren van een verassingsfeestje. Ik kocht ballonen, cadeautjes, eten en nodigde onze oude vrienden uit, die langzaamaan Chamonix binnen waren gesijpeld en in principe niets van doen hadden met de moeder van Marcel, maar elkaar graag weer zagen.

Het was een opvallend vreemde situatie. Het nieuwe appartement, de drukte, de moeder, ikzelf. Ik dacht dat ik daaraan zou wennen, maar zodra je het leven zelf de controle geeft blijf je je verbazen.

En nu ben ik alleen thuis. Het appartement is gigantisch. Marcel is weg.
Ik pak mijn tassen uit, zet een pot thee die ik met niemand hoef te delen en drink in stilte.
Alhoewel; ik hoor het lawaai van het skiseizoen in mijn toekomst, de gillende Zweedse rijkaards, het gezoem van de pistes, de spanning van de alpinetochten en het gemis van mijn vriendje.
Maar het huis heeft een balkon en vanaf daar zie ik de bergen, die het geraas verstommen en me terugzetten waar ik ben. Tussen hen. Alleen thuis.

In Chamonix werd ik regelmatig gek van al die dozijnen Spanjaarden om me heen. We zijn in Frankrijk, dacht ik, laten we Frans spreken. Daar heb ik namelijk mijn best op gedaan.
Maar de dominante taal (in mijn huis, op feestjes, onder vrienden) was Spaans. In het begin van elke sociale affaire werd er wel Engels of Frans tegen me gesproken, maar zodra de groep op gang kwam stond ik systematisch buiten spel. Dan hadden al die mensen waarmee ik afzonderlijk goed kon opschieten een fantastische vibe met zijn allen en had ik het voorrecht daarnaar te mogen kijken. Soms was er een sociaal dier dat me erbij probeerde te betrekken. Soms.
Het maakte me ontzettend boos. Jullie zijn verdomde asociaal, dacht ik vaak. Ik weet dat elk van jullie prima Frans of Engels spreekt, dus waarom in godsnaam doen jullie de moeite niet?
En het maakte me net zo onzeker. Schijnbaar was ik niet van toegevoegde waarde, was ik de moeite niet waard om voor van taal te schakelen.

‘Sorry, ik sta uit’ zei ik vaak tegen vrienden afzonderlijk. Dan was ik te ver in gedachten gezakt om nog in een taal te converseren die me wél eigen was.
Na veel tijd en een hoop gedwongen(!) observatie leerde ik als geen ander hoe ontzettend sterk het groepsverband mensen beïnvloed. Hoe elk individu onder de betovering van een groep komt en alleen nog oor en oog heeft voor wat er zich in de groep afspeelt. Als doofstomme val je letterlijk van de kaart.
Die realisatie maakte me iets minder boos. Ik zag eveneens in dat de situatie uit zichzelf niets zou veranderen en concludeerde dat de oplossing bij mijzelf lag.
Ik moest Spaans leren.

Nu ben ik toevallig voor lange tijd in Catalonië en ik kan je zeggen, het is een interessante onderneming om Spaans te leren in een gebied dat diep in het hart niets van het Spaans wilt weten. Moet ik niet Catalaans leren? – heb ik afgelopen maand vaak gedacht, maar dan sta ik deze winter in Chamonix voor exact hetzelfde probleem. En dus word ik in het dagelijks leven harder buitengesloten dan ooit tevoren (hier spreekt iedereen immers een andere taal dan ik) en leer ik tussen de bedrijven door Spaanse woordjes, die doodstil in een achterkamertje van mijn brein wachten op een Spaanstalig incident.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik er inmiddels aan gewend ben, maar in feite kan ik niet wachten om me weer onder mensen te voegen waarmee ik (in groepsverband) kan communiceren. Het maakt me niet meer onzeker, noch boos, maar vooral eenzaam. Iedereen is zo lief, zo uitnodigend, zo warm, maar op het moment (du moment) dat het gezellig wordt ben ik simpelweg niet bij ze. Dan duurt het niet lang of ik trek me terug in mijn Nederlandse slakkenhuis en hoor het lachen en delen van de anderen weergalmen tussen de wanden van mijn schelp.
Het enige wat ik dan denk is: Waar zijn mijn vrienden. Ik mis zo. Ontzettend. Mijn vrienden.

Ik heb nog twee dagen voordat ik begin met aftakelen. Ik geloof dat iemand me dat eens vertelde, dat je cellen op je vijfentwintigste een beetje achterover gaan leunen. En ik zie het al in de spiegel: kleine rimpeltjes rond mijn ogen.

Iemand anders vertelde me dat de meeste dodelijke alpine ongelukken plaatsvinden bij jonge alpinisten, de onervaren garde van onder de 25. Eerst vertaalde ik dat in: Ok, als ik de 25 haal, word ik oud. Na mijn ongeval werd het meer: Mwah, waarschijnlijk word ik niet ouder dan 25.

Nu de 25 twee nachtjes verder ligt, denk ik dat gewoon op deze planeet aan mijn verjaardagstaart zal zitten. De risico’s waaraan ik me morgen en overmorgen blootstel zijn onschuldig: De bomen langs de piste, de scherpe nagels van de buurkat en een overdosis aan gezond eten.

Ik denk eigenlijk dat mijn 25jarige leven iets gevaarlijker wordt, want ik heb vriendjelief deze winter niet om me langs de gletsjerspeleten en lawinecouloirs te leiden, want die heeft een contract in een superluxe hotel in Zwitserland.
Misschien moet ik mezelf voor mijn verjaardag maar een lawinepiep en een off-piste handleiding cadeau geven.

Hoe dan ook, ik zei eens tegen mijzelf dat ik een groot feest zou vieren de dag dat ik 25 werd, omdat ik dan van de Goden het toppunt van mijn fysiek had mogen bereiken. Het probleem is nu dat al die 25 jaren ertoe hebben geleid dat mijn vrienden en familie zich overal en nergens bevinden en ikzelf luxeleef in een geïsoleerd stadje in Spanje (met de buurkat).
Mijn grootste vrienden hier zijn de ouders en vrienden van Marcel en de duizenden varkens die dagelijks naar het slachthuis aan de rand van de stad worden gebracht (want het dorp is groot geworden met de productie van varkensvlees).

Zijn vrienden beginnen overigens al kaal te worden; het bewijs dat de aftakeling inderdaad toeslaat in de tweede helft van de twintigerjaren.

Het beste aan 25 worden zal dus niet dat grote feest zijn, maar ik heb wel een groot eenmansfeest te vieren. Namelijk: de realisatie van het feit dat ik ontzettend veel zin heb in de volgende 25 jaar. Ik zal een coole oude vrouw worden, zo één waarvan elke afzonderlijke rimpel bevestigd dat het bestaan een zegen is geweest (want eerlijk is eerlijk, mijn bestaat tot nu toe was niets anders) en elke nog blonde tevreden afwacht tot ‘ie grijs wordt.