Vliegende kids, Adria en de Ijskoningin

Adria en ik hebben beide opstartproblemen op het werk en lopen blatend van vermoeidheid ’s avonds door het appartement.
Niets kan ons redden behalve de reden die ons wederom naar Chamonix gelokt heeft: Skiën.

Vandaag hadden we beiden de ochtend vrij en konden we een aanval maken op Les Grands Montets. De gasten spraken er al huiverend over, Grands Montets, de onvergefelijke ijskoningin. Als je bovenin valt glijdt je zo terug de lift in. Mijn chef-kok heeft zijn ijshockeyschaatsen mee naar de pistes genomen en laat elke dag het filmpje zien waarop hij schaatsend de helling afgaat.

En dus was mijn eerste afdaling als vanouds onbeholpen, terwijl de kinderklasjes van Chamonix langs vlogen (letterlijk, door de lucht) en zich niet lieten beperken door het feit dat je niet kon remmen.
Maar ik had een onverwoestbaar goed humeur en gleed rustig de pistes af (dwars).
Na de tweede piste kon ik weer skiën (dat heb ik vaker geschreven, dat weet ik, maar zo gaat het nou eenmaal in mijn carrière op de piste).

Adria maakte een val en gleed een mooi aantal meters verder.

Halverwege stuitten we op Millan. Mijn oude huisgenootje van Le Tour scheurde vorig jaar op zijn eerste afdeling de kniebanden en nu, een jaar en twee operaties verder, had hij zijn eerste skisessie.
En dat skiedde gewoon, supercool, een beetje zenuwachtig maar gecontroleerd.
Hij leidde mij dusdanig af dat ik bijna uit de bocht vloog.

Na afloop was ik heel erg gelukkig, maar realiseerde me eveneens dat mijn weg naar een afdoend skiniveau nog steeds ellenlang is. Nu dat ik even heel gemotiveerd ben, denk ik dat ik misschien toch maar de grote investering van structurele skilessen moet gaan maken. Als ik over een jaar wil vliegen als die kids, dan zal mijn autodidactische vermogen het moeten afleggen tegen een goede skileraar. En daar ben ik nu ook wel klaar voor.

Adria en ik namen beiden om twaalf het liftje terug, omdat we gewoon weer naar werk moesten. Maar zelfs na het werk waren we nog springlevend. De remedie ligt bij de pistes, en die liggen op hun beurt gewoon hier naast ons. Een beetje ijzig, nog, maar dat zal zich binnenkort wel oplossen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s