Vraag maar aan Ruby

Twee negentienjarigen staren me aan. We hebben een doodstille lunch in de hotelzaal met een totaalaantal van twee tafels van twee. De manager heeft me gevraagd om mijn nieuwe collega’s in te werken en daar staan we dan. Alle kastjes zijn inmiddels schoongemaakt, alle koelkasten en het zout- en peper bijgevuld, de procedures hebben we zes keer doorgenomen en ik heb niets meer om ze bezig te houden.

Het management heet me welkom in hun wereld. Wat dat in mijn geval inhoudt weet geloof ik niemand precies. Ze hebben het vaak over verantwoordelijkheid. Ik zeg tegen de nieuwelingen dat ze alle vorken op dezelfde manier in de bak moeten leggen en dat de kandelaar eigenlijk aan de andere kant van het buffet moet. En ja, het is mijn verantwoordelijkheid als zij de kandelaar toch links zetten, en dan denk ik, tsjah die kandelaar, voor mijn part zetten ze hem op de keukenvloer.

Het is een lastige periode voor de bazen van het hotel. Ik geloof dat ze ergens in oktober aan de renovatie van het café zijn begonnen, en de eerste après-ski datum wordt keer op keer naar voren geschoven. Er gaat per dag een hoop geld verloren. De Italiaanse en Poolse bouwvakkers willen kerstmis thuis vieren en doen hun best, ondertussen moet mijn barmanager een team voorbereiden op een bar die letterlijk nog niet staat. De eerste gastenstroom komt binnen, vanuit Zweden worden jonge werknemers ingevlogen die nog nooit een kassa hebben aangeraakt en ik loop daar ergens tussendoor.

Mijn positie krijgt maar met moeite vorm. Ik sta in een restaurant waarvan ik het wel en wee nauwelijks ken, omdat ik de afgelopen winter slechts de bar heb gedraaid en weet dat ik geen stap meer in de hotelzaal zal zetten zodra de bar opent.
‘Vraag maar aan Ruby’, zeggen ze nu.
Ruby weet het niet.
Gepriegel in een restaurant is niet mijn ding. Doe mij dan toch maar een bar met een bak onbeschofte mannen en een biertank vol Stella.

De eerste après-ski lijkt er nu toch wel aan te komen. Volgende week woensdag en donderdagmiddag zetten we met de managers de bar op en donderdagavond zou het dan zo ver moeten zijn. Ik heb de ruimte al gezien, het lijkt sjiek, de bar is een stuk kleiner dan eerst maar zal (dat zeggen ze) logisch zijn uitgerust. Twee ‘stations’, een bartender aan elke kant, niemand die verder achter de bar komt. Vorig jaar werkten we met drie bartenders en twee barbacks die zich constant langs elkaar heen moesten manoeuvreren.

De winter zal zodoende haar vorm nog aannemen.Volgende week is er misschien sneeuw, een bar waarin ik tachtig procent van mijn avonden zal spenderen en duidelijk plekje voor mij in Chambre.
Maar dat alles kan ook nog een paar weken duren.

One Comment

  1. En misschien..? Spannend einde 😄

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s