Make it happen

Niet alleen de bar is nieuw, maar ook het management is veranderd. Dat alleen is nog wel overkomelijk, maar ze hebben ook (ik heb het idee wat ondoordacht) de managementstructuur aangepast.
We hebben dezelfde hotelmanager behouden, een forse Zweedse kerel die ontzettend cool is als je hem niet opjaagt, tegenwerkt of teleurstelt. Zijn vriendinnetje neemt de positie daaronder in en regeert zodoende over het restaurant en de bar. Dan hebben we nog de Schotste barmanager, een niet te verstaan vrolijk mannetje met een carrière in het duistere discothekenleven en daarna kom ik, zaalleider van de bar, en mijn blonde tegenhanger in het restaurant.

De situatie is als volgt: Alles is nieuw, de conventies zijn verdwenen, iedereen heeft een begrip van hoe het was, niemand weet zeker waar zijn verantwoordelijkheid begint en eindigt, de hotelmanager is boos en de meisjes huilen. Een nieuw koninkrijk dat fysiek en theoretisch vorm kreeg zonder dat iemand er voet in had gezet. Ingewikkelder krijg je het niet.

Het zijn toch wel de conflicten die vastigheid geven aan de uiteindelijke structuur. Telkens als er iemand een grens overschrijdt of zijn taken nalaat, wordt er iemand anders ongemakkelijk. Zo kunnen we langzaamaan de kaart intekenen.
En die kaart moet vormgegeven worden tot op het bakje waar de limoenen ingaan. De kassa is kapot; wie is schuldig en wie gaat hem fiksen? De avonden zijn doodstil, wie zorgt voor nieuwe gasten?

Mijn directe leidinggevende is de Schotse barmanager. Hij zegt: Ik manage mensen, niet de bar. Ik manage jou, Ruby, zodat jij leert hoe je de bar moet managen. Dit is jouw bar, dit zijn jouw werknemers en jouw avonden. Make it happen.
Ik heb me nog nooit in zo’n complex sociaal netwerk bevonden als het deze. Het voelt alsof elk van mijn handelingen, en met name woorden, met draadjes verbonden is aan iemand anders. Alleen weet ik niet aan wie.
De enige zinnige manier om daar mee om te gaan is me (ten alle tijden) ontspannen te verhouden tot elk van de mogelijke gevolgen. Zolang er geen levens op het spel staan is er ook niets aan de hand.

Als het echt waar is wat de barmanager zegt en ik mag regeren over de bar, dan zou dat zomaar best wel leuk kunnen zijn. Creatief zelfs, een uitdaging. De Après-ski loopt als een bezeten trein, maar de avonden zijn stilletjes. Hoe veranderen we dat? Hoe verander ik dat?

One Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s