Het is zomer en ik ben op vakantie. De buurman heeft me zojuist geleerd hoe ik water kan aftappen van de kleine brandslanginstallatie op de parkeerplaats. Zijn hond, Faija, is bij me op het kleed voor de Caravan gaan zitten. Ze is als een Husky maar dan een vuilnisbakvariant, met een dikke zachte vacht en wolfachtig hoofd, bruine ogen en een groene tennisbal in haar bek. Als ze blaft wil ze dat ik de bal gooi. Dat is niet heel welopgevoed van haar maar daar kan zij niets aan doen. Ze is prachtig. Het geluid van vogels en de l’Arve wordt zacht doordrongen van de beats van de buurman. Hij is een echte. Een vrachtwagenbewoner zoals je die veroordeeld in gedachten. ’s Avonds zit hij met bier en sigaretten rond een plastic vat, zijn lach over de parkeerplaats, en hij helpt ons de hele tijd bij het alternatieve bestaan, zegt bonjour bij passeren, stelt ons voor aan zijn vrienden. De dag is rustig. Chulé zit op het strand in Italië en Marcel in Annecy. Eergister …

Het sneeuwde weer onverwacht het hele dal onder een sprookjesachtig witte laag en daardoorheen liep ik in de richting van Argentière. Mijn contract bij Chambre was zojuist afgesloten met een tafel vol bier en wijn in de hoek van het café, omringt door dronken bazen en blije collega’s die mooie dingen probeerden te zeggen of eigenlijk zeiden. Aan het eind van zo’n seizoen betrap je jezelf plotseling op sympathie, zo gaat dat. Dat waren toch de mensen waarmee je de hel deelde. Ik liep over de parkeerplaats van Grands Montets tot ik de Caravan in de verte zag opdoemen. Ze leek vreemd vertrouwd, een ding dat sinds een aantal dagen in mijn gedachten bestond maar nu opeens de realiteit van mijn slaapplek, mijn huis, mijn thuis bezat. Onder de sneeuw, een klein lief wagentje waar Chulé en ik de afgelopen drie dagen al onze bezittingen in hebben opgestapeld. Ik stak de sleutel in het slot en duwde met wat kracht en gekraak de deur open, want dat vraagt een dertig jaar oude caravan. Chulé lag …

Elliot speelde onder werktijd een klassiek stuk op de piano in de receptie van het hotel. Ik speel het ook. Mijn oma leerde het mij toen ik nog op de basisschool zat. Ik zei haar keer op keer dat ik naar het conservatorium wilde, maar liet het consequent na te studeren voor onze afspraken. Haar vingers werden op een gegeven moment zo oud dat ikzelf onder haar begeleiding moest voorspelen wat ik later zou instuderen. Een aantal jaren later pikte ik het zelf weer op. We hadden een voorkamer in het huis in Heemstede waar je eigenlijk nooit hoefde te zijn. Er stonden meubelen nog van oma’s en betovergrootoma’s, een groot tapijt hing aan de wand en de platenspeler draaide klassiek of jazz naar gelang het gemoed van mijn vader. Boeken van filosofen en reizigers, boeken van de beste Nederlandse schrijvers of ’s werelds beste schrijvers, boeken. Alles rook er anders en klonk er anders want het kraakte en was oud. Omdat je er alleen maar kwam als je rustig was, werd je rustig door de …

Hier in Chamonix bestaat de wereld niet. We zijn de bubbel der bubbels. We jagen op vermaak en een gemakkelijk leven. Maar op een charmante manier, met romantische overtuiging, omringt door hele esthetische plaatjes. En we doen het zo intens dat we dat gemakkelijke leven ook gemakkelijk op het spel zetten. De filosofieën die er mogelijk achter zitten komen terug in pakkende kreten van gesponsorde freeriders of alpinisten in online filmpjes, ‘you have to live now’, ‘we worked for it together and that’s what it’s all about’, ‘be free’, ‘I want to inspire people to go out there and live their passion’, enzovoort. Het is nooit heel veel langer dan twee zinnen, want daarna moet er weer een smal couloir doorgeskied worden. In Amsterdam werd ik omringt door denkertjes die korte zinnen wantrouwden. We waren allemaal studenten van het één of ander en we lazen boeken en de krant. Er was een wereld en een pad naar de toekomst, een bewuste manier van leven en een gevoel van maatschappelijke verantwoordelijkheid, niet altijd heel expliciet maar …

Ik mis Amsterdam de laatste paar dagen. Zonder directe aanleiding flitsen beelden van de stad door mijn hoofd, die spontaan de deur naar mijn herinnering open zetten. Ik denk aan Oost, waar ik woonde, de straten die ik doorfietste, de lijnen van de tram. Op het pontje door het Ij, avond aan avond, naar Monk, naar de universiteit langs de grachten, Amsterdamse kinderen en vrouwen en mannen op de stoep of in parken of cafés. Ik kan nog steeds op de fiets stappen en door elke straat fietsen, ik kan het doen in mijn gedachten en dan ben ik er nagenoeg. Het zit allemaal in mijn hoofd. Het gekste is dat ik iedereen fysiek dichtbij had, eens, die nu in woorden tussen kaders van Facebook of WhatsApp bestaan of net als de straten van Amsterdam in mijn hoofd, dat het mogelijk was om naar ze toe te fietsen. De wisseling van seizoen ligt ten grondslag aan mijn verlangen om even terug te zijn in mijn oude leven. Ik weet het zeker. Want nu ligt de …

Dat toch graag gepubliceerd wilde worden. Je hebt van die momenten dat je boven het leven uitstijgt. Dat het werkelijk voelt alsof je je lichaam achterlaat en weg surft op geluk en energie en potentieel. Daar valt geen analyse aan vast te knopen. Het gebeurt. Een ervaring die zich niet in woorden laat vatten, die iets van elk woord in zich heeft – stel dat woorden het hele leven zouden omvatten. Maar dat doen ze niet, dat is het hele punt juist. Excuus. Een ervaring die zich niet in woorden laat vatten. Deze poging is dus bij voorbaat kansloos, maar ik wil hem – de ervaring- toch met woorden proberen te benaderen, want hoe meer ik daarin faal, hoe bijzonderder die ervaring blijkt te zijn. Dus. Een soort super-in-leven zijn. Dat de dood er niet toe doet, en de verre toekomst ook niet, het verleden evenmin, een soort explosie in het nu. Soms is het een klein moment, soms een gigantisch moment. Ik heb alleen mijn eigen voorbeelden: Ik zit in de bus richting Chamonix …