Une Boîte

Als je schrijfster wilt worden, dan komt dat niet uit de lucht gevallen. Dan moet je boeken lezen en oefenen met het schrijven zelf en vervolgens actief teksten de wereld inzenden, want niemand leest ze vanaf je computerscherm.
Het vergt tijd.
Als je alpinist wilt worden, dan moet je serieus investeren want je wordt er niet als één wakker. Je wordt misschien wakker met het verlangen in de bergen te zijn, maar niet met de capaciteit om de berg op te rennen of af te skiën.
Als je zowel schrijfster als alpinist wilt worden, kun je geen fatsoenlijke baan aanhouden omdat je al je energie verbruikt aan het klimmen en de tijd om uit te rusten verbruikt aan lezen en schrijven.
Als je geen fatsoenlijke baan aanhoudt, heb je geen fatsoenlijk inkomen.
En zonder fatsoenlijk inkomen moet je leven als een hippie.

Chulé en ik hebben een caravan gekocht voor 500 euro. Vandaag zijn we de hele vallei doorgereden op zoek naar een plek om het ding te vestigen, niet al te illegaal of ver weg van voorzieningen. Het voelt alsof we een eerste huis hebben gekocht, want het hele ding is van ons en we kunnen ermee doen wat we willen. De voormalig eigenaresse is een hippie aan huis die het weer van een andere hippie heeft gekocht en deze laatste hippie noemde het ‘Une Boîte’. Een doos. Een dertig jaar oude doos die bijzonder goed functioneert, met lichten en waterpompen en een bed aan elk uiteinde. Een verborgen Chamoniaanse schat die onder soortgenoten doorgegeven wordt.

Ik was nooit zozeer van plan een hippie te worden maar ze noemen me Miss Woodstock op werk en elke dag lijkt me verder te verwijderen van mijn oude, Heemsteedse levensstandaard. Ik vertoef me in de wereld van kampvuren, tig verschillende nationaliteiten, muziek en sociale gebaren die zover gaan dat ik me af en toe schaam om mijn eigen koude, Hollandse hartje. Ik rook geen joints en stop geen bloemen in mijn haar, maar ik ben ontegenzeggelijk op avontuur in een cultuur die nieuw voor me is. Stap zoveel: De aanschaf van een doos, gedeeld met Chulé, een pup en de tijd om volledig voor die twee dingen te gaan die ik het liefste doe.
Klimmen en schrijven.

Als er ooit geld op het dak van de caravan valt, dan zal ik niet klagen en in één klap miljoenen euro’s verkwanselen aan camelots, lawinepieps en het opknappen van een landhuis met land dat reikt tot over het hele alpenmassief. Tot die tijd echter romantiseer ik mijn hippiebestaan, het mooiste bestaan dat er is, het beste bestaan in de bergen omdat het me de tijd gunt.
Dat is alles wat ik wil.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s