Atletiekbaan

Hier in Chamonix bestaat de wereld niet.
We zijn de bubbel der bubbels.

We jagen op vermaak en een gemakkelijk leven. Maar op een charmante manier, met romantische overtuiging, omringt door hele esthetische plaatjes. En we doen het zo intens dat we dat gemakkelijke leven ook gemakkelijk op het spel zetten.
De filosofieën die er mogelijk achter zitten komen terug in pakkende kreten van gesponsorde freeriders of alpinisten in online filmpjes, ‘you have to live now’, ‘we worked for it together and that’s what it’s all about’, ‘be free’, ‘I want to inspire people to go out there and live their passion’, enzovoort. Het is nooit heel veel langer dan twee zinnen, want daarna moet er weer een smal couloir doorgeskied worden.

In Amsterdam werd ik omringt door denkertjes die korte zinnen wantrouwden. We waren allemaal studenten van het één of ander en we lazen boeken en de krant. Er was een wereld en een pad naar de toekomst, een bewuste manier van leven en een gevoel van maatschappelijke verantwoordelijkheid, niet altijd heel expliciet maar doorgaans op de achtergrond.

Ik kan niet zeggen dat niemand in Chamonix een boek leest en – hoe kan ik überhaupt zo’n gek dorp generaliseren. Mijn sociale kring hier is divers genoeg om me te realiseren dat Chamonix veel verschillende mensen aantrekt.
Maar ik merk dat ikzelf meer in het gemakkelijke nu leef dan ooit tevoren en delen van mijn brein lichtjes in slaap zijn gevallen. Ik zoom zelden meer uit. Niets prikkelt me tot denken dat dieper gaat dan hoe ik mijn leven in de bergen wil leiden.

Het is geen verlies voor de wereld, want mijn intellectuele, sociale, wereldreddende output in Amsterdam was net zo nihil als dat het hier is. Het is ook niet zozeer een verlies voor mij, want ik heb gedaan wat ik wilde doen en filosofie (of de buitenwereld, de buiten-bubbel-wereld) kreeg daar geen plaats in. Ik merk alleen dat ik langzaamaan weer nieuwsgierig raak naar wat er zich in het grote geheel afspeelt en ik denk dat, misschien, het grote geheel veel kan betekenen voor mijn bubbel. Iets met creativiteit, betekenis, diepte, magie.

Het zal in ieder geval mijn schrijven geen kwaad doen. Ik heb het gevoel alsof mijn brein inmiddels de vorm heeft van een atletiekbaan waarover ik eindeloos rondjes ren. Het is tijd om uit de bocht te vliegen. Voor ons beider vermaak. (Ik kan ook de metafoor van de bubbel aanhouden, dan glijd ik in rondjes over de binnenwand en is het tijd om uit de bubbel te spatten).

Splats!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s