Drie Dagen Vrij

De laatste après-ski is geweest, we waren allemaal verkleed als een dier en ik koos als een papagaai mijn laatste hardcore horecasessie door te gaan. De schmink lag in een dikke laag op mijn gezicht, glinsterend van de hitte, tot ik het met veel moeite s’nachts van mijn gezicht veegde.
Mijn baas verwachtte een hoop calamiteiten omdat vorige jaren de tent was afgebroken onder het ‘en nu doen we het goed’ devies van dronken Zweden, maar iedereen gedroeg zich en de hel van een avond werd een lieve hel, een laatste hel met de tragiek van het einde.

IMG_2533De avonden daarna werd het nieuwe a la carte menu geïntroduceerd en stonden er opeens servetten en dinerkaarsen op de tafels waar eerst half ontblote mannen bier naar elkaar gooiden. Voor zowel mij als Chamonix was de overgang zo abrupt dat de avonden traag en stilletjes passeerden.
Sindsdien ben ik vrij, als een kleine vakantie voor het echte einde. Drie dagen om de bergen in te trekken, een nieuw huis te regelen, op jacht te gaan naar een puppie en mijn leven opnieuw uit te vogelen.

Gisteren klom ik met de twee Catelanen op ski’s over de pistes van Grands Montets naar Glacier d’Argentière. De hellingen waren zo ijzig en stijl dat wegslippen zou uitdraaien op een rechtstreeks parcours naar de brasserie onderaan het dorp. Maar, zei Marcel, als je dit beheerst dan hoef je je over de rest geen zorgen te maken.
De tocht over de gletsjer toonde me alle bergen die ik zelfs na een jaar Chamonix nooit van dichtbij had gezien. Aiguille Verte, Les Droites, Les Courtes. In het topje van de Noordwand van Les Courtes zagen we drie skiërtjes naar beneden gaan en voor diegene die niet bekend zijn met die berg: Dat is vrij heftig. Dat is Chamonix.
We keerden eerder terug omdat ik blaren had op elk stukje voet dat lichtjes uitstak en Adria naar zijn werk moest. Halverwege de terugtocht (die terugtochten en beslist ook de weg omhoog zijn nog gigantisch uitdagend voor mij maar ik heb even genoeg van het uitdiepen van mijn eigen onkunde) realiseerden we ons dat we ernstig gestraft waren voor het vergeten van de zonnebrand. Sindsdien dragen we alle drie een brandend masker dat bij mij, als niet Spanjaard, zelfs tot mijn nek reikt.

Diezelfde dag hadden twee chaletgenootjes een kijk in een potentieel nieuw huis in Montroc genomen en dat beviel ze zo goed dat ze bijna voor mij en Adria het contract al hadden getekend. Eind April worden alle tien vagebonden het chalet uitgekickt en omdat Millan nog een tweede operatie aan zijn knie moet ondergaan kunnen we ons geen tijdelijk zwerven door Chamonix permitteren. Daarbij, Chule en ik hebben heb plan opgevat een puppie te nemen, maar die komt er alleen als het huis er is.

Een puppie.
Een kleine hond.
We nemen een monster in huis.
In principe voeden Chulé en ik het samen op, maar hoogst waarschijnlijk neemt Chulé het op een zeker moment mee naar Argentinië. Dat geeft mij een mogelijkheid om te experimenteren met de verantwoordelijkheid over een hond en haar dat beest dat ze altijd gewild heeft. En als het beest vertrekt, dan neem ik mijn eigen.

IMG_3710

Vandaag wandelde ik mijn oude hardlooproute omhoog naar de grotten in de Mer de Glace om daar ijs te klimmen met een segment huisgenootjes dat er zojuist de nacht had doorgebracht. De Mer de Glace is op zichzelf al een gigantische toeristische trekpleister, met een historisch treintje dat dagelijks heen en weer langs het begin van de gletsjertong tuft, maar schijnbaar was het nodig om ook nog eens een museum in het ijs te hakken. Naast de museumgrot ligt een tweede grot en onbemand als ze is maken wij alpinisten er een oefenterrein voor ijsklimmen van.
Gletsjerijs is superblauw, doorzichtig en keihard. We hadden touwen en gordels mee maar alleen traverseren langs de wanden was al genoeg om de onderarmen te laten verzuren.
Het begon te regenen buiten de grot, precies om twaalf uur, en tijdens de afdaling kropen we onder een kleine stortvloed door. Zeiknat zaten we in de bibliotheek van het ENSA op zoek naar een avontuur op ski’s voor de volgende morgen. Fresh powder, fresh powder, hoorde ik zo’n twintig maal om me heen. En lawinegevaar. En wat nog meer.

Morgen vul ik zodoende mijn laatste vrije dag op met een skitocht die dwars over allerlei gletsjers gaat, mits de lawines ons niet op voorhand al onderuit schoppen.
Al mijn vrije dagen zullen op deze wijze opgaan aan avontuur in de bergen. Na april zal ik eerste instantie niet werken om precies zó mijn leven te leiden: Van de ene tour naar de andere.
En dan schrijven, een boek, want daar heb ik tijd voor. Het opvoeden van de pup. We hebben een muzikaal gezelschap dat met een beetje discipline tot een band omgetoverd kan worden. Chamonix poging 3: Vrije tijd en een leven zoals ik het zou uittekenen op voorhand.
Ik moet het een keer proberen.

IMG_3809

IMG_3700

IMG_3647

IMG_3732

IMG_3633

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s