De Winterlente

Het weer doet rare dingen, soms regent het, soms sneeuwt het, soms is het bloedheet en lopen ze rond in shorts op slippers.
Er zijn er chagrijnig want het seizoen is voorbij, iedereen vertrekt richting huis en de zomer voelt heel ver weg. Wij, de overblijfselen, en de tijd vertraagd. De pistes zien er niet uit, alsof de ratten er ’s nachts aan vreten en het enige wat iedereen zegt is dat het skiën nergens meer over gaat. Chamonix is volledig sneeuwvrij en in Le Tour zie je af en toe nog een hoopje vergane glorie naast de opritten. De weerberichten voorspellen een Afrikaans klimaat in het hooggebergte en ik ben nieuwsgierig naar de uitwerking daarvan.

Gek genoeg ben ik meer aan het skiën dan ooit tevoren omdat er een aantal meters hoger nog best veel sneeuw ligt. Zoveel zelfs dat ik gigantisch faal in het skiën op de ski’s die me tegenwoordig vergezellen, licht en klein en onhandelbaar. Het toeren brengt me op hoogte van dikke lagen half verse wat-moge-het-ook-wezen sneeuw en ik zeg je met volle overtuiging dat ik ski alsof ik nooit eerder op ski’s gestaan heb, wat misschien vier maanden geleden waar was maar inmiddels een beetje pijn doet.

photo 3 (20)

Drie dagen geleden maakten we vanuit huis een toer over Col des Grands en eindigden we in Zwitserland. Ik leed omhoog en nog meer naar beneden. Een bijdehante voorbij skiënde Fransman zei me  ‘il faut pas tomber en montagne’ terwijl ik op mijn verzuurde benen overeind probeerde te blijven. Hij had een punt in die zin dat het lawinegevaarlijk was waar ik mijn strijd voerde en ook Marcel wachtte ongeduldig op de controle in mijn lijf, wij allemaal, en het ‘het is moeilijke sneeuw en jou ski’s maken het nog moeilijker’ weergalmde slechts zachtjes tussen alle duizend vallen die ik maakte.

Troost kwam echter van de vallei waar we in uitkwamen. De lente en winter
maakten samen een sprookje van witte sneeuw en lichtgroene natuur waar we in zigzag langs de bomen doorheen skiede.

De verandering in de buitenwereld geeft elke dag iets onbepaalds en avontuurlijks. De pistes staan op het punt van sluiten en tegelijkertijd verliezen klimroutes de sneeuw die hen onmogelijk maakte. Laatst verveelden we ons op het werk tot de regenboog totaal onverwacht tussen het massief aan de overkant verscheen. Geen druppel regen was er.
De bergen nodigen uit en stoten af tegelijkertijd.  Het gemoed slingert heen en weer van mistroostige regenbuien naar de belofte van vogeltjes en lange dagen.

Wij bepalen niet, de buitenwereld bepaald.

photo 1 (29)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s