Hier Schrijf Ik…II

Het is zomer en ik ben op vakantie. De buurman heeft me zojuist geleerd hoe ik water kan aftappen van de kleine brandslanginstallatie op de parkeerplaats. Zijn hond, Faija, is bij me op het kleed voor de Caravan gaan zitten. Ze is als een Husky maar dan een vuilnisbakvariant, met een dikke zachte vacht en wolfachtig hoofd, bruine ogen en een groene tennisbal in haar bek. Als ze blaft wil ze dat ik de bal gooi. Dat is niet heel welopgevoed van haar maar daar kan zij niets aan doen.
Ze is prachtig.
Het geluid van vogels en de l’Arve wordt zacht doordrongen van de beats van de buurman. Hij is een echte. Een vrachtwagenbewoner zoals je die veroordeeld in gedachten. ’s Avonds zit hij met bier en sigaretten rond een plastic vat, zijn lach over de parkeerplaats, en hij helpt ons de hele tijd bij het alternatieve bestaan, zegt bonjour bij passeren, stelt ons voor aan zijn vrienden.

De dag is rustig. Chulé zit op het strand in Italië en Marcel in Annecy. Eergister heb ik mijn knie licht verdraaid op de Valleé Blanche waardoor ik gebonden aan het kleed mogelijke verhaallijnen uitpluis. De trailrunners zijn echter al op weg Chamonix te domineren en dit jaar wil ik ze bijhouden, dus ik kan niet lang wachten.

Net op het moment dat ik heb besloten van schrijven mijn beroep te maken crashed mijn computer. Te gierig om geld te besteden aan een virusscanner en te sceptisch om een van het internet te halen en met name te naïef om de vijandigheid van virussen in te zien, zit ik nu met een Internet dat slechts op eigen initiatief opent en een Word dat louter reageert met Reageert Niet. Het ontbreekt me aan het vertrouwen van mijn laptop, maar ik heb pen en papier en zeg tegen alle sceptici dat ik all-in ga. Ik wil schrijver worden en dus schrijf ik, en lees ik, en ik wil alpinist worden en dus alpineer ik.
Wat een toekomstperspectief.

De Caravan en het zomerweer brengen me terug naar de vakanties in mijn jeugd en die zorgeloosheid dringt door tot diep in mijn wezen. Ik zit in een transitiefase die nog op elk front vorm moet krijgen en ik laat het gaan, gedisciplineerd waar mogelijk maar ontspannen wat betreft de wendingen die uit kunnen monden in avontuur en romantiek.
Ik aai de hond en kruip in mijn hoofd, in welke gang dan ook, de zon op mijn rug en een pen in mijn hand.
En daar ontstaan hopelijk de verhalen.

2 Comments

  1. Go Ruub! De formule voor het schrijven van een roman lijkt gecreeerd. Een emigratie avontuur achter de rug en nog gaande, inspirerende natuur om je heen, gezellige ondernemende vrienden. Een kleed op de grond. Wel balen van je laptop. Is er geen slimmerd met een computerhobby in de buurt die je laptop kan redden?

  2. Stragi

    Ik ben nu al fan van je roman!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s