RUBY ELIZABETH

Ik heb een nieuwe collega. Hij is aangenomen om ieders gemoed wat vrolijker te maken. Hij lacht namelijk. Heel hard als het heel grappig is en hard als het grappig is.
Ik kende hem van het zomerseizoen. Voornamelijk als de trailrunner en het voedselbeest dat bij de receptie werkte.
Gebruikte borden van het terras of restaurant moeten naar de plonge (het afwashok) gebracht worden en de looproute loopt precies langs het bureau van de receptie. Je voelde altijd zijn blik gericht op de mogelijke resten, op de stukken brownie of vlees of brood die hij vervolgens stiekem in de plonge naar binnen werkte. Ik kon eerst niet geloven dat hij werkelijk aan de haal ging met andermans overblijfselen, maar hij koos ze zorgvuldig en na verloop van tijd vond ik het groteske verspilling dat niemand dat nog goede eten at behalve hij.
Ik begon in die periode ook met trailrunnen en had altijd honger. Dus het was een feestje in de plonge.

Hij heeft met twee vrienden een hut in Argentière gevonden en woont daar op de één of andere manier, in elk geval zonder huur te betalen, en ik kan me herinneren dat ze iets met isolatie hebben gedaan om de winter door te komen. Ik moet dat zien.
Het is geen grotmens, het is een heel fatsoenlijk ogende jongen met een passie voor fotograferen en een talent om net buiten de regeltjes te leven.

Zijn auto is kapot omdat hij ermee in de vangrail van Les Praz is gereden (toen er drie lifters bij hem op de achterbank zaten) en dus komt hij de laatste paar dagen met zijn motor naar werk. Daarom ga ik de laatste paar dagen met de motor naar huis.
Midden in de nacht vliegen we over de besneeuwde slingerweggetjes naar Le Tour. Sneeuwvlokken die als een razendsnel sterrenstelsel langs ons schieten. Ik heb hem gevraagd of zijn motor al een naam heeft, hij zei nee maar ik mocht er één bedenken, en nu heet ze Spaceship.
De kou bijt mijn benen en handen eraf, wankel loop ik ’s nachts over het pad naar het chalet.

Het werkt om een lach achter de bar te hebben. Als het management naar huis is, sneaken we de keuken van het hotel in op zoek naar mandarijnen en snickers, of ijs en chocoladesaus, en hij weet van álles waar het ligt. Eten maakt iedereen blij.
Als de zooi na de après-ski nauwelijks te overzien is lopen wij als een malle op te ruimen en besluit hij een cheapshot te maken (een goedkoop shotje dat je gebruikt om gasten aan je bar te houden) van blauwe liquor en groene kiwisiroop, dat hij met precisie van een scheikundige in elkaar knutselt en met ernst van een professor door ons laat testen. Hij weet niets van alcohol maar wel van kleur, en als er maar genoeg zoete troep in zit vinden we het allemaal fantastisch.

Mijn nieuwe collega.
Ik ben zo blij met hem.

Ik had bezoek hier.
Zij heeft over de amandelcroissantjes geschreven. Nu ga ik over haar schrijven.

Zo’n 22 jaar geleden werd ik bij haar in de wieg gedumpt, dat scheelde mijn ouders een oppas en betekende voor mij een fortuinlijke landing. Rond ons achtste levensjaar beschoten we elkaar met witte, schuimige besjes door ze in plastic pijpen te stoppen en heel hard richting de ander te blazen. We maakten hutten van doeken en tekenden honderden kleine krijten weggetjes op de straat.
Met twaalf fietsen we samen naar het hockeyveld.
In de zesde rende ik vijf minuten voor het scheikunde tentamen door de gangen van het college om haar te vinden voor de uitleg van die ene opgave welk trucje zeker getest zou worden.

Ze is intelligent. Doet de moeilijkste studie in Delft. En met name, ze doet wat ze zelf wil. Dat heeft ze altijd al gedaan en dat heb ik altijd met eindeloze bewondering gade geslagen. Iedereen ontpopt zich uiteindelijk toch in zekere zin als speelbal van alle anderen, maar zij lijkt daar al sinds jongs af aan los van te staan. Van elk van haar ondernemingen, van kopje koffie drinken tot feestjes in Amsterdam, weet je zeker dat zij zelf de uiteindelijke motivatie is geweest.
Ze heeft onvoorwaardelijk zelfvertrouwen, niet de arrogante variant maar de solide. Ze kiest zichzelf.
En ik geloof dat dat de reden is waarom er een fascinerende rust om haar heen hangt. Alsof ze altijd met een boek op de bank zit.
Misschien zou ze hier zelf niet mee instemmen, maar ik schrijf dit verhaal vanuit mijn perspectief en niet het hare.
Jammer dan.

Het was bijzonder haar een week dichtbij te hebben en tegelijkertijd weet ik zeker dat ik haar mijn leven lang dichtbij me zal houden.

Altijd.

Emigreren is weg zijn. Ver weg zijn. Emigreren is je vrienden en familie niet in je dagelijks leven hebben. Misschien digitaal, maar dat is anders. Dat telt niet, want dat voel ik niet.

Het is niet erg.

Missen heeft iets goeds want het zegt dat er iets van waarde is. Er is een succesverhaal in je leven. Die mensen, als alles misgaat zijn de mensen die je mist nog altijd het succesverhaal van de tijd waarin je bij ze was.
Het is je historie die zegt: Hé, je bent niet alleen (want je bent alleen en je voelt dat).

Missen, missen, ik heb er nu al te veel over nagedacht, twijfel al aan de betekenis ervan. Missen wordt zo erg bepaald door diegene die je mist dat missen als woord alleen bijna leeg is. Het heeft het gezicht en de handen en de lach van diegene die je mist. Je mist niet in het algemeen. Missen zonder iets of iemand, ik weet niet of dat bestaat.

Missen is zo iets charmants en kleins, het is de uberverhalenmaker, de dieptegever op ieniemienie momenten. Je stoot je teen zoals hij ooit zijn teen stootte en dan opeens springt je hele lichaam in de ‘shit ik mis hem’ modus.
Het heeft een eigen ritme, een eigen timing, ik kan iemand voor maanden vergeten en dan opeens popt ze terug in mijn wezen, klabbaam, waar is ze, waarom is ze niet hier.

Waarom is ze niet hier.

Missen zegt tegen me; verdorie Ruby, laat eens wat van je horen.
Ik hou veel van die Nederlanders.
Héél veel.

Het is niet erg.
Ik mis graag.

Ik sta bij het busstation en de wind trekt aan mijn haren en kleren, de rafels van mijn broek, mijn schoenveters. We eindigen bijna twee haltes verder zonder in de bus te stappen. Het is bitterkoud. Ondanks de zaterdag, de dag waarop mensen komen en gaan en de pistes relatief verlaten zijn, is het druk op straat. Mijn bus laat lang op zich wachten en ik spring en loop heen en weer om warm te blijven.
Een groep bezopen toeristen komt het café uit. Ik laat ze passeren, volg ze met mijn ogen en zie een meisje inzakken. Languit op de stoep totdat mijn bus komt, omringt door iedereen behalve zij met wie ze was, want die plassen tegen de schutting of leunen tegen de lantaarnpaal.

De bussen van de vallei komen te laat als het veel gesneeuwd heeft of er reden is om massaal van de piste af te komen – de sluittijd van het liftstation.
Grote groepen dronken toeristen zijn het dit keer.
Ik stap in en manoeuvreer me tussen de Engelse skiërs en anekdotes. Ver na de bushalte stopt de chauffeur om iemand eruit te gooien, die zodra hij op vaste grond staat alle alcoholische ellende op kotst. Tot euforie van de rest.

Het is half twaalf ’s avonds. De bus rijdt weg van haar laatste halte en ik begin de wandeling van Argentière naar Le Tour. Tussen bomen en huizen, het pikkendonker, de wind in vlagen langs me heen als kleine hapgrage monsters. De bergen zijn zichtbaar door het wit van de sneeuw dat nog net door de nacht verschijnt. Sterren.
De stijging van de weg houdt me warm.
Halverwege heb ik het normale leven achtergelaten en wandel ik door mijn eigen gedachten. Ik ben ook een beetje dronken. Niet als de Engelsen, niet als mijn collega’s, maar het dronken dat ik word van twee biertjes.
Ik ben door het dolle heen.
Het is zo mooi dat ik eindelijk weer kan schrijven. Eindelijk. Razendsnel, elke stap twee regels.
Ik dans, want niemand ziet me toch.
Ik ben in leven, ik kan zingen want mijn stem is niet meer aan gort, ik heb weer genoeg marche om moe te worden.
De wind trekt en trekt alsof het verandering in mijn binnenste teweeg wil brengen. Doe het maar, denk ik, verander maar, dat doe me goed.

Ik ben iemand anders als ik bij het chalet aankom. De Fransen en Spanjaarden zijn allen nog wakker en dronken a mort, met lege flessen wijn en bier op tafel en zijzelf ook, of onder de bank, of uit het raam. Ik krijg shotjes wodka en wordt meegesleurd terug naar Argentière, ik schreeuw dat ik wil schrijven – moet schrijven – maar dat zegt ze niets, naar een verlaten kroeg waar ik een derde biertje met grenadinesiroop drink en een verbazingwekkend diep, Franstalig gesprek met mijn Argentijnse huisgenootje voer. Rond drie uur ’s nachts dwaal ik door de hoofdstraat op zoek naar de Fransen die miraculeus zijn verdwenen. De wind kruipt wederom agressief door mijn kleren en haren.
Maar het heeft iets bizar teders.

De jongen die ons naar huis rijdt kotst vijf minuten later de keuken onder.

Ik staar naar het haardvuur vanaf de bank in de woonkamer en voel me zachtjes terug in de realiteit landen. Met gesloten ogen luister ik naar het gebeuk van de windvlagen die als tromgeroffel door het knisperen van het haardvuur klinken. Drie lichamen liggen uitgeteld om me heen. Ik daal af naar de kelder, kruip in bed en val in slaap.

Soms leef je dagen waarvan je weet dat ze groots je eigen historie ingaan.
Deze weken zijn zo geladen dat ik er altijd een sterk gevoel aan over zal houden.
I got my ass wipped, ik ben op mijn bek gegaan, ik ben verslagen. Ik had het idee dat ik wel kon blijven aanmodderen met de bacillen en ik verbaas me bijna over de feitelijkheid van hun overwinning. Als zij werkelijk sterker zijn, dan doe je daar dus niets aan.
Mijn leven is er desondanks niet vervelender op geworden.
Gebonden aan mijn bed sla ik de komst van ladingen sneeuw en een achttal extra Fransozen in mijn huis gade. Fieke klopt aan en mengt zich in de huiselijke chaos, zo natuurlijk dat ik me haar naderende afwezigheid onmogelijk kan invoelen. De Fransen maken een iglo in de achtertuin, een gigantische, ze bouwen er een tweede iglo naast en verbinden ze met een gang. En dat alles houdt het voldoende om er op een avond met het hele huis in te kaasfonduen.
Ik ben daar niet bij, want ik draai de dagen van mijn terugkomst op het werk, daar waar de bom is gebarsten en beterschap is beloofd. De keelmalaise houdt aan en ik droom van de dag waarop ik weer kan zingen.
’s Middags slaap ik bij in een poging om de destructie van het nachtwerk te compenseren. Tijdens een sessie dagdromen zie ik opeens iets langs het kelderraam vallen. En nog iets. En nog iets.
Later hoor ik dat een Fransoos van het balkon in de poedersneeuw is gesprongen (het is een serieus balkon, ’s zomers zou dat suïcidaal zijn). Een andere Fransoos heeft een achterwaartse salto gemaakt en daarna hebben ze de honden naar beneden gegooid.
Op een avond komt dat allemaal langs mijn werk om bier te drinken. Omdat het leven nu eenmaal bizarre toeren maakt, vinden ze vierhonderd euro op de stoep voor het café en gaan ze in één beweging naar een restaurant. Pizza en Amaretto, hoor ik later.
Op de laatste dag van het verblijf van Fiekje wordt ze gebeld met het nieuws ze dat ze geslaagd is voor haar diploma verpleegkunde. Met drie achten. Haar solide prestatie staat in zulk grappig contrast met de fratsen van het leven in Le Tour dat ik er bijna met mijn kop niet bij kan. Vliegende honden rijmen slecht met jarenlange studies en stages in ziekenhuizen. Ik ben apentrots.
De iglo’s in de achtertuin glinsteren in de zon. Ik heb een verkeerde keuze gemaakt door een fulltime baan te nemen en ik kan me er niet direct uit manoeuvreren, maar het levert me een goede dosis inzicht op wat betreft de indeling van alle miljoenen dagen die nog komen gaan.
Dit seizoen heeft de charme van een probeersel. Ik mag de uitkomst wel.