Cheapshots en het Spaceship

Ik heb een nieuwe collega. Hij is aangenomen om ieders gemoed wat vrolijker te maken. Hij lacht namelijk. Heel hard als het heel grappig is en hard als het grappig is.
Ik kende hem van het zomerseizoen. Voornamelijk als de trailrunner en het voedselbeest dat bij de receptie werkte.
Gebruikte borden van het terras of restaurant moeten naar de plonge (het afwashok) gebracht worden en de looproute loopt precies langs het bureau van de receptie. Je voelde altijd zijn blik gericht op de mogelijke resten, op de stukken brownie of vlees of brood die hij vervolgens stiekem in de plonge naar binnen werkte. Ik kon eerst niet geloven dat hij werkelijk aan de haal ging met andermans overblijfselen, maar hij koos ze zorgvuldig en na verloop van tijd vond ik het groteske verspilling dat niemand dat nog goede eten at behalve hij.
Ik begon in die periode ook met trailrunnen en had altijd honger. Dus het was een feestje in de plonge.

Hij heeft met twee vrienden een hut in Argentière gevonden en woont daar op de één of andere manier, in elk geval zonder huur te betalen, en ik kan me herinneren dat ze iets met isolatie hebben gedaan om de winter door te komen. Ik moet dat zien.
Het is geen grotmens, het is een heel fatsoenlijk ogende jongen met een passie voor fotograferen en een talent om net buiten de regeltjes te leven.

Zijn auto is kapot omdat hij ermee in de vangrail van Les Praz is gereden (toen er drie lifters bij hem op de achterbank zaten) en dus komt hij de laatste paar dagen met zijn motor naar werk. Daarom ga ik de laatste paar dagen met de motor naar huis.
Midden in de nacht vliegen we over de besneeuwde slingerweggetjes naar Le Tour. Sneeuwvlokken die als een razendsnel sterrenstelsel langs ons schieten. Ik heb hem gevraagd of zijn motor al een naam heeft, hij zei nee maar ik mocht er één bedenken, en nu heet ze Spaceship.
De kou bijt mijn benen en handen eraf, wankel loop ik ’s nachts over het pad naar het chalet.

Het werkt om een lach achter de bar te hebben. Als het management naar huis is, sneaken we de keuken van het hotel in op zoek naar mandarijnen en snickers, of ijs en chocoladesaus, en hij weet van álles waar het ligt. Eten maakt iedereen blij.
Als de zooi na de après-ski nauwelijks te overzien is lopen wij als een malle op te ruimen en besluit hij een cheapshot te maken (een goedkoop shotje dat je gebruikt om gasten aan je bar te houden) van blauwe liquor en groene kiwisiroop, dat hij met precisie van een scheikundige in elkaar knutselt en met ernst van een professor door ons laat testen. Hij weet niets van alcohol maar wel van kleur, en als er maar genoeg zoete troep in zit vinden we het allemaal fantastisch.

Mijn nieuwe collega.
Ik ben zo blij met hem.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s