Fieke staat voor de spiegel in een donkerblauwe jurk tot op haar enkels. De jurk heeft voldoende fatsoen om naar de kerk te dragen. Straks. In Afrika. Ze verlaat ons voor maar tien weken. Ik heb mijn ouders wel eens langer niet gezien, terwijl die op twintig minuten treinen afstand wonen. Die tien weken zijn wel overkomelijk. Toch was het gisteren een redelijk emotionele bedoeling in de klimhal, waar ze haar vriendjes en vriendinnetjes ter afscheid had uitgenodigd. Huilend vertrok ze in de overhang. ‘Maar Fiek, wat is er dan?’. ‘Niets, ik ben heel verdrietig. Maar ik ben heel blij.’ Even later zaten we bij elkaar op de banken en legde Fieke ons de volgende vraag voor: Is klimmen egoïstisch? Fiek heeft een drang om goed te doen, specifiek in Afrika. Alles wat ze leest, ziet en oppikt in gesprekken over schrijnende situaties gaat haar direct aan het hart. Het wordt steeds duidelijker dat haar leven erop ingericht zal moeten worden. Bezoeken aan Afrika door de jaren heen vormden een eerste stap, verpleegkunde een tweede. …

De nutjes en de cams hangen aan de gordel. Klimschoenen zitten tussen een warme buik en een vest. Het waait niet, het is alleen koud. Zo koud dat een paar uur geleden het vorst nog in de weilanden langs de wegen lag. Ik loop langs de Große Wand en vermijd een blik op de scheuren. Nog even niet, alsjeblieft, nog even niet. De rammelende nutjes en cams gebruikte ik voorheen alleen ter oefening in één streng van het dubbeltouw, terwijl de andere streng via een reeks solide haken liep. Dit weekend vormen ze mijn gehele protectie. Mijn eigen protectie. AK. Waarom, vraag ik me halverwege af, doen tenen en vingers pijn juist wanneer ze opwarmen? Was pijn geen waarschuwing, in plaats van een straf achteraf? Ik kan wel gillen, eerst om de ene groep uiterste ledematen, vervolgens om de andere. Mijn groene cam zit twijfelachtig in een smalle scheur, maar ik kan erin blokken. Boven me verbreedt de scheur zich in een inham van de rots en hult de overhang me in de duisternis van …

Ik sprong naar twee onderste grepen, blokte op en maakte met mijn arm een overtuigende beweging richting een greep daarboven, waar ik bij aankomst, als een ballontje, alles dat zich in die arm bevond liet knappen. Dat was mijn linkerhelft. Vervolgens zeulde ik mezelf statisch dynamisch door een campusachtige training en gaf de connectie tussen mijn borstspier en iets in mijn rechterarm het op, wat daar ook moge zitten. Dat was mijn rechterhelft. Kracht is intens. Het geeft me het gevoel op het juiste pad richting de wording van Superwoman te zijn, maar laat me ’s ochtends kreupel als oudtante Betty mijn bed uit steunen en kreunen. Blessures liggen in het verschiet. Gisteren wees iemand me op het belang van goede uitvoering van oefeningen, en alhoewel dat redelijk fundamenteel klinkt, blijkt het leuker om roekeloos tussen grepen door te vliegen. Ik heb mijn lesje geleerd. Na een week ‘kracht’ ben ik al beperkt in de oefeningen die ik kan uitvoeren, omdat bepaalde bewegingen simpelweg teveel zeer doen. Om het maar weer over de taal van …

Ze zoekt in de wijsheid van de wereld naar oplossingen. Culturen zijn bronnen van mogelijkheden en geven haar opties, die uiteindelijk wel of niet bij haar blijken te passen. Geen angst voor het vreemde, of arrogantie vanuit het bekende. Ze vindt en ze probeert en wordt vaardiger naar gelang ze ouder wordt. Waar anderen zich beperken tot de opvattingen en constructies om hen heen, gebruikt zij de levenservaring van de hele wereld. Ze heeft alle mogelijkheden die er zijn. Een wijze les die ik van haar, en zo van Boeddha of Allah of Anna of anders leerde, was om simpelweg verantwoordelijkheid te nemen over hetgeen ik op dat moment aan het doen was. Sindsdien is het de bron van mijn discipline. Ik leef met verantwoordelijkheid als dwingende kracht naast me, die me simpelweg mijn ratio laat gebruiken wanneer ik even geen zin heb, of te gemakkelijk het makkelijke verkies. Het laat me al mijn stille klagen naast het doel van, of de gedachten achter mijn handelingen leggen. Wanneer zal ooit een bachelor, vriendschap, of een …

Ik luister naar mijn lichaam en mijn lichaam praat graag. Ze babbelt en ik denk dat ze vaak babbelt om het babbelen en soms, om iets te zeggen te hebben, onwaarheden verzint. Het kan ook zijn dat ik haar niet versta. Ik spreek haar taal niet: een gevoelstaal, uitdrukkingen in pijn en stijfheid, in kracht en lenigheid. Ik heb inmiddels met veel mensen gesproken. Periodisering komt veel terug: de ballen heb ik er verstand van. Waarom immers moet ik anders gaan trainen na x aantal dagen, raakt ze anders verveelt?  Het klinkt echter haalbaar en overzichtelijk en bied enigszins structuur in de warboel van adviezen. Nu ga ik drie weken werken aan mijn kracht en dat houdt in, naar mijn interpretatie, dat ik zoveel mag gaan boulderen als ik wil. Ik heb een knalgroen boekje gekocht, Gimme Kraft, waarin een verzameling oefeningen staat weergegeven die te sorteren zijn op Power, Power Endurence, Bodytension en andere foute anabolensportcentrumtermen. Ik zal een aantal selecteren die in mijn periode passen (op de gok, weet-ik-veel) en in de kelder …

Ik eet geen vlees. Twee jaar geleden ging ik de uitdaging aan om een maand vegetarisch te eten. Na het verstrijken van de dertig dagen miste ik koe noch kip. Ik besloot onderbouwingen te zoeken voor het halfvegetarische dieet -een visje glipt soms nog mijn oven door – en vond ze, in overvloed zelfs. De tijd leerde me dat mensen verantwoording verwachtten zodra ik mijn restricties bekend maakte en tevens, snel, deze in vorm van een vlotte babbel bij de hand te houden. Meerdere vlotte babbels: van de zielige kippen en het complexe woord vervreemding, tot grote hoeveelheden voeder die elitaire koeieneters in hun koeien stoppen, zodat zij koe kunnen eten, en anderen helemaal niets. Soms, echter, val ik stil wanneer iemand bruut vraagt: Hoezo niet? Hoezo inderdaad niet? Heb ik wel een motivatie, of heb ik gewoon de uitdaging doorgetrokken? Het vreemde is dat ik een oprechte afschuw heb gekregen van vlees. Ik gruwel van het idee een salamiplakje in mijn mond te stoppen. Met alle andere strenge dieetregels van tegenwoordig zou een stukje …

‘Goedemorgen mevrouw. Wat wilt u drinken?’…miep… ‘Een kopje koffie?’…miepmiep… ‘Dat kan! Ik kom het brengen.’ ‘Wilt u misschien nog wat drinken?’…miep… ‘Ja, ik zal u even de rekening geven.’ ‘U wilt graag pinnen? 2,20 alstublieft. Nee, excuus, die daar.’…miepmiep… ‘Oh, dankuwel! Yes, hij is oké. En een prettige dag nog verder.’…miep… ‘Dankuwel!’

Ik wil loskomen van mijn eigen denken. Ik wil doorkrijgen wat ik als vanzelfsprekend houd in elk pietlullig ding van mijn leven. Ik wil alle gewoontes doorbreken, een bikkelharde strijd aan gaan met mijn aannames, tot mijn geest hysterisch rondrent in een leegte; boven een vreemd fundamentele wereld, waarin de zon is naast de aarde, mensen kriskras door elkaar lopen, een geschiedenis in boeken bestaat en de bergen onveranderd blijven. En als dat niet meer leuk is bezoek ik de ruïnes van mijn aannames en bouw ik met hun zware, grauwe blokken het allermooiste levensverhaal dat ik kan verzinnen. Een sprookje. Een vertelling waar ik met hart en ziel in kies te geloven. Een van liefde en kracht en nog honderd mooie woorden.

Ik verwachtte onbewust dat ik vooruit zou gaan door mijn streven uit te spreken en op te schrijven. Bij deze  heb ik het proces in gang gezet. Ik leun achterover en ik kijk toe hoe mijn spierkracht groeit. Ik verwachtte even onbewust dat progressie kwam met de juiste intentie. Ik bedacht een nobel einddoel, zoiets als lichamelijke vrijheid, en ik trainde om daar te komen. Noch het einddoel noch de training biedt waar dan ook garantie voor. Drie weken is een grap, in termen van training. Maar uren die aan klimmen worden besteedt stapelen zich als een razende op, zeker in gedachten. Wanneer de high van het resultaat uitblijft, na de zoveelste route in de zoveelste hal, komt het toch neer op ouderwetse discipline en vertrouwen in het ‘goed’ dat de tijd zal brengen. Franse woordjes leren in de hoop dat je het ooit verstaat. Stravinsky luisteren in de hoop dat je het ooit waardeert. Nu zijn er twee processen gaande. Ik raak genadeloos verslaaft aan klimmen en voel me rusteloos wanneer ik een avond …

‘Hutspot’, zegt de aap met ziel. Zaterdagochtend reden we naar België, pas om elf uur, omdat de rotsen glad en eng zouden zijn en we wilden wandelen als Yetiaanse padvinders. Vier klimmers, een klimmer in spé – allemaal vrouwen welteverstaan; dit in verband met vervelende halffeministische outdoreartikelen in de Next – en een aap met ziel liepen door modderige maïsvelden en bossen. De lucht vergezelde ons dreigend. Nog voor het donker inviel raakten we de weg kwijt en verzuchtte Anna tegen willekeurige Belgen dat ze verloren was. Mais monsieur, je suis perdu! Où est le…(jongens, wat is een kerk?)…eglise? Onze modderige stappers brachten ons op verboden erven, langs wilde honden van een aantrekkelijke boer, donkere bospaadjes die voorbij geheime genootschappen leidden, en tegen zessen pas bij de auto. Als wilden stapten we de Chaveehut binnen, onze lievelingshut, ons stuk Alpen in de Ardennen, onze garantie op een warm ontvangst. Onze broekspijpen droegen de paden bij zich. We kleedden ons om en ploften neer bij de bar. Leffe Blond, wijn, Chimey, we dronken het, we kookten. We …