20 November. We zijn nog steeds bij de ouders van Marcel. Het lijkt erop dat de kat (Micha) mijn aanwezigheid eindelijk heeft geaccepteerd, laatst kwam ze namelijk dichtbij me op de yogamat liggen. De kat van de buren (twee keer groter (dikker) dan Micha) laat zich met vier omhooggestoken poten in de armen van Marcel heen en weer wiegen, maar als ik goedemorgen-kat zeg sprint ze weg. Daar moet ik dus nog wat aandacht (kattenkoekjes) aan besteden. Welkom in Spanje. Of specifiek: Het kleine witte buurtje in Olot dat tegen de oude vulkaan opkruipt en meer katten en honden huisvest dan buurtgenoten. Als de ene hond begint de blaffen, blaffen ze allemaal. En de bejaarden zeggen ‘Ola’ tegen me. Ik ben nog niet vergeten dat ik in een vreemde cultuur rondloop. Of laat ik zeggen: Dit is Spanje, kader Spanje, vreemd maar ik ken het al. De shock is overigens nooit groot geweest, het is geen India hier. En toch, als ik erop reflecteer realiseer ik me dat alles een beetje anders is. Het soort …

Het komt door de koeien in Le Tour. Ze waren zo gelukkig op die flank, een beetje liggen, poepen en grazen, dat ik het idee van hun vrienden op mijn bord plotseling weerzinwekkend vond. Sindsdien wil ik Bertha weer recht in de ogen aan kunnen kijken, en dat kan ik niet als Bertha’s zus nog op de bodem van mijn maag ligt te verteren. De vorige keer dat ik vegetariër werd was het toch wel een dingetje. Beïnvloed door het stadsleven en alle kleine denkers om mij heen, misschien ook de transitie die ik zelf doormaakte (corpsbal -> hippie), was ik veel bewuster van mijn eigen ideologie. Enerzijds schaamde ik me voor mijn besluit, het cliché, het paste te zeer bij mijn wending, anderzijds probeerde ik het aan alle kanten van argumenten te voorzien. Nu is alles zo… überhaupt zo moeilijk om in een hokje te plaatsen, dat ik het grote kader langzaamaan heb losgelaten. Wat de som is van mijn ideeën intrigeert me momenteel niet zoals in mijn studententijd. En als ik even geen …

‘Tranquile’, zeg ik. ‘Trrrrranquile’. Nee. ‘Trrrrranquile’. Onze -r? Met je tong tegen je gehemelte, zeggen de Spanjaarden, en dan blazen. Dat kan je niet!? Oh. En als je nu het grommen van een kat nadoet? Hé, daar heb je hem! Dan moet je alleen die -g loslaten. Grrrrrr… Ik heb in feite weinig -r, en als ik hem wel uitspreek klinkt het in de oren van Spanjaarden als een -g. Marcel verbied me om in het Spaans te zingen voordat ik de Spaanse -r beheers. Ze hebben überhaupt geloof ik geen -g zoals wij Noord-Hollanders die zeggen, zodat je dus ongegeneerd hun taal volgooit met een misplaatste, scheurende klank. Ik kan me voorstellen dat ’t stoort in de Rumba. Daarom loop ik rond door de heuvels achter het huis van Marcel en oefen ik de verhemelte-r. ‘Tranquile’, zeg ik. ‘Trrrrrrranquile’. Dat kun je beter stil tussen de bosjes doen, alleen al om de spot en het ongeloof over je onkunde te ontlopen (je kan het écht niet, hè? – hm, nee). En ja, je voelt …

Ik ben weer in Spanje. De geboorteplaats van Marcel ligt net onder de Pyreneeën. Hij is opgegroeid op de flank van een oude vulkaan, in een van de bovenste witte huisjes van de buurt. Zodoende kan ik het altijd terugvinden. De ouders van Marcel werken. Zijn vader nog even; de bank waar hij al meer dan twintig jaar elke doordeweekse dag naartoe fietst, gooit er eind van de maand 2500 werknemers uit en het kan hem niet te snel gaan. Eindelijk met pensioen. Yoga, boeken en natuur. Zijn eigen gang. Zijn moeder is altijd aan het koken en anders hetgeen aan het opruimen dat ze voor het koken van stal had gehaald. Ik eet mijn groentetekort van het afgelopen half jaar hier in twee dagen bij elkaar. Ze zorgt zo intensief voor ons dat ik me soms geen houding weet te geven. Dan sta ik met mijn vuile bord voor de afwas te wachten tot ze die ook afwast. Dat kan niet, denk ik, maar ik weet dat ze me het niet laat overnemen. Laat haar, zegt …

Heel even staan we met de bus in Le Tour. Want het is hier toch het allermooist. Alleen al om de herinneringen, die als paradijsvogels tussen Glacier du Tour, La Balme en het dorp vliegen. De eerste alpinetour, de val, het winterchalet met De Tien Spanjaarden, het leren skiën; allemaal hier. Maar het mooiste aan Le Tour is misschien nog wel dat het een uiteinde is. Na het dorp rest er niets dan bergen. En al weet ik precies wat er achter die bergen schuilt (Zwitserland), toch lijkt het alsof de beschaving precies hier ophoudt. De kleine, stille uitloper van Chamonix’s gekte sterft waar het steil wordt en is vergeten bij de eerste passen omhoog. En met een beetje verbeeldingskracht zijn er geen pistes of liften. Dan heb je de reden te pakken waarom je uit Amsterdam emigreert en je familie en vrienden op ansichtkaartafstand achterlaat. Dan geld het argument ‘rust’ en kun je jezelf weer serieus nemen. Alhoewel de emigratie zich nooit meer voordoet als een keuze, niet eens meer als de uitkomst van …

Mooiste blog ooit…over allerlei dramatische dingen. Een huurmoord links en rechts. Super. Interessant. … Ik heb een keer op Facebook een ‘blendle’ artikel aangeklikt en ontvang sindsdien trouw elke morgen een mail met een tiental uiteenlopende artikelen uit kranten en tijdschriften dat door de blendlecrew interessant gevonden wordt. Ze zetten er kleine samenvattingen bij en maken het gemakkelijk om je in onderwerpen te interesseren. Ik ben erg gevoelig voor hun mening, dus als zij zeggen ‘mooiste artikel deze week’ dan lees ik het. Het is een goede manier om op hoogte te blijven. En in feite ook om uit te vogelen waar nu mijn interesse ligt, dat direct blijkt uit mijn ‘zin’ om bepaalde artikelen te openen. Ik blijk erg geïnteresseerd in lugubere moorden. Cultuur doet het ook goed (gelukkig maar, gegeven mijn bachelor antropologie), politiek laat ik systematisch links liggen, wetenschap eveneens, als het heel typisch Nederlands wordt haak ik meestal snel af, vreemde onverwachte onderwerpen open ik trouw, tragische verhalen eveneens, liefde werkt, afkraak-columns niet. En zo nog meer. Wat wekt echter mijn …