RUBY ELIZABETH

Loca is een rashond. Madame Loca, zouden we haar op zijn minst moeten noemen. Ze volgt uit een zuivere lijn van Border Collies en heeft haar baasje nogal wat centen gekost, maar ze doet dan ook goed haar werk.

Want Madame Loca is een echte herdershond. En haar baasje een echte herderin.

Madame Loca en de herderin zijn op bezoek in La Vachette, tot mijn grote vreugde, want het is een gezellig duo met interessante verhalen over schapen en schapen en nog meer schapen (350 stuks), weidelandschappen in de Pyreneeën en het leven daarboven, waar… niet zo heel veel is. Behalve schapen.

Laure heet ze, de herderin. Wanneer ze hier in skibroek door het huis loopt, kan ik me haar moeilijk voorstellen in een herdershut met alleen een rivier om zich in te wassen, 350 schapen om te melken en een stuk heidelandschap om mee te converseren. Herders los van de kudde ken ik eigenlijk niet, laat staan herders op ski’s of in zachtroze vestjes aan de keukentafel. Laure is zo mogelijk het coolste meisje dat ik ken.

We bereiden ons beiden voor op het ski-examen van de ENSA. Als ze het examen niet haalt, herenigen Madame Loca en zij zich deze zomer weer met de 350 wollige zieltjes. Als ze het wel haalt, dan mag Madame Loca mee met de vervolgopleiding voor de zomerexamens.

Tot zover het leven zoals gepland.

Ongepland is de Australische Herder-bastaard- buurhond die zijn kans schoon zag toen Madame Loca vanmorgen hoogst onverwacht door La Vachette paradeerde. Hij sprong erbovenop. Dertig minuten schijnt dat te kunnen duren, Laure stond erbij en keek ernaar, want scheiden kun je de (gepassioneerde) beesten kennelijk niet.

Nu is Madame Loca zwanger.

Dat de buurhond een bastaard is kunnen we hen nog wel vergeven, al zou een adellijke afkomst financieel gunstig zijn geweest: dan waren de puppy’s duur als Madame Loca de toonbank over gegaan. Het probleem is echter dat een zwangere Madame Loca zich niet kan bekommeren om 350 schapen, laat staan haar achttal schaapige, schattige baby’s. Het herdersbestaan deze zomer is geen optie meer.

We gaan er dus maar vanuit dat Laure de examens haalt.

Dat geeft mij nog een reden extra om mijn best te doen 17 maart. Dan mag ik namelijk de vervolgopleiding in met Laure, Madame Loca en de acht baby’s, en dat lijkt me erg gezellig.

Het is warm, buiten. Het is warm voor Februari en voor ons. Wat we ’s winters doen, waarvoor we zijn gekomen en gebleven, bestaat alleen wanneer het vriest. Maar het nulpunt ligt deze maand te laag voor ons soort winter. Het regent. Het lijkt wel op Nederland, zei Fieke vandaag nog, in opengeritste jas op 1353 meter hoogte.

Op wat voor toekomst bereiden we ons eigenlijk voor, dat vraag ik me zo vaak af. Misschien wordt zomeralpinisme ons winteralpinisme en klimmen we ‘s zomers alleen nog op rots. Plooien waarvan we zeker zijn dat ze niet bij elkaar gehouden worden door permafrost, daar vinden we elkaar terug. Steeds iets hoger opzoek naar sneeuw en ijs, tot op een dag geen berg meer hoog genoeg is.

En skiën, misschien kunnen we dat nog een jaar of twintig. Of tot in de eeuwigheid, op overdekte pistes. De vraag is dan hoelang die eeuwigheid het zelf uit zal houden. Misschien kunnen we haar ook overdekken.

Farid reed zondagochtend om half zes de markt van Briançon op. Zijn gedroogde vruchten, noten en thee lagen achterin de bestelbus en hijzelf was warm aangekleed. Maar zijn handelswaar verkopen zou hij die dag niet, want op zijn marktplek stond een Alfa Romeo.

Bruno, olijvenverkoper en melancholisch man met een erg dikke buik en vier ex-vrouwen, staat al jaren met Farid op de markt. Vroege ochtenden in de kou scheppen een band, en nu was zijn marktmaatje geërgerd naar huis gekeerd. De eveneens afwezige eigenaar van de Alfa Romeo had daarom niet alleen een hoge boete in het verschiet, maar ook een probleem met Bruno.

Zodra het stopte met sneeuwen veranderde Bruno de Alfa Romeo in een muis.

En dat was nog niet genoeg: Hij vroeg om de linkerschoen van mijn collega, die hij over het dak liet lopen, en daarna om de rechterschoen.

Farid ontbrak misschien, maar Bruno had het erg naar zijn zin.

Mijn vriendje had geschreven : « Il était une fois, dans un monde, dans un monde simple, sans méchant ou rien n’était droit, la symétrie n’avait jamais été inventé, dieu l’avait laissé pour un autre monde. Si bien que toutes les choses qui existaient, n’existait que par elle-même, les formes n’avaient pas de cohérence et les objets pas de place. L’harmonie était naturelle, primaire mais naturel si bien que personne n’avait rien à ranger, le mot n’existait d’ailleurs pas dans ce monde. »

« Er was eens een wereld, een simpele wereld, een wereld zonder kwade bedoelingen, waar niets recht was en symmetrie nooit was uitgevonden, want God had die voor een andere wereld in gedachten gehad. Alle dingen die bestonden, bestonden alleen voor zichzelf, de vormen hadden geen coherentie en de objecten geen plaats. Harmonie was natuurlijk, primair maar zo natuurlijk dat niemand iets op te ruimen had, in deze wereld bestond het woord niet eens. »

Zie hier de diepgaande gedachten die ik tegen kwam in een open document op mijn rondslingerende laptop, vlak nadat ik Thibault had gevraagd om zijn rommel in mijn kamer op te ruimen.

Hij zei me schrijver te willen worden. De kamer is in dezelfde staat gebleven.

Een heel mooi verjaardagscadeau lag vijf december, zo rond een uur of elf, op het tapijt in de woonkamer. Ik gilde toen ik het zag. Fieke riep geschrokken, Ruby, wat is er, en ik schreeuwde, er ligt een dooie muis op het tapijt.

Tigrou zat ernaast en keek ons afwisselend met grote ogen aan.

Mijn vriendje heeft het beestje bij zijn staart gepakt en naar buiten gebracht. Zo bij de rivier van La Vachette ligt een grafje met een kruisje dat net boven de sneeuw uitsteekt (zij het in mijn verbeelding).

Ik weet niet of Tigrou de muis al eerder had gevangen en voor mijn verjaardag heeft bewaard of dat hij die ochtend speciaal voor mij is gaan jagen. Het muizenprobleem was in elk geval al weken oud en hij moet ergens toch hebben begrepen dat we, als kat zijnde, niet louter voor ons plezier achter muizen aan gaan, maar ook voor ons baasje.

Een ander mooi verjaardagscadeau klonk zo’n tien uur later door dezelfde woonkamer, een lied op de melodie van Bella Ciao, begeleid door een viool en geschreven en gezongen door mijn vrienden. Ik wist van verlegenheid niet zo goed hoe te reageren, maar mijn hart groeide en vulde de hele ruimte.

Het mooiste verjaardagscadeau was echter slechts een cijfer. Achtentwintig.

Ik ben me misschien niet voldoende bewust geweest van de betekenis van mijn verjaardag, anders had ik ze wel met wat meer overtuiging gevierd. Nu weet ik dat we moeten dansen voor dat jaar dat nog geleefd mocht worden en dat volgende jaar dat we in mogen gaan. Elke rimpel die op ons gezicht verschijnt is bonus. Elke rimpel op het gezicht van onze vrienden en familie is eveneens, bonus.

Zoveel jaar is achtentwintig jaar, zo gelukkig ben ik dat we allemaal relatief in orde zijn en gestaag ouder kunnen worden.

Behalve dan die muis.