Sinaasappels

De weg naar het ziekenhuis is glad, steil en alleen voor auto’s. Telkens wanneer ik er afgelopen weken langs naar boven liep, dacht ik: Handig dat het ziekenhuis toch al in de bestemming ligt. Ook vroeg ik me af waarom ze het mortuarium precies langs die weg hadden geplaatst, alsof de dood slechts een paar passen van het ziekenhuis verwijdert ligt.

Ik moest erheen voor mijn tanden. Vijf tanden hebben ze er gister uitgetrokken, vijf gapende gaten en wangen zo gezwollen als sinaasappels, die ik niet eens mag eten. Soep, yoghurt en aardappelpuree, dat stond er op het boodschappenlijstje van de jongen die me ophaalde uit het ziekenhuis.

De laatste keer dat ik onder narcose ging, was voor de operatie aan mijn enkel. Een stukje bot was losgeraakt na mijn val in 2013, de eerste scène in de bergen waarin ik eigenlijk dood had moeten gaan. Maar toen was alles nog anders. Toen overleefden we nog alles, het tijdperk van elastiek.

Gisteren werd ik wakker en vlogen de helikopters nog boven het ziekenhuis van Briançon, één met twee lichamen die in het mortuarium terecht zouden komen, één met twee alpinisten en mijzelf, sinds veertig minuten in de moeilijkste periode van ons leven. De slaap die volgde uit de narcose zat vol beelden die niet vager worden met de tijd.

Vandaag leef ik op medicatie, de enige manier om die gapende gaten door te komen. Als ik iets heb onderschat, dan is wel die ene afspraak in het ziekenhuis waarbij ze even mijn verstandskiezen en een overleden tand eruit zouden trekken. Ze hadden nogal moeite met die linksonder zeiden ze me, het voelt alsof ze er de drilboor bij hebben gepakt.

En het ziekenhuis is geen plek meer waar ik graag ben.

De winter en haar sneeuw maken de wegen zo glad. Plakken met ijs liggen op alle stukken weg waar niet vaak genoeg gereden wordt, niet altijd zichtbaar. Maar mensen zijn eraan gewend. Alles begint weer opnieuw. Het skiën, de opleiding, de maand februari. Je zou bijna zeggen dat we opnieuw naar La Grave konden, met zijn vijven. Dan zouden we net een ander parcours nemen en winters blijven herhalen zoals we ze gewend zijn.

Maar een winter is nooit meer slechts een winter. En boven het ziekenhuis van Briançon zal ik altijd helikopters horen vliegen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s