RUBY ELIZABETH

De gecoördineerde jacht op dwalers buiten hun gepermitteerde kilometerzone in Vallée de la Claréé is bijna voorbij. Maandag mogen we zonder papiertje naar buiten. Voorlopig.

De ENSA heeft inmiddels een nieuwe datum voor het ski-examen opgegeven: Eind Juni, op een gletsjer, vlak voor de zomerexamens, wanneer geen van ons nog enig idee heeft van de globale vorm van een skistok. Sommigen worden er zenuwachtig van, anderen laconiek.

Om ons op al die examens voor te bereiden begint de CRET komende dinsdag, met een week achterstand, een klein beetje halsoverkop. Thibault en de buurman zijn er niet persé blij mee, omdat ze daardoor maar één dag hebben om vrij door de natuur te dwalen (de opleiding is nogal tijdrovend en intensief), en dat is maandag: Een dag vol storm en regen.

Maar ik, ik ben wel blij. Elk alternatief op papiertjes en patrouillerende politiewagens klinkt me als muziek in de oren. Ik zie eveneens tevreden aan hoe de tijd plotseling weer gespannen trekjes vertoont. Dagen lopen niet meer ongemerkt in elkaar over sinds ik plotseling mijn materiaal op orde moet krijgen, mijn lichaam in vorm en mijn mentaal veerkrachtig en stil.

Het is nogal een omslag, maar de hoop op een zorgvuldig uitgedokterd leven heb ik lang geleden opgegeven. Zo zit het blijkbaar allemaal niet in elkaar.

Mijn enige zorg ligt bij de tuin. Ik heb van alles gezaaid en in de grond gestopt en links en rechts schiet het inmiddels ongetemd de lucht in. Trots als Moeder Plant staar ik dagelijks zo’n uur naar de grond, want ik heb nog nooit iets geplant in mijn leven en toch groeit het allemaal zo graag.

Nu hoop ik dat ze me vergeven wanneer ik ze wat minder aandacht geef. Want ik kan Fieke (groentetuinspecialist) niet vragen om dagelijks een uur naar mijn bloementjes te staren voordat ze haar eigen courgettes en aardappels water geeft.

De zes examens die ik van de zomer moet afleggen zijn de volgende: Ski, cartografie, blokkenterrein (rennen tussen de blokken door en klimmen op bergschoenen), sportklimmen en ijsklimmen (in een gletsjerspleet). Tijdens de CRET zullen we ons voorbereiden op elk van deze onderdelen, en omdat het allemaal best wel gek en specifiek is zal ik proberen om per onderdeel een klein verslagje te schrijven. Uiteraard zal ik eveneens de progressie van mijn plantjes weergeven. Die zien er nu zo uit:

(Die bak is afgedekt omdat Tigrou de Poepkat het een prachtige poepplek vond)

Fiek in de groentetuin

Toen Tigrou als een lapje op de behandelbank van de dierenarts lag, kreeg de dierenarts een telefoontje van een dame. Ze was hoorbaar overstuur. Haar kat werd een half uur later binnengedragen en ik denk dat er niet veel van over was; de dame was ontroostbaar. Wij namen Tigrou stilletjes mee en zetten hem op de achterbank, hij keek versuft door de gaten van zijn plastic kooi.

Tigrou doet er momenteel ongeveer dertig seconden over om op de bank te springen, want zijn achterpoten lijken zo’n vijftig procent van hun functionaliteit te hebben verloren en hij twijfelt zichtbaar over de mogelijkheid van zijn eigen lancering. Het keukenblad was voorheen zijn favoriete attractie, waar hij zich groot voelde als een mens en heen en weer paradeerde als een bewaker van zijn eigen verboden terrein, maar voorlopig moet hij zich voegen in de rol van bank-, bed- en vloerkat. Niets hogers.

Hij mag dus nog steeds niet naar buiten. En dat is jammer voor hem, want het dierenrijk viert feest aan de zijlijn van het dal, waar plotseling geen mens meer komt. Tigrou moet alles missen.

Een week geleden zagen we een wolf. Het beest leek op een gigantische hond en ik zei tegen Thibault ‘kijk, die gigantische hond aan de rand van het bos, bovenaan het sneeuwveld’, maar Thibault, stekeblind zonder bril, zag niets. We naderden de voet van het sneeuwveld, ‘zie je hem nu?’, vroeg ik hem. Het beest sloeg ons roerloos gade, zittend op zijn achterpoten. ‘Maar dat is geen hond, Ruby. Dat is een wolf.’ Precies op dat moment liep de wolf het bos in, met de tred van een wild dier. ‘Wooooow!’ schreeuwde ik. ‘Woooow! Dat was een wolf!’ We fotografeerden zijn voetjes in de sneeuw en werden later door het internet bevestigd.

‘Je hebt een wolf gemist’, zei ik die avond tegen Tigrou.

Gisteren schoot een drietal jonge reeën geruisloos voor ons uit toen we langs de rivier liepen om eieren te halen in Alberts, stuk voor stuk met een setje witte billen dat vrolijk boven het gras heen en weer sprong. Ik kon me niet herinneren dat ik ooit zoiets gezien had. Wat een geluk.

Naast de rivier en de gemotoriseerde patrouilles van de gendarmerie zijn vogeltjes de grote lawaaimakers. De radius van één kilometer vanaf het huis ligt vol keutels en voor het eerst vraag ik me af met welke poepende dieren ik precies mijn bergen deel. Ik zou graag een keer wilde zwijnen zien en zoek naar de Lynx. Misschien komen die ook wel naar de rand van het bos om te kijken hoe de mensen opgesloten achter het raam zitten. Ik denk dat Tigrou zo’n Lynx misschien wel leuk zou vinden, zij het niet angstaanjagend, zeker nu hij moeite heeft met opstapjes.

Hoe dan ook, hij mag het huis niet uit, en daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Want hij is er nog en zo blijft hij tenminste nog even onder een autoband vandaan. En ik vind het tevens niet erg om tijdelijk in zijn plaats van het dierenrijk te profiteren.

Parijs en Lyon zit in La Vachette. Zij met tweede huis zijn massaal naar de bergen getrokken. Parkeerplaatsen staan vol en luiken staan open, het leeft hier schijnbaar nog meer dan met kerst.

Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Quarantaine in La Vachette is onvergelijkbaar met quarantaine in een appartement in de stad. Ons dorp tjilpt en zoemt van lente, blote voeten kunnen ongehinderd door het eigen gras lopen. Schijnbaar zitten de wachtkamers van het ziekenhuis in Grenoble vol met stadse slachtoffers van tuingereedschap, een oproep aan onervaren tuiniers is al gedaan. Of ze wat voorzichtiger kunnen zijn met de heggenschaar, want het verplegende personeel heeft al genoeg te doen.

Na een succesvolle start staat de kroeg van het dorp verlaten tegenover de kerk, het terras geveegd en naar binnen gehaald, kale tegels in de zon. Briançon’s slijterij staat echter op de lijst van services essentiels en blijft dus gewoon open. Je vraagt je af of zij daarboven hebben besloten dat alcoholconsumptie bijdraagt aan de vrede binnen het opgesloten gezin.

Gisteravond maakte ik een grapje tegen mijn moeder dat de weg tussen La Vachette en Briançon, ook wel de Dodekippenkattenweg, nu in elk geval geen gevaar meer vormt voor Tigrou. De wegen zijn immers zo verlaten dat bendes vogeltjes de buurt in handen (klauwtjes) hebben.

Maar om twee uur vanmiddag stortte Tigrou neer voor mijn voeten, niet meer in staat om een enkele stap te zetten, onder de modder en grommend van de pijn.

Met een overreden kat op de achterbank reden we daarom via de Dodekippenkattenweg richting de dierenarts, dwars door het uitgestorven coronaland, met een schuin oog op de ademhaling van het grommende slachtoffer. Hij gedroeg zich erg slecht bij de dierenarts. Hij stribbelde tegen, blies en haalde zo vaak uit dat ik me gedwongen zag om me voor hem te excuseren. Maar goed, hij had pijn. Ze spoot er noodgedwongen een dubbele dosis medicatie in, waarna de koning van La Vachette als een lapje op de behandeltafel lag.

Het bleek dat Tigrou niets had, behalve heel veel pijn, dus heb ik nu een gedrogeerde kat.

De dierenarts heeft gezegd dat hij de komende zeven dagen moet rusten en dus binnen moet blijven. Hij zit dus een week lang in quarantaine.

Het arme beest.

Sinds gisteren heb ik zin om het virus een gestalte te geven. Ik denk aan een vleermuizige bezoeker van de vismarkt in Wuhan, een mysterieus mannetje met lange jas, hoed en grote bruine reiskoffer, dat daarna overal in de wereld opduikt (wat een vreemd figuur, denken mensen). Of ik denk aan een reislustig blubbermonster van bruine kleuren en veel te veel armen, aangetrokken door de ouderen en zwakken, dat zwabberend uit de kraan of het putje van de zorginstelling stroomt en zich naast hen in bed flaneert.

In welke gestalte dan ook, ik vraag het vriendelijk om de (iets- ) ouderen waarvan ik veel houd met rust te laten en ook alle andere (iets-) ouderen en de (iets-) zwakkeren en om eigenlijk gewoon terug naar die vismarkt te gaan en dus naar die vleermuis en daar te blijven want al dat gereis is wel gewoon genoeg geweest.

Ik heb een duur probleem. Het is een klein probleem, nog geen vierkante centimeter groot, maar het is duur. Het is een probleem van 1600 euro.

Het probleem is niet alleen duur, maar ook ijdel. Het valt in de categorie van neuscorrecties, iPhone 11 en de aanschaf van een tweedelig Norrona-skipak voor een week op de pistes.

Het heet als volgt: Het Tandimplantaat.

Mijn benen zijn robuust en mijn schouders solide, maar mijn tanden hebben niets van die weerbaarheid meegekregen. Ze zijn zwak. Ik heb tevens een kleine (maar niet absurde) voorliefde voor zoet (chocola) en een diepe angst voor de tandarts, voor de pijnlijke maar vooral de financiële kant ervan. Toen een tweetal woedende tanden me na drie jaar uitstel toch naar de tandarts dwong, zei de beste man: ‘Uw mond verkeerd in slechte staat’.  Zo’n vijfentwintig afspraken volgden.

Ik heb enorm geluk gehad met het Franse zorgsysteem, dat niet-rijke mensen van een zorgverzekering voorziet die veel tandproblematiek vergoed. Als dat niet het geval was geweest, dan had ik mijn berggidsidee zeker een jaar lang aan de kant moeten schuiven om een hoop biertjes voor stamgasten te tappen.

Helaas was het voor mijn rechterboventand, tandartscode nummer 14, te laat; die hebben ze met wortel en al eruit moeten scheppen. Sinds een maand of zes leef ik dus met een gat in mijn gebit, een niet-te-vergoeden gat dat 1600 euro kost om te dichten, dat mensen niet direct opvalt maar zich niet laat verstoppen voor mijn eigen bewustzijn, een gat waarmee (uiteraard) te leven valt maar dat me toch dwarszit.

Waarom?

Gat nummer veertien is in conflict met het schoonheidsideaal. Soms doe ik mijn best op de presentatie van mijn hoofd, mascara op mijn wimpers en oorbellen en al, en dan prijkt dat gat in mijn mond als ik glimlach naar de spiegel. Hé piraat, zeg ik dan, waar is je schip. Dat gaat nog wel. Die kan ik aan.

Het probleem is vooral dat ik er goed van op de hoogte ben dat verwaarloosde of ontbrekende tanden armoedig overkomen. Zo beoordeel ik anderen zonder dat ik het wil en zo word ik zelf ongetwijfeld, zonder dat mensen het willen, beoordeeld.

Voor het ontstaan van mijn eigen tandproblematiek realiseerde ik me niet afdoende hoezeer zo’n rechte reeks tanden een luxeproduct is, een teken van welvaart. Alle kindertjes uit mijn klas hadden beugels van een godsvermogen, we woonden in Heemstede, het was normaal. Slechte tanden ontbraken integraal gedurende het eerste deel van mijn leven, want die waren rechtgezet, gebleekt of vervangen.

Sinds ik op eigen benen sta en die benen een financieel onstabiel pad hebben gekozen (probeer vooral geen berggids te worden) ben ik arm, van een vreemd soort armoede dat een skipas, ski’s en skiën kan veroorloven, maar geen auto of spontane avonden in de lokale bistro. Mijn prioriteiten liggen al jaren op een heel specifieke plek.

Het wringende is nu dat ik zou willen dat het gat in mijn mond me dan ook geen moer kon schelen, maar de waarheid is dat ik het implantaat er het liefst meteen eigenhandig in zou schroeven.

Kan ik het naar mezelf toe verantwoorden, een besteding van 1600 euro, om zo’n piepkleine etalage van mijn geringe welvaart te verbergen voor willekeurige voorbijgangers?

Nee. Mijn geld heeft zo’n honderd bestemmingen die voorgaan. Klim- en skimateriaal, opleiding, auto, studieschuld. Als ik op de afbetaling van die laatste moet wachten, dan heb ik over een jaar of twintig misschien mijn tand terug, tenzij ik kinderen voortbreng die beugels moeten. De neptand zal in welk scenario dan ook nooit de status van prioriteit verwerven.

Maar er zijn oplossingen.

Nummer één: Ik geef het implantaat niet de status van prioriteit, maar van cadeau, van superdeluxe top-cadeau, een cadeau dat ik mezelf mag geven nadat ik iemands leven heb gered of klimaatverandering significant heb doen afnemen. Dat geeft me niet persé de financiële middelen voor het implantaat, maar doet me mijn eigen twijfelachtige investering vergeven.

Nummer twee: Ik organiseer een benefietconcert voor mijn tand, ‘chant pour un dent’ of iets van die strekking. Het probleem daarvan is dat ik (nog) niet zo goed voor grote groepen durf te zingen en voor 1600 euro heb ik nogal een publiek nodig, met name in Briançon, waar ik slechts een van de velen met tandproblemen ben.

Nummer drie: Ik accepteer de realiteit. Ruby zonder tand 14 is niet minder waard dan Ruby met tand 14. Imuun word ik voor het deels ingebeelde oordeel van de buitenwereld. Als ze me als armoedig classificeren, dan zitten ze er niet ver naast, en hoor ik met trots bij hen die in gammele bakken rondrijden en liever niet naar hun bankrekening kijken. Het is een categorie vol met superleuke mensen. En het is, laat ik dat nooit vergeten, relatief, mijn armoede. Het feit dat ik überhaupt nadenk over die tand is extravagant en komt zonder twijfel voort uit de bevoorrechte start die ik heb gehad, daar in Heemstede. Mijn armoede was in zekere zin een keuze, en als ik de ballen heb gehad om die keuze te maken, dan moet ik ook de ballen hebben om te leven met de gevolgen ervan; plaatsten die me in een bepaalde categorie mens, dan moet ik mezelf daar niet stiekem van willen distanciëren.

Maar ik vraag me af of ik hier werkelijk toe in staat ben. Teleurstellend genoeg.