Week 2: Bergvoet (Plattelandsvoet. Stadsvoet.)

Op een paar Hollandse voeten ren ik over enorme granieten rotsblokken. Ik volg een parcours tussen twee rode linten en wordt getimed door mijn opleider. Mijn bergschoenen zijn er speciaal voor gemaakt, soepel en licht maar stevig, ik vind ze nog mooi ook. Soms moet ik springen, soms afklimmen. Maar dan. Plotseling loopt het parcours steil naar beneden, zo steil dat ik keihard op de rem trap en voor de passage tot stilstand kom. Ik durf niet. Onderaan de passage gaapt een gat waarin ik van alles zou kunnen breken: Mijn enkels, mijn benen, mijn nek. Het ziet er ongeveer zo uit:

TerrainVarrie
Het is niet de bedoeling dat je omdraait en afklimt. Je doet dit op frictie, met je neus naar het dal.

‘Ga er maar buitenom’, zegt mijn opleider, die meekijkt vanaf het midden van het parcours. Ik vind mijn snelheid en ritme terug en voel me heel even een Chamois, tot de volgende passage:

TerrainVarrie1

(Later werd me uitgelegd dat ik met een aanloop op frictie naar de top had moeten rennen. Ik heb dat toen geprobeerd; het probleem is echter dat je ofwel met volle overtuiging naar boven rent, of halverwege tot stilstand komt en naar beneden glijdt. Ik heb deze manoeuvre nog niet onder controle.)

Aan het eind van het parcours hebben ze nog een kleine verassing voor ons. ‘Zijn ze helemaal gek geworden?’ Dat is mijn gedachte wanneer ik ervoor tot stilstand kom (voor de duidelijkheid: Stilstaan is falen). Ik ben inmiddels uitgeput, mijn hartslag staat op 180 en voor me ligt dit:

TerrainVarrie2

De oplossing is dit:

TerrainVarrie3

Ik doe ruim vier minuten over een parcours dat ongeveer anderhalve minuut zou mogen duren. Het ontbreekt me aan een ‘pied montagnard’, een bergvoet. Ik heb een plattelandsvoet, een stadsvoet, een voet die eventueel zou kunnen dansen in een lakrode hak.

Het is inmiddels donderdag en ik ben moe. Heel de week hebben we door de blokken gerend en telkens is het parcours iets moeilijker, iets gewaagder. Toevallig hebben we een groep vol bergvoeten en ben ik de enige die schrikt van de passages. En het parcours is maar één van de drie onderdelen: We klimmen granieten 6b plaatroutes voor op bergschoenen, we klimmen granieten 5c plaatroutes af met ons gezicht naar het dal. De absurditeit ervan daagt me pas later. Ik overkom mijn angsten keer op keer, leer over de frictie tussen schoenzool en graniet, doe alsof ik hard ben als alle anderen, maar aan het eind van de dag ben ik fysiek en mentaal op. Leeg. Niets meer.

Met een lichaam vol blauwe plekken, handen vol kleine wondjes en een geblesseerde schouder lig ik om negen uur ’s avonds in mijn bed. Voor het eerst twijfel ik. Aan alles. En vooral aan mijn voeten. De volgende dag kan ik mijn arm niet bewegen en neem ik een noodgedwongen een dag vrij. Ik keer terug naar mijn zonnebloemen en win gedurende de dag iets van mijn zelfvertrouwen en kracht terug, maar niets is gegeven.

Het word nog eens wat, die CRET. Die examens. Die willekeurige droom van mij.

Mijn zonnebloemen staan gelukkig steviger dan ik:

2 Comments

  1. Het is waanzin. En daarom volg ik je 😂

  2. Oooh jij bent super Ruby en die voeten van jou zijn echt wel berg!
    Dat kleine beetje stadsvoet dat rest stoppen we na de cret in Turijn in rooie lakschoenen en dan gaan we helemaal uit ons dak 🎉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s