Vanaf mijn voordeur loopt een modderig spoor door mijn kamer. Het gaat langs setjes, slaapzakhoezen en een hoop vuile kleding, tot twee doorweekte Vans. Over elke stoel hangt wel iets: Een matje, een slaapzak, een jas, sokken. Ik stap onder de douche en ontdek de veelheid aan wondjes, door het prikken van het water op mijn geschampte huid. Mijn spieren protesteren als ik shampoo in mijn haar kneed. Ik zie klodders schuim langs de blauwe plekken op mijn benen glijden. Het valt echter nog mee. Fieke zou geloofwaardig aangifte voor zware mishandeling kunnen doen. Dader: Ettringen. Ik droog me voorzichtig af en stap mijn kamer weer binnen. Het ruikt er naar regen. Velden We maakten ons zorgen, Juul en ik, daar op Amstel. De voorspellingen waren verdrietig en de optimisten schaars. Er was wat gedoe met auto’s, een traditioneel overspannen Weco, een Belg die zijn auto niet achter durfde te laten en een emotionele voorzitter. We vroegen ons af wie we nou moesten troosten van alle hoopjes mens aanwezig. Twaalf uur later, zaterdagochtend 18 mei, …

Studeren in een café werkt fantastisch. Ik doe het zelf graag, en wanneer ik op werk tafels heb met laptops en stapels boeken, overvalt me eenzelfde rust als in de bibliotheek. Met consumpties koopt een gast het recht om een plekje in het café te behouden. Voor een kopje thee geld zo’n half uur. Voor een lunch kan hij of zij wel twee uur blijven zitten. Alcohol tijdens dit soort solowerk-cafebezoeken vind ik briljant. Wanneer een gast tijdens het schrijven van haar scriptie aan de wiskey gaat, zie ik in gedachten het stuk al de meest positieve wendingen nemen en mag ze (vrijwel) zo lang blijven zitten als ze wilt. Maar er zitten bepaalde tijdslimieten aan consumpties. Gasten kunnen niet onbeperkt op een enkel kopje thee teren. Zodra er drie lange uren verstrijken voel ik als personeel de drang om mijn territorium af te gaan bakenen. Als ik dan voor een vierde keer langs kom en op dwingende toon vraag ‘meneer, wilt u misschien nog wat te drinken?’, waarvan waarschijnlijk alleen maar de woorden ‘meneer’ …

Fooi blijft iets ingewikkelds. Het gaat mij, en misschien bedienden met mij, niet eens zozeer om het geld. Het gaat me om de waardering die ik krijg nadat ik een tafel van 180 euro (in een kleine kroeg) perfect heb gedraaid en al mijn grapjes correct wist te timen. Het is een bevestiging van goed werk. In die zin is horeca een mooi beroep; we krijgen onze waardering direct na onze optreden, en de norm ligt vreemd genoeg rond een positieve waarde. (Ik draai ook wel eens een tafel heel slecht en eigenlijk maak ik niet zoveel grapjes) De keerzijde is dat er eigenlijk geen neutraliteit bestaat. Geen of te weinig fooi is een belediging, en genoeg of veel fooi is een compliment. Daartussen zit een hele range aan bedragen die ik in de loop der tijd op een bepaalde manier heb leren interpreteren. Het is een spel, het is een handigheid waar onervaren horecagasten geen flauw idee van hebben. (Ik bedenk me hoe het zou zijn als fooi ook in andere beroepen gegeven werd. …

Kim zou zeggen: ‘Alles kan’, of Joris: ‘Denk in oplossingen, niet in problemen’. Dus zo dacht ik en dat zei ik. Er deed zich een situatie voor en alhoewel de tegenargumenten alarmerend aanwezig waren, zag ik alleen maar oplossingen. Mensen, en ik, had ik een tijd terug besloten, hebben de neiging om zo vastgeroest in het dagelijks leven te raken dat ze hun oog voor mogelijkheden verliezen. En vanaf het moment dat ik dat besluit had genomen, wilde ik alle impulsiviteit die na het volwassen worden nog in me over was, aanwakkeren en tot wijze raadgever maker. Terwijl ik anderen van mijn oplossingen bij de zich voordoende situatie op de hoogte bracht en reacties als ‘belachelijk’ kreeg besefte ik me langzaam dat de scheidslijn tussen impulsiviteit en roekeloosheid maar vaag is. Tot zover de theoretische achtergrond. Mogelijkheden Kim kwam ’s avonds bij me langs. Ze had een dag lang koekjes en muffins gebakken, met vezels en chocola. Een chemisch blik met poeder stak uit haar tas. Het poeder kon ze de volgende dag in haar drinkfles …

In de bergen Ik ben er nu niet. Ook niet dichtbij. Ze liggen over de grenzen, autowegen ver weg. Door het lawaai van de Randstad, het grijze van de autobahn en het rustieke van de kleine dorpen, langs bomen en modder en wind. Daar liggen de bergen. Ergens waar hun toppen boven de wereld uittorenen, maar ik ze toch niet kan zien. Ergens waar de kou anders voelt dan hier. Waar ik me veilig voel of angstig, maar nooit werkelijk bang ben. Het grootste onderscheid dat in mijn leven bestaat, is het onderscheid tussen hier zijn, en daar zijn. Of ik ben in de bergen, of ik ben er niet. En nu ben ik er niet. Af en toe ga ik een weekend naar de Ardennen en klim ik langs rotswanden naar boven. Het uitzicht in Freyr, een bekend klimgebied met rotsen die glad zijn van het jarenlange contact met klimmers, is gehuld in een soort oranje licht. Zo staat het in mijn herinnering, waarschijnlijk omdat het tegen het einde van de dag liep toen …

Elf jaar geleden ging ik op een familiecursus voor beginners. Ik maakte sneeuwpoppen en glijbanen en at de hele dag Balisto’s. Terwijl de anderen kaart leerden lezen, schreef ik verhaaltjes aan mijn moeder in een klein oranje boekje. Huilend kwam ik beneden na mijn eerste keer abseilen, en nog harder huilde ik toen ik niet bij mijn grote zus en haar vrienden in het lager mocht. Nadien ben ik als ervaren alpinist nog vaak naar de bergen geweest. Ik ontwikkelde me als expert op het gebied van wandelstokken, dikke takken die ik de hele vakantie bij me hield en in de achtertuin gooide als we weer in Nederland waren. Ook wist ik het snelst van alle bergwandelaars het volgende vlaggetje te vinden en kon ik marmotten spotten voordat ze me uitfloten. Mijn vader heeft me regelmatig vanuit het zwembad in mijn schoenen moeten zetten, maar ik heb absoluut die duizenders meegepakt. Een jaar geleden constateerde ik echter dat mijn met passie verworden kennis en ervaring te lijden had gehad onder het weerzinwekkende alpienbeleid onder zeeniveau, …

Ik stel voor elke week een feestje te organiseren. Telkens weer op een andere plek, zodat we al onze buren te vriend kunnen houden. We laten grote muziekinstallaties thuis, maar nemen wel een enkel paar goede boxen mee, en belangrijker: Onze lievelingsnummers. Waarvan we de muzikale lijn al door onze aderen hebben lopen en toch zeker het refrein hebben onthouden. We dragen allemaal de kleding waarin we ons het meest aantrekkelijk voelen, maar waarin we ook het beste kunnen dansen. Alleen maar hakken als we daarop onze pasjes kunnen maken. Alleen maar petjes als die niet af dreigen te vallen. We vragen de zon om tot ’s avonds laat te schijnen, zodat we nog geruime tijd kunnen genieten van elkaar en hoe we allemaal gaan schitteren als het licht op ons valt. Biertjes en wijntjes hebben we niet nodig. Onze komst is inherent aan onze losheid. We drinken ze echter wel, omdat ze lekker zijn, en verkoelend, want van het dansen krijgen we het warm. Iedereen is blij, zo blij dat we vergeten om onzeker …

Horecapersoneel is niet vreemd van naaktheid. De kans is groot dat de barmannen in de loop der jaren al heel wat delen van serveersters hebben gezien. Het is echter moeilijk, voor welk geslacht bediende dan ook, om niet naar de borsten te kijken van de vrouw die haar pasgeborene eraan heeft hangen. De uitdaging om loeihete chocomel neer te zetten en ondertussen weg te kijken is onacceptabel groot. In beide gevallen, kijken of niet, ligt de focus niet op het drankje en loopt de baby nog het meeste risico. (Verder ben ik volledig voor borstvoeding in het openbaar, alleen niet wanneer ik loeihete chocomel in mijn handen heb). Over baby’s gesproken: Hoe komt het dat de kleinste kinderen de grootste kinderwagens nodig hebben? Zijn die twee dingen niet totaal uit verhouding? Qua oppervlaktebezetting zouden drie volwassen mannen in een kinderwagen passen. Bij drie kinderwagens zit de gemiddelde zaak vol. Voor een klein café is het zowaar noodzakelijk een kinderwagenparkeerplaats aan te bouwen die de grootte van het café zelf ontstijgt…

Snelweg Ik vulde de cola bij toen ik mijn mobiel op de bar zag oplichten. Fieke belde. Ze had alles bij elkaar maar wist van chaos niet hoe ze het bij het station moest brengen. Ik begreep de ernst van de zaak niet tot ik mijn collega zag binnenlopen. Om mij te vervangen. Het bleek vier uur, de trein zou zo vertrekken. We bedachten alle mogelijke scenario’s van het weekend. Onze tassen lagen uitgestald in de coupé, een berg met helmen, klimschoentjes en kikkersnoepjes. Naast ons vergat een jongen uit te stappen, en ook aan mij ging het landschap voorbij. De trein schoot voort alsof de NS op de hoogte was van ons liften. Het licht zou ons in de steek laten voordat wij onze laatste lift naar Freyr te pakken hadden. In Sittard werd ik opgesloten. De eerst zo haastige trein bleef lange tijd stilstaan, en Fieke was uitgestapt om te kijken wat men van plan was. De deur sloot voor mijn neus en ik drukte als een malle op het knopje. Niets gebeurde. …

Soms vergeten ze dat de keuken het eten bereid en de bediening het eten serveert. Natuurlijk vertegenwoordigen wij de keuken en bieden wij onze welgemeende excuses aan wanneer de welldone rood ziet. We hebben best de autoriteit om een lelijk bord op de pas te laten staan (wat overigens zelden gebeurt). Maar als toevallig het versgedumpte ex-vriendje van een gast in de keuken staat, ligt de schuld van de met Habeneropepers gevulde Chocofondant niet bij de ober. Als de kok daarentegen zojuist de liefde van zijn leven heeft gestrikt, kan hij onbewust al zijn broodjes in hartvorm op het bord leggen. Het druist teveel tegen de natuurlijke gang der liefde in om als serveerster zo’n hart te breken. Het gevolg is wel dat gasten kunnen denken dat ze via hun bord een subtiele hint krijgen. Dit is echter alleen zo bij  hartjescappuccino’s of slagroomhartjes bij de appeltaart, die uit de liefdevolle creativiteit van het barpersoneel zijn ontstaan. Wees alert op dit onderscheid.