De Ici Paris begrijpt me niet. De kleinste flesjes parfum kunnen onmogelijk te groot zijn om mee te nemen op vakantie, volgens hen. ‘Mevrouw, ik wil er best voor betalen. Met twee proefmonstertjes ben ik al blij.’ Haar wimpers bewegen traag heen en weer, gehinderd door mascara. ‘Ik ga bergen beklimmen, mevrouw.’ Warempel. Uit haar laatje haalt ze Coco Chanel en Guerlain. Wat zal ik fatsoenlijk ruiken in de berghut. Elke andere winkel waar ik kom heeft een nuttiger en vooral prijziger assortiment. Dagelijks bezoek ik de Bever en een maand lang twijfel ik over de aanschaf van of een tent, of een slaapzak. Het thema dit jaar is warmtebehoud en wol van acht merinoschapen ligt al op de meeneemhoop. Sokken, leggings, shirts. Mijn backpack zal mekkeren. De vraag is echter of een tent wel binnen het thema valt. Ik koop kleine flesjes om mijn shampoo, wasmiddel en dergelijke over te verdelen. Mijn EHBO-doos vul ik met dinopleisters. In een kast bij mijn ouders vind ik de hoogtemeter, kompassen en gletsjerbril van mijn vader, blinkend van …

Joos komt aangesneld als ik de straat inloop. Aan haar zwarte vacht zie ik welk seizoen het is; of het verbaasd me hoe dik ze is, of het verbaasd me hoe een scharminkel ze is. Ook de bomen dragen zo’n verhaal, logischerwijs, maar omdat ik er niet al te vaak ben is hun kleur en vorm altijd opvallend. ’s Zomers leeft de straat een sprookje. Kinderen spelen buiten, alsof de scholen altijd gesloten zijn. Bosjes knallen uit hun voegen en rozenstruiken kruipen voorzichtig over schuttingen richting het straatbeeld. De tuinen van de gepensioneerden krijgen eindelijk hun podium, met zorgvuldig uitgekozen bloemen en kleurpatronen, zoals mijn oma dat ook vroeger deed . Het gonst van de beestjes en ruikt fris en zoet. ’s Winters is het een straat zoals ik me die inbeeld wanneer ik ouderwetse goede boeken lees. Hoge bomen en kale takken die deinen in de wind, huizen die een eigen, stille eenheid vormen. Een zakenman in donkergrijze trenchcoat vertrekt van huis en steekt kort zijn hand op naar de bejaarde buurvrouw. Ze veegt …

We zitten in het park. De prullenbakken puilen uit van rotzooi en het gras ziet zwart van fietsen. Ergens in het midden hebben we een kringetje gemaakt, zeven bestuursleden rond een stapeltje bier. Kim zit in kleermakerszit, Kaspar ligt languit en Flo maakt tekeningetjes op een stuk karton. Ik leg mijn hoofd even tegen het gras, alsof de hitte door het contact in de aarde zou geleiden. We werken gestaag de vergaderpunten af, van financiële zaken tot de nieuwe site. Ik pik zo nu en dan een woord op, maar neem vooral de tijd om mijn bestuur te bestuderen. Wat zijn we jong. Wat maken we een beslissingen. Vanaf welk moment waren wij bevoegd om zo voor onszelf in te staan? Weten we werkelijk wat we zeggen? Ongevallenprocedure. Dat gedoemde document blijft maar terugkeren. Een paar dagen geleden speelden we nog verstoppertje op de kade van Monk, nu moeten we beslissen wat we doen als één van ons verongelukt. Er lijkt een stap te missen. Wanneer hebben we gekozen voor de wereld waarin dat soort …

Welkom bij de Dating de l’escalade juni 2013! Wij weten als geen ander hoe lastig het is om een partner te vinden die een andere vakantieplanning heeft dat uzelf, en zoeken daarom voor u de klimmer van uw dromen! Laat u charmeren door de vele aantrekkelijke profielen die wij voor u hebben samengesteld en schroom niet om vragen te stellen over deze of gene die dreigt uw hart te stelen. Wij zijn u graag van dienst. Vandaag beginnen we met een boulderaar type 6b, donkerpaarse pofzak en schouderdoorsnede van zo’n 55 centimeter. Hij heeft een Jeep waarmee hij u van plek naar plek brengt, maar vermijdt liever de meer geciviliseerde omgevingen. Zijn daadkrachtigheid is van korte duur, vergeet echter niet de overweldigende charme van een overbrugt hoogteverschil van zo’n drie meter. Deze krachtpatser fungeert graag als uw bouldermat. Hij is op zoek naar een vrouwelijke boulderaar type 5c of hoger, het liefst met voorkeur voor overhang. Tussen de boulders door wordt hij graag voorgelezen. Onze tweede aantrekkelijke vrijgezel is een redelijk ervaren wandelaar die zijn …

In mijn mail staat een document als bijlage dat we, als bestuur van een Studenten Alpen Club, speciaal voor komende zomer opgestuurd hebben gekregen. Het document bevat een procedure waarin een groot aantal stappen wordt omschreven, die we moeten uitvoeren wanneer één van ons niet terugkeert uit de bergen. Pure onheil in een bijlage. Ik heb het nog niet gelezen. Dat ding staat me tegen, misschien wel zoals het hoort. Toch zal ik hem openen en, zoals van me wordt verwacht, zorgvuldig doornemen. Veiligheid is een dominant thema binnen het klimmen. Dat het mis kan gaan, is net zo inherent aan de sport als dat het goed gaat. Maar shit, ik kom nog maar net kijken. Zo onhandig als ik nog ben met touwen of tochtenplanning, zo onhandig zijn mijn gedachtes ook nog rond het risico dat de bergen me brengen. Ik zou graag zeggen dat ik de risico’s op mijn eigen dood accepteer, zoals ik in de verhalen lees van slachtoffers of overlevenden, maar voor mij zijn ze zó knallend ongrijpbaar . Gevoelsmatig ben …

De witte benen die opgaan in het licht van de aankomende zomer en de rode smoelen die doen denken aan de grote verbrandde lichamen op het strand, aangespoelde walrussen die me intrigeerde toen ik jong, bloot en ingesmeerd door het zand rende; dat maakt deze dag zo leuk. Gillende kinderen zijn al onhandelbaar voor ze ’s ochtends vroeg het lokaal binnen komen. Ze zijn de tsjilpende vogeltjes van de stad. Waarom fietsen er meisjes met leren jasjes door de straten? Het uittrekken van zo’n jas zou voelen als een revolutionaire act, ze zouden met een euforische kreet deel worden van de diepgaande veranderingen binnen een land. Een land dat bijna in zomer is. Boodschappentassen waar de punten van twee lange stokboden uisteken worden her en der door de straten gedragen, op weg naar een paar vierkante meter gras in een park. Zakenmannen zweten hun pakken uit. Dames die normaal gesproken niet zo cool zijn, genieten van hun nieuwe identiteit achter hun grote zonnebril. Als een voetganger bijna omver wordt gereden glimlacht de chauffeur verontschuldigend schaapachtig. …

‘Goeiemorgen!’ (leverancier) ‘Hooi!’ (ik) ‘Gaat ’t goed?’ ‘Jazeker, met jou?’ ‘Lekker hoor. Slecht weer buiten’ ‘Ja, ik weet ‘t…’ … ‘Okee, werkse!’ ‘Yes, jij ook. Doei!’

Het interesseert me geen moer wat je gaat doen. Hoe je kind gaat heten, of je wordt aangenomen, waar de relatie met de liefde van je leven heengaat. Het is me volstrekt om het even. Ons beider geveinsde interesse is ontmaskerd. Ik zeg ‘doei’, jij zegt ‘later’, en we denken, ‘en tot nooit’. Hoogstens ben ik wijzer geworden uit onze woordenwisselingen. Je levenservaring, inieminie deeltjes daarvan, zullen wel het mijne zijn geworden. En jij bezit wat van die van mij. Dankbaar kunnen we elkaar echter niet zijn, want we floreren in desinteresse, zo intens en impulsief dat er niet eens tijd overblijft om het woord uit te spreken. Of we waren elkaars vermaak in een tijd die toch overbrugd moest worden, of we waren elkaars sociaal wenselijke praktijk. In elk geval ontbreekt het ons nu aan een samenkomst van plaats, tijd en onze aanwezigheid, en kunnen we louter bij afscheid onze vrienden vieren. Ik hoop dat je kind een mooie naam krijgt. En tot nooit.

Het dienblad vormt een perfecte balans met de corona’s, Prosecco glazen en Martini’s op haar oppervlakte, rustend op mijn vingertoppen. Als er een verandering plaatsvindt door de redding van een vergeten vaasje dat zich doodslaat op de bar, kan ik de balans hervinden door mijn hand wat te verplaatsen. Het wiskundig brein van horecapersoneel bevind zich (louter) in hun vingertoppen. Wanneer een gast in een waan van extreme uitdroging vast zijn cola van het blad afpakt dan BAM. Of wanneer een gast, lief bedoelt, haar koffiekopjes net wat onhandig richting de rand van het blad plaatst, BAM. Het gaat nauwelijks mis omdat er vrij snel geanticipeerd kan worden op dergelijke dreigingen, maar toch geef ik graag het advies af te blijven van de harmonische toestand tussen dienblad en horecapersoneel.

Ik hang de bergen aan als een religie. Ik denk en ben overtuigd van bizarre dingen, waar ik niet eens meer de volle vreemdheid van kan invoelen. Ik zeg dat ik alleen in de Alpen vrij ben. Dat ik daar anders nadenk dan hier, maar hoe vreemd en onmogelijk zou dat zijn! Dat terwijl ik niet eens in staat ben om het concept vrijheid voor mezelf te definiëren of kan omschrijven hoe dat ‘andere denken’ er dan aan toe gaat. Nu besef ik me dat pas. Ik begrijp dat ik een eigen, creatieve wereld heb gevormd die naast het bestaan van de bergen zelf weinig concreets in de realiteit bezit. Tot voorkort was ik een slachtoffer van de grootse magie van de Alpen, maar nu weet ik dat die magie een verzameling van jarenlange gedachtes in mijn eigen kop is, zo vertrouwt en frequent dat het voelt als de werkelijkheid. In de bergen kan ik denken, in de bergen ben ik vrij. Ik ben er dus ook mee gestopt om tegen anderen in deze termen …