Ongevallenprocedure

In mijn mail staat een document als bijlage dat we, als bestuur van een Studenten Alpen Club, speciaal voor komende zomer opgestuurd hebben gekregen. Het document bevat een procedure waarin een groot aantal stappen wordt omschreven, die we moeten uitvoeren wanneer één van ons niet terugkeert uit de bergen. Pure onheil in een bijlage.

Ik heb het nog niet gelezen. Dat ding staat me tegen, misschien wel zoals het hoort. Toch zal ik hem openen en, zoals van me wordt verwacht, zorgvuldig doornemen. Veiligheid is een dominant thema binnen het klimmen. Dat het mis kan gaan, is net zo inherent aan de sport als dat het goed gaat.

Maar shit, ik kom nog maar net kijken. Zo onhandig als ik nog ben met touwen of tochtenplanning, zo onhandig zijn mijn gedachtes ook nog rond het risico dat de bergen me brengen. Ik zou graag zeggen dat ik de risico’s op mijn eigen dood accepteer, zoals ik in de verhalen lees van slachtoffers of overlevenden, maar voor mij zijn ze zó knallend ongrijpbaar . Gevoelsmatig ben ik banger voor de angst voor de dood. Ik wil niet met een enkele hand aan mijn pikkel in een spleetje bungelen, denk ik zo. Geforceerd, ja, want ik weet het niet. Ik ken de dood niet. Ik waan me best wel veilig onder de vleugels van een gids of ervaren klimmer, misschien dat een groter begrip zich aandient wanneer ik zelf meer verantwoordelijkheid krijg en penibele situaties leer herkennen.

Maar dit is ook niet het onheil van de bijlage. Het punt met het document is dat het precies de kant van het klimmen benadrukt waar ik écht, concreet, bang voor ben. Het geeft aan wat ik moet doen als het met een ander misgaat. Mijn eigen dood is, zoals ik al schreef, ver en onbegrijpelijk. De dood van iemand anders, van iemand die dichtbij me staat, jaagt me echt de stuipen op het lijf. Oudere kennissen in het wereldje hebben mensen verloren en het voelt alsof het slechts een kwestie van tijd is. Wie dan? Wanneer dan? Ben ik erbij, zie ik het gebeuren, word ik gebeld? Elk antwoord is even ondragelijk.

Dat mailtje. Wanneer ik erlangs scroll krijg ik acuut de neiging om al mijn dierbare bergvrienden onder mijn eigen vleugels te nemen en te beschermen tegen die mooie sport van ons, om ze weg te halen van die tikkende tijdbom. Onheil in een bijlage. Ik zal hem lezen, maar alsjeblieft, laat het daarbij.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s