Trommels

Ik stel voor elke week een feestje te organiseren. Telkens weer op een andere plek, zodat we al onze buren te vriend kunnen houden. We laten grote muziekinstallaties thuis, maar nemen wel een enkel paar goede boxen mee, en belangrijker: Onze lievelingsnummers. Waarvan we de muzikale lijn al door onze aderen hebben lopen en toch zeker het refrein hebben onthouden.

We dragen allemaal de kleding waarin we ons het meest aantrekkelijk voelen, maar waarin we ook het beste kunnen dansen. Alleen maar hakken als we daarop onze pasjes kunnen maken. Alleen maar petjes als die niet af dreigen te vallen.
We vragen de zon om tot ’s avonds laat te schijnen, zodat we nog geruime tijd kunnen genieten van elkaar en hoe we allemaal gaan schitteren als het licht op ons valt.
Biertjes en wijntjes hebben we niet nodig. Onze komst is inherent aan onze losheid. We drinken ze echter wel, omdat ze lekker zijn, en verkoelend, want van het dansen krijgen we het warm.

Iedereen is blij, zo blij dat we vergeten om onzeker om ons heen te kijken of anderen te veroordelen. Drugs bevindt zich in de lucht. We flirten en we worden verliefd, zoenen stiekem achter een boom, en verschijnen weer omdat we willen dansen.

De beste avonden nemen we de trommels en de gitaren mee. We zetten de boxen op stil en trommelen tot diep in de nacht. Soms voeren we een gesprek, tot onze voeten onbedwingbaar heen en weer gaan en ons hele lichaam volgt. Tijdens onze slaap dansen onze tenen nog op het ritme.

Wie begint?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s