Ik raak alles kwijt. Sleutels. Pasjes. Mobiel. Documenten. Dat zit in mijn genen. Mijn moeder heeft dat niet. Mijn broer ook niet. Mijn zus en vader wel. Je zou kunnen zeggen dat we gewoon slordig zijn, wat ongetwijfeld waar is, maar wij moeten organisatorisch opboksten tegen een hele hardnekkige natuur. Daar waar andere mensen immer hun pasje terug stoppen in hun portemonnee, vergeten wij dat we die eruit hebben gehaald zodra die de buitenlucht ziet. Ons hoofd vindt geen grip op de kleine realiteit. Onze gedachten gaan niet vanzelf uit naar dagelijkse handelingen; die voeren we op een soort mechanische wijze uit en pas als er iets abnormaals gebeurd (de sleutel ligt niet op de sleutelplek) bemoeid ons brein zich ermee. We moeten onze praktijk bombarderen met organisatie om te voorkomen dat we constant aan het zoeken zijn. Discipline die moet doordringen tot die momenten dat onze kop absent is. Dat is best lastig. Ik heb me vrij snel aangeleerd om altijd achterom te kijken wanneer ik ergens wegloop en vind van alles achter me: …

Ik maak een tocht op de Minaret in Bassin d’Argentière en kom ’s middags laat thuis bij de bus. De volgende dag gaat mijn transfer. Ik heb geen douche tussendoor. Op Geneva airport voeg ik me tussen Nederlandse toeristen en zakenmensen. Mama haalt me op bij Schiphol. ‘Hee Suus’, zeg ik als ik mijn zus ’s avonds aan de telefoon heb. ‘Ik moet zeker op netjes, morgen.’ ‘Ja’. Ik duik de kledingkast van mijn moeder in. De koningin van de bloesjes. In de spiegel zie ik mijn atletenlijf, bruin waar het gletsjerlicht overheen is gekropen. Brede schouders met twee armen die klaar hangen om een rots klein te krijgen. Een beetje misplaatst daar zo in Aerdenhout. Ik paradeer in Maison Scotch en Zara van links naar rechts en houdt mijn haar op om te weten hoe het eruit zou gaan zien. Blauw bloesje. Wit bloesje. Toch die met die bloemen. De volgende morgen was ik mijn haar en neem ik het make-up tasje van mijn moeder mee naar de keukentafel, waar het daglicht op de …

Ik leg tegenwoordig mijn omgeving vast met een superdupercamera die op de ‘auto’ stand al een dor takje mooi op de foto kan zetten. Het is tijd voor Instagram, dacht ik daarom. Want dan kan ik dat dorre takje met iedereen delen. Ik begreep eerst niet dat je daarvoor een smartphone nodig hebt. Die ene die ik van de berg heb gegooid is inmiddels vervangen door een goedkoop model dat net aan wat contouren in de wereld weet te onderscheiden. Voor Instagram moet ik nu alleen nog ontdekken hoe ik de foto’s van de superdupercamera overbreng op mijn nieuwe smartphone. Alles voor dat dorre takje. Dan kom je natuurlijk onvermijdelijk terecht in een nieuwe wereld, de wereld van Instagram, en ik ben al passievol op avontuur geweest in de creatieve representatie van de levens van Miley Cyrus, Kim Kardashian en dat bloedmooie model met die ondeugende bek waar ik even de naam van kwijt ben. Vandaag ontdekte ik dat mijn Nederlandse vriendjes (en vriendjes van) ook allemaal Instagram hebben. Ze zijn massaal op vakantie geweest, …

Ik moet nog altijd aan Mr. Bean denken als ik mijn kleren in de wasmachines van de wasserij stop. Mr. Bean stond voor de wasmachine en dacht; tsjah, de kleren die ik nu draag zijn toch eigenlijk ook wel vuil. Hij kleedde zich daarom uit in de wasserette en besloot op het laatste moment zelfs zijn onderbroek mee te wassen. Ik wil dat eigenlijk ook. Maar ik heb het lef van Mr. Bean niet. Dan zou ik hier nu naakt dit verhaal typen. Vervolgens waste hij ook zijn haas mee en die kromp natuurlijk gigantisch. Ik geloof dat het erin resulteerde dat hij schoon de wasserij uitliep met de haas in het borstzakje op zijn jasje. Mijn oma woonde bij ons in huis. Ze maakte ons ’s ochtends klaar voor school en ving ons op als we ’s middags vrij hadden. Dan maakte ze thee voor ons en hadden we eigenlijk het geduld niet om rustig aan tafel te blijven, wat achteraf gezien zonde was, want ik heb later nooit iemand meer ontmoet die zo …

De allergrootste berg rondom Glacier du Tour staat aan de overkant van Refuge Albert Premier. In zijn eentje. Zo indrukwekkend en grote-berg-achtig dat je hem niet echt vergeet na een eerste bezoek, met een lange witte graat aan de linkerzijde en een grote rotskop aan de andere kant. Hij heet Chardonnet (lijkt op Chardonnay). Vanaf de andere kant, de Argentière kant, is het misschien niet de állergrootste berg. Om hem heen staan beesten als de Verte, Droites en Argentière en je moet wel heel erg berg zijn om daarmee te wedijveren. Juul, Flo, Roel, Line en ik beklommen de Chardonnet vanaf Glacier du Tour en hadden dus toch te maken met de allergrootste berg. ‘Eperon Migot’ volgt de graat aan de noordkant, recht omhoog, over rots, ijs en sneeuw naar de top. Het is een AD+ (of D-) die in de topo wordt omschreven als ‘a good introduction to mixed climbing’. Alles zit los Woensdag 3 Augustus om halfvier ‘s ochtens begonnen we aan de oversteek van Glacier du Tour. We verdwaalden in het donker. …

Hee lief, even voor de duidelijkheid: ik heb je niet uitgekozen om me vervolgens zorgen om je te maken. Het was een rustige avond, een mooie avond met de volle maan, ik zat lang op een terras met Affligem en een vriendin. Omdat ik pas de laatste nachtbus nam verwachtte ik je thuis aan te treffen. Je bent er niet. Als je nou bij de bank werkte en op je vrije dagen door het museum slenterde, dan had ik hoogstens kunnen denken dat ze je in het kantoor of dan toch naast van Gogh hadden opgesloten. Maar jij, vriendje, jij bent een alpinist. De minimale kans dat je in een gletsjerspleet ligt laat me elke twintig seconden uit het raam kijken of je gestalte al op de parkeerplaats verschijnt. Ik ben niet zo’n gevoelig type… maar de gletsjerspleet evenmin. En ik zeg je: Zorgen verslinden de ratio zonder een gedachte genade. Het interesseert me geen flikker wat mogelijkheid en logica me zegt, want jij zit hier niet naast me. Die arme moeder van mij, nu snap ik …