Gekozen

Mijn vader heeft me ooit gezegd: Als je niet tussen twee dingen kunt kiezen, dan zijn ze even goed.
Dus als je voor de schappen staat en twijfelt tussen de ananasyoghurtjes en de aardbeiyoghurtjes, dan zal je van beide net zoveel genieten.
Dat gaat heel vaak op. Voor zowel de zinnige keuzes als de yoghurtjes.

Het lastige is dat keuzes vaak lijken op een menukaart en je een glazen bol nodig hebt om in te schatten hoe de opties zullen uitpakken. Dus of de crème bruleé lekkerder gaat zijn dan de chocoladebrownie, dat weet je pas als ze geserveerd worden. Dan kunnen de keuzes op voorhand wel even goed zijn, maar nadat de realiteit ermee aan de haal is gegaan blijkt er toch echt een betere te zijn (de chocoladebrownie die je zus besteld had).

Gelukkig blijken veel keuzes na afloop best wel wat ruimte over te laten voor ‘het andere’. Je zus geeft je een hapje chocoladebrownie of de volgende keer bestel je de chocoladebrownie.
En je kunt jezelf ook aanleren om gelukkig te zijn met datgene wat je hebt – de crème bruleé.

Maar zelfs met dat in gedachte blijft het soms haast onmogelijk om te kiezen.

Mijn intuïtie is een schreeuwlelijk waar ik bij dit soort graag op terugval.
Ik merk alleen dat mijn intuïtie de nare gewoonte heeft om zich pal tegenover mijn ratio op te stellen en ik ben ook wel fan van de ratio.
Ik wou dat ik kon zeggen dat de ene een betere toekomstvoorspeller (de glazen bol) is dan de andere, maar ik ervaar inmiddels dat je twee verschillende levens kweekt op basis van de een of de andere (mijn ratio kiest vaker ‘veilig’, mijn intuïtie vaker ‘vrij’).

Soms helpt het leven een welkom handje.
Doordat je niet toegelaten wordt in de ene opleiding, en wel bij de andere, of de site van de ene plotseling platligt en de andere supergladjes functioneert. Doordat je voor het ingaan van de ene route vlakbij een gigantisch rotsblok ziet vallen (dan ga je wel de andere in).

En als het leven zwijgt dan kun je haar laten spreken door een muntje op te gooien.
Marcel gooit immer een muntje op. Hij laat het leven altijd kiezen.

Ik val altijd toch weer terug op de wijze raad van mijn vader, al is het om mezelf gerust te stellen: Als je niet tussen twee dingen kunt kiezen, dan zijn ze even goed.
Je kunt toch niet in de toekomst kijken.

Ik denk dat ik daarnaast immer drie dingen in mijn achterhoofd moet houden:
1. Ik heb geen haast. Als ik nu niet voor de studie geneeskunde kies, dan kan ik dat nog altijd op mijn dertigste doen. Of op mijn vijftigste.
2. Keuzes zijn vaak constructies die ik héél belangrijk maak, maar die achteraf opgaan in een vrij willekeurige levensloop.
3. Als ik kies… Dan zet ik vervolgens alles in.

Dat laatste is op het moment mijn grote baken.
Mijn grootste wijsheid.
Als je eenmaal hebt gekozen vergeet je de andere keuzes en twijfels, alle andere yoghurtjes en brownies en opleidingen, als je eenmaal hebt gekozen dan concentreer je je en ervaar je maximaal het pad dat je bent ingeslagen.
Zodat je werkelijk kunt zeggen, voordat je aan al de andere opties begint, ‘ik heb het werkelijk geprobeerd’.

En nu kies ik Chamonix.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s