Noorderwind

Is het tijd om de hort op te gaan?

Dat vraag ik me de laatste tijd veel af.
Mijn intuïtie stuurt me weg uit Chamonix. Zoek de romantiek op Ruby!
Mijn ratio zegt: Ja maar, het leven is lang en je moet investeren. Heb je genoeg geïnvesteerd in Chamonix? Heb je het werkelijk een kans gegeven – de bergen, het alpinisme, de ontegenzeggelijke alles-of-niets cultuur?

Ik voel me de vrouw met de rode mantel uit de film Chocolat, met het dochtertje en diens imaginaire Kangaroo Pantouffle. Eens in de zoveel tijd wordt moeder aangesproken door de noorderwind die haar vraagt om de hort op te gaan, op zoek naar nieuwe werelden, andere verhalen. De moraal in de film is een beetje dat je soms ondanks de noorderwind gewoon moet blijven en wortelen (met name als Johnny Depp bereid is met je mee te wortelen).

Ik denk veel aan Briançon (Des Écrins, het vooraf ingebeelde einddoel van de hele gang naar Frankrijk). Moet ik nu blijven wortelen in Chamonix of de hort op gaan? Soms weet ik zeker dat ik oktober verhuis, soms zie ik mezelf toch weer het winterseizoen van Chamonix induiken.

Ik heb een ingewikkelde bundel aan dromen die zich elk idealiter op een andere plek zouden afspelen.
Ze sturen me de stad in en het hooggebergte op hetzelfde moment.
Ik heb veel meer rust nodig dan ik Chamonix zou kunnen krijgen en erger me tegelijkertijd aan het gebrek aan cultuur van dat kleine stadje waar bergen, sporters en anonieme alcoholisten domineren.

In feite is het nooit goed en is er altijd een groot compromis.
Tegelijkertijd is het altijd goed want uiteindelijk is er overal een weg te vinden.

Een deel van het keuzeproces speelt zich gek genoeg af in de klimhal van Les Houches. Ik ga er te vaak heen om geen abonnement te nemen (14 euro per keer) maar twijfel te veel om me voor een jaar vast te leggen.
Veel meer nog ervaar ik de noodzaak van het kiezen in de plastic routes die ik keer op keer instap. In Les Houches klim je alles en tête, dus ook geniepige mini-tree 7a+ projectjes op vlakke wanden. Het dwingt me om eindelijk consequent de gewoonte van het voorklimmen aan te nemen (na vier jaar sportklimmen, ongelofelijk). Ik sta elke afzonderlijke route voor een keuze; ik kies à la Ilgner in La Voie des guerriers du rocher en vanaf dat moment ben ik ongenadig toegewijd en sluit ik mijn angsten en gedachten buiten. Vanaf dat moment is de route en mijn eigen leerproces alles wat er is.
Choisir, heet het hoofdstuk waarin Ilgner ons de keuze voorlegt.  

Het is niet alleen de progressie die ik boek in Les Houches waardoor Chamonix me langzaam weer gunstiger stemt. Het is met name het idee dat ik mezelf train op de onverbiddelijke keuze en deze noodzaak ook begin te herkennen in de grote schaal van mijn traject.
Het boek van de rotsstrijder gaat nog veel meer op als metafoor voor het gehele leven dan ik tijdens het lezen ondervond.

Nu dus, wat kies ik?
De noorderwind sleurt harder aan me naarmate ik meer neig naar Chamonix. De romantiek van Briançon weet me van veraf te verleiden. Ik weet echter zeker dat ik nog nooit heb gekozen voor Chamonix zoals een rotsstrijder zou kiezen voor een route. Ik ken Chamonix niet in de gedaante die het aan zal nemen wanneer ik me volledig toewijd.

Eén ding is zodoende zeker: Zodra ik kies voor Chamonix, dan ben ik volle overgave door het dolle heen overgeleverd aan het meest gestoorde bergdorp ooit en zullen ze voor me moeten oppassen.

Als ik ga naar Briançon, dan bepaald de noorderwind.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s