Een touwtje voor de aansteker

Ik raak alles kwijt. Sleutels. Pasjes. Mobiel. Documenten. Dat zit in mijn genen.
Mijn moeder heeft dat niet. Mijn broer ook niet.
Mijn zus en vader wel.

Je zou kunnen zeggen dat we gewoon slordig zijn, wat ongetwijfeld waar is, maar wij moeten organisatorisch opboksten tegen een hele hardnekkige natuur.
Daar waar andere mensen immer hun pasje terug stoppen in hun portemonnee, vergeten wij dat we die eruit hebben gehaald zodra die de buitenlucht ziet.
Ons hoofd vindt geen grip op de kleine realiteit. Onze gedachten gaan niet vanzelf uit naar dagelijkse handelingen; die voeren we op een soort mechanische wijze uit en pas als er iets abnormaals gebeurd (de sleutel ligt niet op de sleutelplek) bemoeid ons brein zich ermee.

We moeten onze praktijk bombarderen met organisatie om te voorkomen dat we constant aan het zoeken zijn.
Discipline die moet doordringen tot die momenten dat onze kop absent is.
Dat is best lastig.

Ik heb me vrij snel aangeleerd om altijd achterom te kijken wanneer ik ergens wegloop en vind van alles achter me: vestjes op de treinstoel, mobieltjes op de bar, portommonees tussen de grassprieten. Een hardop mantra van ‘heb ik alles, heb ik alles’.
Dat redt me.
Maar wat me nog het meest heeft geholpen, is het vinden van een vriendje dat zo mogelijk nog erger is.

Toen ik voor het eerst in zijn busje kwam, zag ik dat de aansteker met een touwtje aan het gasstel was verbonden.
Dat vond hij het toonbeeld van organisatie, maar ik realiseerde me meteen ik dat ik met een gelijksoortig karakter te maken had. Aanstekers van georganiseerde mensen lopen nooit weg, alleen die van ons moeten we ketenen.

Het busje laat hoe dan ook met haar grootte geen pepernoot wanorde toe. Alles ligt bij voorbaat in de weg. Zonder een extreem regiem is er geen leven mogelijk en dat realiseren we ons dermate dat we bijna een beetje OCD worden.
‘Dat is niet Feng Shui!’ beschuldigen we elkaar dagelijks twintig keer.

Het regiem in het busje neem ik ook mee naar de gevaarlijke buitenwereld (dat is niet Feng Shui Ruby – hoor ik het oordeel van Marcel), en verdomd, mijn pasjes keren inmiddels terug naar de portemonnee.

Maar ik raak nog steeds dingen kwijt.
Dat is het lullige.
Mijn zus verloor het tasje met al haar pasjes de dag voor ze naar Marokko vloog. Ook zij is gedwongen hypergeorganiseerd, en dan alsnog glipt zo’n tasje erdoorheen.
Elk onbewaakt moment toont zich toch weer funest.

Die tasjes en pasjes en mobieltjes wachten rustig hun kans af en zodra ze een molecuul vrijheid detecteren schieten ze er als een paashaas vandoor.

Ze zijn ons wel echt kwaadgezind.

One Comment

  1. Adam Buurmannetje

    Hoi daar, ik herken dit zo goed. Laatst jaar alleen mijn laptop verloren… successvol jaar dat…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s