Tussen thuis en thuis

Ik begin te wennen aan luchthavens.
Niet omdat ik zo’n avonturier ben, maar omdat Easyjet tickets van 26 euro verkoopt. Samen met de transfers heb ik voor minder dan 100 euro een retourtje naar huis.

Ik ben nog steeds bang dat het vliegtuig neerstort, zowel vlak voor het opstijgen als vlak voor de landing. En als de stewardessen met elkaar praten in die kleine ruimte achterin het vliegtuig denk ik dat ze een noodplan aan het uitwerken zijn omdat de piloot ze zojuist zachtjes via de intercom heeft medegedeeld dat een landing in het water onvermijdelijk is.
Maar luchthavens boezemen me geen angst meer in.

De eerste keer dat ik vloog was toevallig ook naar Geneve. Ik bezocht een geëmigreerd vriendinnetje en stond voor eerst op een snowboard – erg jammer dat het skiën me toen niet verleidde (dan had ik nu backflips gekund).
Ik was geloof ik 10. De heenreis vloog de vader van dat vriendinnetje mee, de terugreis had hij een plattegrond met stippellijntje getekend dat me netjes naar de open armen van mijn moeder leidde.
Ik herinner me nog het sterkst de paspoortcontrole, ik weet niet waarom, alsof ik toch twijfelde aan mijn eigen legaliteit.

Zo bijzonder als toen is het vliegen nu niet meer. Ik loop al heel nonchalant rond (drie uur van tevoren, dat wel) zonder te weten wat nu eigenlijk mijn vluchtnummer is, hoe laat het ding precies de lucht in gaat en waar mijn paspoort exact uithangt.
Vandaag was ik zo dromerig dat ik even twijfelde of ik wel in het goede vliegtuig zat. Ik denk dat áls er een keer zo’n geval doorheen glipt, ik daar best voor op zou gaan.
(Ik werd op de heenweg opeens omringt door Portugezen; was dus in de wachtruimte gaan zitten van TAP Portugal).

En toch hè, vliegen voelt nog steeds Harry Potter. Iets onbegrijpelijks gebeurt er, alsof je in je nek wordt gegrepen en ergens anders wordt neergezet. Het stuk land dat door de lucht wordt overbrugd ontbreekt voor mij ook echt. Ik verlies de fysieke link tussen Chamonix en Amsterdam.
Misschien lijkt Chamonix daarom zo surreëel als ik mijn Hollandse vriendinnetjes erover verteld. Alsof het vliegtuig me louter mijn eigen fantasie invliegt zodra het honderd meter boven Holland hangt.
Dat is niet zo, hoor.
Chamonix bestaat gewoon.

Mijn nieuwvonden comfort op luchthavens doet bij mij wel het vraagstuk reizen of het wel zo ethisch is, al dat gevlieg. Ik moet dat toch eens uitzoeken.
Maar die 26 euro zal altijd heel verleidelijk blijven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s