Aan het werk

Het werkseizoen komt er weer aan.
Onvermijdelijk, want geld heeft niet de neiging om zichzelf te vermenigvuldigen.
Ik had gekozen om in Chamonix te blijven, maar daarmee nog geen beslissingen gemaakt over de invulling van het komende jaar.
Het is eigenlijk vrij eenvoudig: Omdat het werk pas in de wintermaanden weer beschikbaar komt ben ik vrij tot november/december en mag ik me vervolgens burn-out werken in een café dat de drukte niet aankan (en te beroerd is om een mannetje extra aan te nemen, want zo gaat dat in Chamonix).
Het goede aan seizoenswerk is wel dat je ook een heel seizoen hebt om bij te komen.

Dit is waarschijnlijk het laatste seizoen dat ik ga draaien. Ik heb niet de illusie dat ik volgend jaar plotseling aan de bak kom bij National Geographic, aangenomen wordt tot de gidsenopleiding of kan leven van dat boek dat ik nu aan het schrijven ben (waarin ik een beetje aan het vastlopen ben), maar ik wil op een gegeven moment mijn energie toch wel op een andere, duurzamere manier investeren.
Lange avonden biertjes tappen doet inmiddels niet zoveel meer voor mijn ontwikkeling.

Alhoewel, ik kan weer terecht bij mijn oude werkgever en heb hem gevraagd of hij me wat bij wilt brengen van het managers vak. Zoiets als stocklijsten maken, bestellingen doen, roosters in elkaar knutselen, naar omzetcijfertjes kijken, stress van hoger af voelen. Meer stress in het algemeen, misschien.
Ik eindig nog eens als horecatijger.

Het mooie aan mijn oude werk is wel dat je het niet veel extremer krijgt en dat heeft dan ook wel weer charme.

Het maakt mee eigenlijk wel rustig dat ik straks weer een beetje geleefd wordt. Vijf maanden lang rondrennen zonder tijd te hebben om over meer existentiële dingen na te denken, alle dromen op een tweede spoor, overgelaten aan de stille momenten in de bus of rij van de kassa, geld dat zich op de bankrekening aandient en een gemakkelijke sociale omgeving waarin ik zoveel zinloze dingen kan schreeuwen als ik wil.

Dan heb ik nu nog een beetje September en Oktober om door te dromen. Teksten insturen, tochten aftikken, foto’s maken, boeken lezen, toch maar eens aan die muzikale carrière beginnen (als je droomt – doe het dan goed)…
Nog eventjes vrij zijn.

One Comment

  1. Ik kom bij je op de tafels dansen:)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s