Helikopterpiloot

Ik ging laatst op zoek naar schaduw ergens tussen de stomende hitte van Chamonix, en vond het aan de oever van de Torrent de Lognan. Vlak onder Glacier d’Argentière, naast de dennen en de helikopterbasis van de vallei.
Ik zag ze de hele tijd vliegen, de helikopters. Met veel lawaai stegen ze op en baanden hun weg tussen de ketens van Verte en Chardonnet. Al zie je de wieken als een malle in de rondte draaien, het blijft moeilijk om te bevatten hoe zo’n ding vliegt. Als een vogel. Zoals wij mensen niet kunnen. Alsof er toch een toverspreuk gezegd is, vlak voordat de piloot op de kopjes drukte.

Shit, dacht ik, ik wou dat ik dat kon. Dat ik begreep wat zich daarbinnen afspeelt. En dat ik dan mensen van de berg af kon redden of medicijnen naar Jemen kon vliegen of bosbranden in Canada kon doven.
Ik realiseerde me opeens heel sterk dat ik daar absoluut, bij uitstek niet de bekwaamheid toe bezat.

En dat ik eigenlijk niet de bekwaamheid bezat tot iets anders concreets.
Dat ik geen verpleegster was noch huizen kon repareren noch kinderen kon opvangen noch straten kon maken noch ecosystemen kon redden noch gedachten kon genezen noch helikopters kon vliegen.
Dat ik alleen maar een beetje creatief kon ronddartelen en een berg op kon klimmen en misschien langzaamaan goed werd in het begrijpen van mijn eigen geest.

De grote ontwikkeling binnen mijn leven ging zonder omwegen richting mijzelf.

Dat waren zo mijn reflecties in de schaduw van de bossen van Argentière, met het wilde stromen van de Torrent de Lognan op de achtergrond en het wieken van de helikopters boven me.

Ik heb er sindsdien wat meer over nagedacht (uiteraard, de helikopters bleven me dwars zitten) en de logische conclusie is dat je geen dokter of bioloog of bouwvakker hoeft te zijn om anderen of de natuur te helpen.
Maar in het soort ‘Chamoniaanse leven’ stort de weldaad zich niet op je pad. Je kunt je er of fanatiek naar toe bewegen (leren hoe je een helikopter vliegt), duwen en trekken aan je talenten en kwaliteiten opdat ze nuttig worden voor iets groters, of… niet.
Of gewoon niet.
Dan lach je vriendelijk naar de buschauffeur en, als je echt wil, help je de oude buurvrouw met boodschappen en dan ren je weer heel hard een berg op.

Ik denk dat het tijd wordt om me eens over de mogelijkheden te buigen.
Ik ben Ruby, dit is mijn aanleg, en hiertoe zou ik me eventueel kunnen ontwikkelen.
Een helikopterpiloot, bijvoorbeeld.
Dan leer ik de toverspreuk, vlieg ik de ruimte in en ben ik de wereld van dienst.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s