(en ik ongelofelijk moe) Driemaal raden wie er woensdagochtend op het rooster stond van mijn favoriete après-ski bar. Ik. En ik heb er vrijwillig voor getekend ook, letterlijk, nog geen dagdeel geleden. Ik heb netjes mijn graf gegraven en neem nu de grote aanloop. Vooruit, ik overdrijf. Het valt me zwaar, deze eerste dagen, en daarom is ook mijn gemoed wat zwaarder en zijn mijn opmerkingen wat overdreven. De aanslag fysiek is al aanzienlijk, het klimmen dat er nu opeens tussendoor moet, maar vooral mentaal sta ik voor een zware dobber. (Er zijn zwaardere dobbers, dat weet ik, dat realiseer ik me). Ik ben terecht gekomen in een hele gevaarlijke dynamiek met ontzettend gehaaide en ronduit venijnige collegaatjes (en werkgevers en gasten) waar ik mijn ontspannen pad in moet vinden. Het is ieders leven, dat bedrijf, ieders raison d’être, en ik… zal mijn best doen. Hoe deed je dat ook al weer, dat boeddhisme? Deze winter wil ik me voorbereiden op het toelatingsexamen van de Franse gidsenopleiding. Superleuk, veel skiën en klimmen, maar alleen op voorwaarde …

Het is soms gevaarlijk om op mijn blog over Marcel te schrijven. Met een beetje google translate kan hij vrijwel alles volgen, maar ik weet dat hij daar geen zin in heeft. Hij heeft nooit expliciet gezegd dat hij het vervelend vindt als ik over hem blog, noch dat hij de inhoud van mijn teksten vertrouwt. Maar ik weet dat mijn eigen bereidheid om mezelf online bloot te geven niet voor hem hoeft te gelden. Daarbij ben ik de schrijver. Het is mijn representatie van hem, niet de zijne. Toch is het lastig om me ervan te weerhouden. Hij was mijn constante metgezel sinds de dag dat ik met hem was, we overleefden op vier vierkante meter, volledig veroordeelt tot elkaars aanwezigheid. Veel van mijn avonturen en levenslessen waren direct aan hem verbonden. De laatste maand leefde ik zijn leven in Olot, zijn vrienden, natuur, huishouden, ritme. Wanneer ik schreef over Catalonië, schreef ik over hem. En nu, omdat we van radicalen houden, heb ik geen idee wanneer ik hem weer zie. Twee veeleisende seizoenbanen, …

Voor het eerst sinds April 2016 ben ik weer eens alleen thuis. Mijn schoonfamilie is op pad, Marcel inclusief. Donderdagavond was ik met al het Catalaanse gekakel in mijn nieuwe appartement in Les Bossons (Chamonix) getrokken. Mijn huisgenootje Adria werd uit de slaapkamer gekickt zodat papa en mama Marcel in het grote bed konden. Het appartement dat ik slechts kende van de bezichtiging en in mijn fantasie had vastgelegd als mijn stekje voor het winterseizoen, werd het decor van een familie op doorreis naar Zwitserland. Daar zat ik dan, ’s ochtends aan de thee, al mijn spullen nog in tassen verspreid door de woonkamer en vier Catalanen die iets met de dag moesten aanvangen. De sneeuw in Chamonix had het ernstig laten afweten, waardoor de evidente activiteit van het skiën zich plotseling terugtrok als hoofdzaak en we de ouders maar in de wandelschoenen zetten. Ik had Marcel graag even voor mijzelf gehad voordat hij aan zijn winterseizoen in Zwitserland begon, maar kwam erachter dat mijn eigen wensen ten onder zouden gaan aan de groepsdynamiek. Alhoewel, …

In Chamonix werd ik regelmatig gek van al die dozijnen Spanjaarden om me heen. We zijn in Frankrijk, dacht ik, laten we Frans spreken. Daar heb ik namelijk mijn best op gedaan. Maar de dominante taal (in mijn huis, op feestjes, onder vrienden) was Spaans. In het begin van elke sociale affaire werd er wel Engels of Frans tegen me gesproken, maar zodra de groep op gang kwam stond ik systematisch buiten spel. Dan hadden al die mensen waarmee ik afzonderlijk goed kon opschieten een fantastische vibe met zijn allen en had ik het voorrecht daarnaar te mogen kijken. Soms was er een sociaal dier dat me erbij probeerde te betrekken. Soms. Het maakte me ontzettend boos. Jullie zijn verdomde asociaal, dacht ik vaak. Ik weet dat elk van jullie prima Frans of Engels spreekt, dus waarom in godsnaam doen jullie de moeite niet? En het maakte me net zo onzeker. Schijnbaar was ik niet van toegevoegde waarde, was ik de moeite niet waard om voor van taal te schakelen. ‘Sorry, ik sta uit’ zei …

Ik heb nog twee dagen voordat ik begin met aftakelen. Ik geloof dat iemand me dat eens vertelde, dat je cellen op je vijfentwintigste een beetje achterover gaan leunen. En ik zie het al in de spiegel: kleine rimpeltjes rond mijn ogen. Iemand anders vertelde me dat de meeste dodelijke alpine ongelukken plaatsvinden bij jonge alpinisten, de onervaren garde van onder de 25. Eerst vertaalde ik dat in: Ok, als ik de 25 haal, word ik oud. Na mijn ongeval werd het meer: Mwah, waarschijnlijk word ik niet ouder dan 25. Nu de 25 twee nachtjes verder ligt, denk ik dat gewoon op deze planeet aan mijn verjaardagstaart zal zitten. De risico’s waaraan ik me morgen en overmorgen blootstel zijn onschuldig: De bomen langs de piste, de scherpe nagels van de buurkat en een overdosis aan gezond eten. Ik denk eigenlijk dat mijn 25jarige leven iets gevaarlijker wordt, want ik heb vriendjelief deze winter niet om me langs de gletsjerspeleten en lawinecouloirs te leiden, want die heeft een contract in een superluxe hotel in Zwitserland. …

20 November. We zijn nog steeds bij de ouders van Marcel. Het lijkt erop dat de kat (Micha) mijn aanwezigheid eindelijk heeft geaccepteerd, laatst kwam ze namelijk dichtbij me op de yogamat liggen. De kat van de buren (twee keer groter (dikker) dan Micha) laat zich met vier omhooggestoken poten in de armen van Marcel heen en weer wiegen, maar als ik goedemorgen-kat zeg sprint ze weg. Daar moet ik dus nog wat aandacht (kattenkoekjes) aan besteden. Welkom in Spanje. Of specifiek: Het kleine witte buurtje in Olot dat tegen de oude vulkaan opkruipt en meer katten en honden huisvest dan buurtgenoten. Als de ene hond begint de blaffen, blaffen ze allemaal. En de bejaarden zeggen ‘Ola’ tegen me. Ik ben nog niet vergeten dat ik in een vreemde cultuur rondloop. Of laat ik zeggen: Dit is Spanje, kader Spanje, vreemd maar ik ken het al. De shock is overigens nooit groot geweest, het is geen India hier. En toch, als ik erop reflecteer realiseer ik me dat alles een beetje anders is. Het soort …

Het komt door de koeien in Le Tour. Ze waren zo gelukkig op die flank, een beetje liggen, poepen en grazen, dat ik het idee van hun vrienden op mijn bord plotseling weerzinwekkend vond. Sindsdien wil ik Bertha weer recht in de ogen aan kunnen kijken, en dat kan ik niet als Bertha’s zus nog op de bodem van mijn maag ligt te verteren. De vorige keer dat ik vegetariër werd was het toch wel een dingetje. Beïnvloed door het stadsleven en alle kleine denkers om mij heen, misschien ook de transitie die ik zelf doormaakte (corpsbal -> hippie), was ik veel bewuster van mijn eigen ideologie. Enerzijds schaamde ik me voor mijn besluit, het cliché, het paste te zeer bij mijn wending, anderzijds probeerde ik het aan alle kanten van argumenten te voorzien. Nu is alles zo… überhaupt zo moeilijk om in een hokje te plaatsen, dat ik het grote kader langzaamaan heb losgelaten. Wat de som is van mijn ideeën intrigeert me momenteel niet zoals in mijn studententijd. En als ik even geen …