Ik verwacht dat het allemaal wel goed zal komen. Wat? Alles. Het leven. Ik geloof dat ik niet op de hoogte ben van al mijn verwachtingen. Als ik aan ze denk, dan verschijnt er een bewegelijke, kleurrijke, eindeloze bende voor mijn geest. En als ik mijn verwachting van het leven in woorden wil vastleggen, dan heb ik het gevoel dat ik willekeurig in die bende grijp en omschrijf wat het ook is dat er in mijn hand ligt. Misschien, misschien verwacht ik nog het meest dat het allemaal wel goed zal komen. Ik ben een optimist. Een echte, realiseer ik me nu. Grijpen. Ik verwacht dat het allemaal wel goed zal komen, maar ik wacht op rampspoed, want ik heb nog zo weinig gehad. Ik verwacht vrede, vrede om me heen, maar ik verwacht geen eindeloze gezondheid van ieder die me lief is. Ik verwacht….dat is eigenlijk wel een grappige, ik verwacht oprecht dat ik een man vind waar ik kindertjes mee zal krijgen. Tegelijkertijd zal ik niet al te verbaasd op mijn wolk zitten, …

In Le Tour staat een chalet. Misschien wonen er dadelijk vier Spanjaarden, vier Fransozen en een Hollandse. En een hond. De laatste paar dagen beweeg ik me heen en weer tussen het kleine dorpje aan het eind van de vallei, de bank van een vriend en Mac Donalds; de uitvalsbasis van de daklozen van Chamonix. Drie van ons betalen voor één bed in een hostel en vrezen elke nacht betrapt te worden, twee wonen in hun auto, twee logeren bij vrienden en twee hebben geen idee waar ze heen moeten als de Mac sluit. Als we het chalet kunnen huren, waar nu al een week om gedebatteerd wordt, dan is het de komende vier maanden groot feest. Want we delen een grote woonkamer met gedateerd meubilair dat veel te luxe is voor een stel gekke seizoenarbeiders. Ik geloof niet dat er zich fanatieke feestgangers onder ons bevinden, maar levensgenieters zijn we denk ik wel. En hoe langer we dakloos zijn, hoe meer we onze eigen ruimte zullen vieren. Ik voel me met de anderen verbonden. …

Ik kan niet geloven dat ik weg moet. Ik heb mijn baas in Chamonix een email gestuurd over het verlaten van mijn terugkomst, maar dat leverde niets op. Ik moet terug. Mijn handen en schouders zijn kapot genoeg om misschien het klimmen niet te missen. De omgeving achterlaten, dat haat ik. En de kleine familie hier. Rustdagen waren de moeilijkste dagen. We dreigden elkaar te vermoorden van verveling. De bakker in Cornudella verkoopt wafels met een dikke laag gesmolten chocolade en ik at een hele per rustdag, meer suiker bijeen dan alle koekjes die ik onder aan de routes eet. Stuiter. Stuiter. Eigenlijk is dat niet waar, de rustdagen waren op hun eigen manier vermakelijk. Eergister gingen we sterren spotten in El Pati, een klimgebied hier waarover allerlei Sharma achtige routes kruipen. Het Black Diamond team heeft de afgelopen week poep geraapt om bewustzijn te creëren voor het degraderen van de natuur in Siurana, en tijdens hun vrije uurtjes konden wij ze bewonderen in 8c’s en 9a’s. We keken en zongen, speelden gitaar en schoven …

Ik woon tegenwoordig in het busje van een vriend op het parkeerterrein van Siurana. Vlak voor de ruïne van het kasteel ligt een stoffig terrein met de mooiste zonsopgangen – zeggen ze – waar in het weekend toeristen hun auto’s dicht tegen elkaar frommelen en door de week klimbums met busjes een klein dorpje maken. Ik word wakker als het licht wordt en kom de bus uit wanneer streepjes zon door de luxaflex komen. Precies dan openen de deuren van alle busjes zich en steken her en der de warrige koppen van klimmers uit. Hun blikken gericht op de wolken in de vallei. Niemand waagt zich buiten de bus voor de warmte van de zon het bestaan hachelijk maakt. Niemand. En dan is het een internationale samenkomst van ontdooiende klimmers die met kopjes koffie van bus naar bus lopen, pochen over hun routes of plannen smeden voor de dag, en klagen over de niet helende wondjes op de toppen van hun vingers. Het was de eerste weken warm voor het seizoen. Sinds een paar dagen …

Door het deel van de vallei waar wij op uitkijken kronkelt een bruin riviertje. Het lijkt ver weg, maar als de meisjes nog slapen en ik op mijn rots zit hoor ik het stromen. Het is een rustdag vandaag. Ik spendeer hem alleen, en ik heb al lang geleden bepaald dat als ik een dag voor mezelf had, ik naar het riviertje zou afdalen. Ik vul mijn tas met schone kleren en een shampoofles. Ons kamp ziet er kwetsbaar uit vanaf een afstandje. We hebben het Scorpion Plateau genoemd vanwege de aanwezigheid van een kleine familie schorpioenen onder de steen waarop we koken. Elke dag wordt ons stukje natuur meer als een huis. We hebben een keuken tussen opgestapelde bakstenen, twee tentzeilen slaapkamers, een huiskamer op de rots, een vuilnisbak en een boom waarin de klimspullen hangen. Onze klimvrienden weten waar het is en omdat ze allemaal fluiten of neuriën hebben we een natuurlijke deurbel. Ik kan me niet voorstellen dat een kwaadwillende wandelaar me van mijn schoentjes of laptop beroofd, maar toch is het …

Siurana is niet groot. Vijftig stenen huisjes aan elkaar geplakt op het verre eind van een heuvel, met een tiental smalle gangetjes en oude bewoners die willekeurig door elkaar lopen. Iemand met een romantische geest had het dorp kunnen schetsen en er allemaal ridders en jonkvrouwen doorheen laten lopen. Op magische wijze ben ik er zelf in geschetst. Alleen de windrichting waarvan uit de weg naar het dorp komt geeft geen uitzicht op de omgelegen valleien. Soms komen de wolken net tot de voet van de eerste gebouwen en lijkt het alsof ze zweven. Een onoplettende toerist kan zonder waarschuwing het plateau aflopen en een snoekduik tussen de oranje rotsen maken. Een mooier einde kan die zich niet wensen. De eerste dagen hier was ik zo overdondert door de schoonheid van de natuur en dat kleine dorpje, dat ik nauwelijks een gedachte heb besteed aan iets dat zich buiten het moment afspeelde. De meisjes vroegen veel aandacht en het klimmen nam het grootste deel van elke dag in beslag, dus heel veel meer dan het …