Après-Ski

Ik maakte me een beetje zorgen. Ze hadden me ingeroosterd op de eerste après-ski van het seizoen en ik vroeg me af of ze wel wisten met wie ze te maken hadden. Ik ben geen feestbeest. Ja, ik wilde het meemaken en dacht dat als ik een beetje een grote mond opzette, ik vast wel over het hele winterseizoen een aantal après-ski’s mocht draaien. Maar elke werkdag een après-ski, dat had ik niet helemaal voorzien.

Ik werk in dezelfde bar als afgelopen zomer. Heel juni tot september heb ik moeten aanhoren hoe wild en druk de bar in de winter is, zowel van collega’s als gasten. Ik heb de jongens gezien die de après-ski’s draaiden en hun verhalen gehoord. Ze waren hypersociale feestbeesten, tapten bier met hun linkerhand terwijl hun rechterhand een Moijto kluste, misdroegen zich meer en meer naarmate ze bezopener en bezopener raakten. Rijen shotjes over de lengte van de bar, jugs  aan het plafon, ongelukken en calamiteiten. Gekkenhuis.

Ik had me geestelijk voorbereid, die eerste werkdag. Nu gaat het komen, dacht ik. Nu gaat het komen.

Het eerste wat de (nieuwe) manager deed toen ik binnenkwam, was me neerzetten aan de marmeren tafel in de conferentiezaal en de map met nieuwe regels voor mijn neus schuiven. Geen gratis drinken voor het barpersoneel, geen alcohol, geen telefoons, ontslag op het weggeven van drankjes (‘I’ve fired someone once over giving away one shot’), schoonmaaklijsten, spillijsten, roosters voor komende tig jaar, handtekeningen, verantwoordelijkheid, cijfers en winstbejag, regels, regels, regels. De hele après-ski was dicht gedocumenteerd.

Het had me rustiger moeten maken, maar ik werd zenuwachtiger dan eerst. De feestgangers van Chamonix komen niet naar de bar voor orde. Ze komen voor wanorde, voor de befaamde wanorde. Ik voorzag teleurstelling in de ogen van een bedrogen maar wilde menigte. Grove teleurstelling en bijdehante opmerkingen een seizoen lang.

Van vijf tot acht

Om vier uur stond ik die eerste après-ski met twee collegaatjes achter de bar. De band was weggemoffeld in een hoekje van het café, al sinds zeven jaar, en bereidde zich rustig voor. Oude rotten.

Om vijf uur rende ik van biertap naar kassa en kende ik de prijzen van alle mixdrankjes uit mijn hoofd. Het was niet half zo druk als het kon worden, zei men, maar het was aanpoten. Ik probeerde twee biertjes tegelijkertijd te tappen en vodka zonder maatbekertje in het glas te schenken (een…twee…die…vier) en dat ging grandioos mis. Veel ging mis. Het management was godzijdank vergevingsgezind. We mochten aankloten, niet in de speelse zin van het woord, maar in een poging de bartechnieken onder controle te krijgen.

Om zes uur sprongen mensen op de banken en tafels. Ik gniffelde.

Er waren momenten dat er niets te doen was. Dan schreeuwden we en danste we, iets wat ik latere après-ski’s een stuk minder zou doen om mezelf en mijn stem van een burn-out te behoeden. Ik denk dat we alle drie de druk voelden om het gek te houden, wild, ongecontroleerd ondanks dat alles in kleine zwarte lettertjes in een map naast de voorraad citroenen stond vastgelegd. Maar ik zag al dat het niet persé de bar was die zich moest misdragen, het was aan de menigte zelf om een feestje te bouwen en in de lampen te gaan hangen. Het potentieel was er.

Een heel seizoen

De après-ski’s die volgden verliepen steeds een beetje soepeler. Het echte hoogseizoen is nog steeds niet begonnen, maar er zijn al momenten dat ik op een versnelling sta waarvan ik niet wist dat het mogelijk was. Ik begin vat te krijgen op de bar.
En het is leuk.
Van vijf tot acht is het feest.
De band is perfect voor de bar, de meeste gasten zijn op vakantie en blij, dezelfde seizoenarbeiders hangen rond achten laveloos tegen de muur, de sfeer is goed. Ik vermaak me. Het zal intens worden om vijf dagen per week de bar draaien en ik denk dat de routine het zowel gemakkelijker als zwaarder zal maken, maar hoe dan ook, ik geloof dat ik minder misplaatst ben dan ik dacht.

Ik ben geen feestbeest en toch wel. Mijn werk is mijn feest, mijn uitgaan, dat is zichtbaar en maakt het lastig voor mijn collega’s om te begrijpen dat ik misschien niet zit te wachten op drankjes in bars en hysterische clubs op mijn vrije dagen of na werk.
Ik heb de gekte van Chamonix achter de bar en wil daaromheen skiën, klimmen en buiten zijn. Als dat lukt, als mijn lichaam dat aankan, dan ben ik blij.

Hoe het nieuwe management de après-ski op de lange termijn zal beïnvloeden, daar ben ik heel, heel nieuwsgierig naar.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s