RUBY ELIZABETH

Het regent in Chamonix alsof de weergoden een poeltje zoeken om in rond te dobberen. Wie vlak na Les Houches een stuwdam bouwt, heeft morgen een volwaardig stuwmeer. Dan zouden we, als de zon schijnt, met de boot naar de instap van onze routes kunnen.

In deze doornatte omstandigheden laat ik mijn moeder achter bij de bushalte in Chamonix. Ik weet dat, als alles verloopt zoals afgesproken, er straks een bus langsrijdt die haar afzet bij het vliegveld in Genève, waar vervolgens een vliegtuig langs vliegt dat haar afzet in Amsterdam. Maar omdat ik daar allemaal geen getuige van ben, voelt het alsof ze gewoon in een lichtflits (geïnspireerd door al dat onweer) straks weer op de bank tussen mijn vader en de kat zit.
Wie laat zijn moeder nou achter in een bushalte in Chamonix? Met de wetenschap dat ze dadelijk door een Britse transferdriver ontvoerd wordt, weg uit de realiteit waar ik grip op heb, weg uit mijn mogelijkheden?
Was ze er überhaupt wel, of heb ik dat gedroomd?

Het gekke is dat ik mijn zus hier nog naast me heb. Maar die verdwijnt over twee dagen net zo abrupt met een lichtflits; een afgesproken tijdstip en weg. En denk niet dat er dan nog iets achterblijft, noch van mijn moeder noch van mijn zus. Ik kan terug naar de bushalte lopen en wachten tot ik een ons weeg. Die zitten gewoon in Nederland.

Er was zelfs nog zo’n derde figuur dat inmiddels in de lucht hangt, als ik het moet geloven dan, want ik ben er wederom geen getuige van. Suus (de zus) had een vriendinnetje uit Nederland meegenomen. Ik heb het drietal (moeder, Suus en Dare) hier dagenlang in de bergen gehad, door het vreemde Chamonix, aan touwen, in liften, op flanken of de salsa-avond in de Jazzclub, en ze vonden alles leuk. Bij vergissing noemde ik Dare een grote zonnebloem, maar niets bleek minder waar. Die grote zonnebloem die ik gedurende de week op geen negatieve fractie van een emotie heb kunnen betrappen is dus net als moeders de vallei uit geflitst. De vraag is of ze er ooit echt geweest is.

Maar Suus, die heb ik dus nog eventjes. Morgen gaan we samen op de boot in het stuwmeer. Als de Britse transferdriver zelf geen boot heeft dan blijven we net zolang dobberen tot we oud en grijs zijn. Zo erg is al die regen nog niet.

De routes op de Peigne en Blatière zijn gemakkelijk te bereiken via de plan de l’Aiguille lift en veel van hen kun je ook binnen de openingstijden van de lift afronden, maar een bivak bij Lac Bleu  is altijd, altijd de moeite waard.

The place to be: alle routes op de Blatière. Want ze zijn toegankelijk, overzichtelijk, solide en hartstikke Chamonix Graniet op haar best.
‘Nabot Leon’ en ‘Ozer Josephine’ vormen samen een 400 meter lange klim op de westwand. Nabot Leon geeft de makkelijkste route op de Pillar Rouge en is daarom populair. Zo populair dat we als vijfde touwgroep aankomen en op de hielen gezeten worden door een gids met klanten en een viertal dat het snel opgeeft.

Wachten.

De buurroute ‘Majorette Tatcher’, daar zat dus maar één touwgroep in, waarschijnlijk vanwege een 6b+ off-width crack die er van boven mega cool uitziet.

We wachten op elke standplaats. We praten met Britten, Fransen en Zweden en wachten. Eén touwgroep ruïneert het voor de rest: Ze waren de eerste en de langzaamste. Links en rechts worden ze ingehaald, maar wij, als vijfde, zijn praktisch kansloos. We wachten zoveel dat het instabiele zomerweer steeds zwaarder in de lucht gaat hangen. Het sfeertje is jolig, want wat kunnen we anders, maar uiteindelijk heeft niemand zin om in onweer rappels in te hangen. En wij willen nog een tweede route in, Oser Josephine. We zouden er immers de tijd voor hebben.

Ik had weer mega goed het eten voor elkaar: twee croissantjes de man voor de hele dag. Dit was onze laatste.

Rond twee uur ‘s middags begint al het volk op de Blatière massaal terug te keren. We houden het nog wat lengtes vol, maar worden eveneens, nog voor we de top bereiken, te zenuwachtig van al dat gedreig van boven. Gestrest en in rap tempo beginnen we abseils in te hangen. De donder blijft uit, maar regen en wind jagen ons terug naar Plan de Aiguille.

Slecht weer dus. Daar is  Massief Mont Blanc goed in, de laatste tijd.

Goed, dan maar terugkomen op een zonnige dag en beter tijdstip. Met een aantal grote cams voor de prachtige spleten die we onze spontane abseil zijn tegengekomen, want er valt daar nog veel te ontdekken. We hebben zelfs een blik kunnen werpen op de beruchte Fidel Fiasco (‘fingercrack’ 6c+) over de Pillier Gris, alhoewel we dan nog even ons mentaal naar zelfvertrouwen moeten afgraven.
Dan weet je in elk geval dat je niet in de rij hoeft te staan.

Schuilen voor de regen terug bij Lac Bleu.

Toen ik nog geen relaties achter de rug had, moest ik alle mannen uit mijn fantasie aan een tragische dood laten sterven. Want de ware liefdes die ik voor mijn geest haalde konden niet ten onder gaan aan een simpel ‘einde van een relatie’. Als het tijd werd voor een nieuw ideaaltype man, moest het voorgaande type op een romantische (doch dramatische) manier van het toneel geschreven worden, en daar ging alleen de dood voor op. Iets van buitenaf, het lot, zolang de liefde maar niet gewoon ophield.

Er loopt dus een groot aantal mannelijke schimmen door mijn gedachtegangen te dwalen.

Ik heb relaties altijd slechts twee toekomstscenario’s gegeven: Zij die voor altijd doorgaan of zij die eindigen (mislukken) met (in elk geval enkelzijdig) liefdesverdriet. Een relatiebreuk in mijn omgeving was dus bij voorbaat drama. Het kwam niet bij me op om te denken: ‘Ah, die twee hadden nou echt een coole relatie. Wat vet om dat te mogen meemaken’ of blij uit te roepen: ‘Yo, dat was een mooi avontuur hè!?’.
Een relatie kan niet echt succesvol zijn geweest als er een einde aan komt.

Maar jij, lieve jongen? Ik vier de tijd die ik met je heb mogen doorbrengen! Je bent een kunstwerk aan de wand van mijn gedachtegangen en ik voel nog steeds de magie van ons samenzijn als ik voor je sta. Ik dank de wereld dat ik je heb mogen ontmoeten en daarmee basta. Het feit dat we lang niet meer romantisch betrokken zijn veranderd daar werkelijk niets aan. We zijn een succesverhaal van begin tot einde en ik hoop je voor altijd bij me te hebben, harstikke levend en dolgelukkig, niet als mijn vriendje maar als een labelloze en fantastische realiteit waarmee ik een woest mooi verleden deel dat niemand ooit ook maar in vage contouren zal leren kennen.

Toen ik al die perfecte mannen in mijn hoofd vormgaf wist ik nog niet dat ze niet persé voor altijd aan mijn zijde hoefden te blijven. Los van mij, na mij, mogen ze ook best een mooi bestaan leiden. Dat zal niets afdoen aan hun perfectie of de onvoorwaardelijke liefde die ze in hun schepping van mij kregen. Liefde verandert niet in een leugen nadat het leven een andere richting inslaat. Romantiek verrot niet in het verleden. Ik ben misschien meer in aanraking gekomen met het feest van het samenzijn dan met de pijn van het gebroken hart, maar ik hoop dat ik ook na een dergelijke catastrofe op een dag kan uitroepen: ‘Wij hadden nou echt een coole relatie’.

En jij? Lang leve de herinnering en lang leve jou.

Olifant was een dik, roze 70metertouw.
Zo roze was ze, dat ze onmogelijk in de winkel achtergelaten kon worden.
Roze is ze nog steeds.
En dik ook. Maar geen 70 meter meer.
Beide uiteindes waren zo donzig geworden dat een voorklimvalsessie nog wel gehouden kon worden, maar slechts met de gedachte aan het grote offer in de nabije toekomst.

Ze is dus geen 70metertouw meer.
Ik kan niet eens zeggen dat ze een 60metertouw is. Ze is een 66 meter komma weetikveel hoeveel cm touw. Hoe kun je jezelf dan nog serieus nemen? Heb je weleens een 66 meter komma weetikveel hoeveel cm touw in de winkel zien liggen?

Haar geamputeerde, donzige uiteindes liggen stil op de grond.

Toen Shrek aan één uiteinde geknipt moest worden had hij op zijn minst nog Fiona om zich aan op te trekken.
Olifant is alleen.
Maar we houden des temeer van haar.

Toen ik veertien jaar was, droomde ik ervan het vriendinnetje van Pharrell Williams te zijn. Hij was tweeëndertig en ik zou doorbreken als zangeres dankzij hem, omdat hij bij toeval (ik weet niet meer in welke vorm ik het goot) mijn talent zou ontdekken. Mijn fantasie overbrugde leeftijdsverschil en de reële kans dat dit alles zou gebeuren sneller dan het licht, moeiteloos zoals dat gaat in het hoofd van een kind.
Het is jammer dat ik al mijn fantasieën niet heb opgeschreven in mijn dagboeken, want die waren kleurrijker en lachwekkender dan alle verwarring en zorgen uit het echte leven van een veertienjarige. Ik was er ontzettend goed in; in mijn hoofd stond een soort boekenkast waar ik naar gelang mijn humeur altijd eentje kon uitpakken. Die van Pharrell, of die van de Nederlandse hockeyselectie, of die van het veertienjarige meisje dat een bestseller schreef en miljonair werd.

Ze stierven allemaal omdat, wie zal het zeggen, mijn interesses veranderden of ik ze simpelweg te vaak had afgedraaid. Dan gaven ze geen energie meer, letterlijk uitgewerkt, en dan begon ik een nieuwe of trok een uit de kast die me nog wel kon beroeren.

Ik ben zeker niet gestopt met fantaseren, maar de fantasieën zelf zijn een stuk bescheidener geworden. Saaier zelfs. Er zit geen Pharrell Williams meer in, noch de capaciteit om gedachten te kunnen lezen of vleugels te groeien, noch wereldroem. De grote finale van mijn fantasieën ligt veel dichter bij mogelijkheden in de echte wereld. Ik fantaseer over het passeren van het ski-examen, over het hebben en inrichten van een huis of van kindjes die vrolijk om me heen dartelen. Ik fantaseer over een belletje van de uitgeverij ‘je maakt veel fouten, Ruby, maar we zien wel wat in je’, over het oprichten van een bescheiden folky band of over een groot zomers dansfeest waarvoor ik me mateloos kan uitdossen (mijn nieuwe favoriet, ik mis denk ik wat civilisatie in mijn leven). En oké, vooruit, ik heb een stiekem scenario dat de National Geographic plotseling hypergeïnteresseerd in me raakt en een ander waarin een stinkend rijke bejaarde me uit willekeurige naastenliefde besluit te sponsoren. Met een miljoen ofzo.

Het punt is dat ik me een beetje zorgen maak. Ik juich voor de mensen die denken in mogelijkheden, maar als ik kijk naar de evolutie van mijn fantasieën, dan zie ik dat mijn denken door steeds smallere schachtjes stroomt. Waarom wil ik niet meer vliegen? Waarom wil ik geen relatie met Keanu Reeves meer? In dit tempo fantaseer ik straks over het niet-aanbranden van een appeltaart of het vinden van een nieuw hardlooprondje.
Het is waar dat ik elf jaar minder levenstegoed heb dan toen ik veertien was, maar de kans dat ik de wereld van haar ondergang red is nog steeds even groot. Ik ben een beetje laat voor de hockeycarrière, maar Keanu Reeves zou ik nog steeds aan de haak kunnen slaan. En wie weet groeien er op een dag vleugels op mijn rug, het heeft weinig zin om ervanuit te gaan dat zoiets niet gebeurt.

Sterker nog, als ik tachtig ben zou ik nog steeds willen fantaseren over een relatie met een (dan achtennegentig jaar oude) Pharrell Williams. Gewoon omdat ik denk dat het goed voor me is om mijn leven lang de mogelijkheden wat dichterbij te houden. Zodat het altijd interessant blijft in mijn eigen brein. Zodat ik nooit een chagrijnige kikker word die inmiddels wel door heeft dat al dat gefantaseer in het hoofd opgesloten blijft. Zodat ik niet blind word voor de mogelijkheden die zich onverwacht voordoen. Een ding is zeker: Als ik die vleugels niet in mijn brein cultiveer, dan zullen ze nooit in het echt verschijnen.

(Overigens, als die geslaagde appeltaart en loslopende kindjes het hoogtepunt van mijn leven zijn, dan hoor je mij niet klagen. Ik weet immers ook niet hoe het werkelijk is om een miljoen en Keanu en Pharrel en vleugels te hebben.)