Ik heb een droom, een monsterplan, een einddoel. Deze blog vertelt je over de weg erheen. De gekke creaturen die zich verborgen houden achter elke bocht, de lange gedachten en kleine avonturen in een onbekende wereld. Je mag het allemaal met me meemaken. Als je wilt. Wat is dat monsterplan? Ik wil een stuk grond kopen op een bergflank in de Franse Alpen, het liefst met een bouwval erop. Dan vraag ik iedereen om me te komen helpen timmeren en verven, loodgieten en dakbedekken, net zolang tot er iets staat met een hele grote keuken en woonkamer, een bibliotheek en een steenoven, een reuzentafel en een Chouffetap. Buiten leg ik een moestuin aan, omringt door fruitbomen en grond die me nagenoeg zelfvoorzienend maakt. Daarnaast komt een grasveld waarop ieder bergbeest mag kamperen, in ruil voor dat hij of zij de kapotte poort of het avondeten maakt. Jij ook, als je maar genoeg geprikkeld wordt door deze woorden. Ik tik wat kippen op de kop, twee geiten en twee schapen, een Friese Stabij, een berggids of een tuinman (of …

De Blonde Zwever in zijn wijde broeken en lange Nepalese vesten zocht klimmaatjes. Hij schreef op een groot kartonnen bord: “looking for climbingbuddy’s” en installeerde zich onder een boom midden in een klimgebied. Die dag had veel geklommen, zei hij. Het Ierse tienermeisje met de blonde haren tot op haar billen klom pas net een maand, maar vond het zo’n leuke sport dat ze besloot een bericht op facebook te plaatsen: “desperately looking for climbingbuddy’s”. Inmiddels heeft ze met haar nieuwgevonden maatjes een road trip gemaakt langs alle beroemde crags in Frankrijk en Spanje en klimt ze 7a. Ik had een andere tactiek. Ik dacht: dit is Chamonix, als ik heel hard schreeuw dan zal er vast een klimmer zijn die me hoort. Maar ik stond op de verkeerde plek; ik stond in de kroeg, met een constante in- en uitloop van twintigjarige drankfestijnen op wankele poten die liever elkaar beklommen dan de rots. Ik had naar Gailland moeten gaan, of naar het liftje van de Brevent. Misschien had ik een gitaar naast mijn touw …

‘Ruby, I don’t have hours for you anymore. And I’m not sure if I can give them to you in October or November’. Het is stil bij Kitsch Inn in Les Houches. Ze komen niet meer ontbijten. In plaats van bestellingen schrijf ik verhalen op in mijn notitieboekjes. Of eigenlijk, beginnetjes van verhalen, een hele hoop, want er is veel om over te schrijven. We proberen alle producten de deur uit te krijgen en maken geen voorraden meer aan. De helft van de opties op het menu is niet meer verkrijgbaar. Locals begrijpen het, restjes toeristen moet ik vertellen dat wanneer zij vertrekken, Les Houches verandert in een spookdorp. Chamonix blijft in leven, maar lijkt niet meer op het feestterrein van de zomermaanden. De ochtenden zijn bitterkoud en het looptempo in de winkelstraat wordt bepaald door zestigplussers. ‘How was your season?’ is een veel gestelde vraag. ‘What you’re going to do in interseason?’ Op een reguliere middag bij Chambre kwam de baas achter de bar en zei me dat ik geen baan meer had. Ze …

Ze stond midden in de receptie. Haar armen langs haar zij, hangende schouders, nek en ogen van een stokstaartje. Oh nee. Ze had haar sokken hoog opgetrokken en droeg een synthetisch sportshirt op een voetbalbroek.  Om haar asblonde haar zat een zwarte band waaruit plukken ontsnapten. Ze leek niet ouder dan 18 en daar buiten haar eigen medeweten neergezet. Zomaar. ‘This is your new colleague, Savi’, stelde de manager haar een dag later aan mij voor. Ongelofelijk, dacht ik, waar hebben ze die vandaan gehaald. Uit Zweden. Het geïsoleerde hoge noorden, daar waar ze jagen, sissen als een jawoord en in generaties bij elkaar leven. Savi paste niet in het restaurant. Wij waren met skateboardbritten, trashy Fransen en hipsterzweden, zij was niet eens het tegenovergestelde. Zij was van een andere oorsprong. Ik twijfelde even aan de gezondheid van het management Savi aan te nemen. De laatste keer dat ik erover nadacht ging horeca voor een groot deel om representatie en alhoewel hetgeen dat ‘hip’ is in Chamonix bepaald wordt door tig verschillende sociale achtergronden en …

Een klein voorwoord uit de toekomst: Ik ben het niet meer eens met deze blog, of laat ik zeggen dat ik niet meer begrijp of invoel wat ik schrijf, maar ik laat hem bestaan omdat…’ie me toch dierbaar is geworden.  Ik had een vrij stevige levensfilosofie voor ik naar Chamonix vertrok (in zover je dat kunt hebben op 23-jarige leeftijd). De afgelopen jaren ben ik niet bijster veranderlijk geweest in mijn denken en daardoor voelt de grote schaal van mijn leven een soort van uitgedokterd aan. Na mijn twintigste besloot ik dat het aan mij was om iets moois van mijn dagen te maken. Dat er niets relevant was buiten mijn eigen ervaring. Een zoektocht naar de wetten van mijn geluk binnen de wetten van deze wereld. Zoiets. Sinds mijn nestelen in Amsterdam, zomer 2011, is mijn context stabiel geweest en waren zowel de wetten van mijn geluk als de wetten van de wereld vrij eenvoudig. Een studie in een stad met een gefixeerde hobby en vriendenkring: Het was nooit echt een vraag waar ik …

Er rijdt een treintje tussen St. Gervais en Martigny. Langs Les Bossons, Chamonix, Vallorcine en andere kleine plaatsjes kruipt ze door de lengte van het dal. Steil gaat ze omhoog, zo hoog dat je het even niet meer begrijpt en met verbazing de ruimte in tuurt. De afgrond begint waar de laatste steen in de breedte van het spoor eindigt.  Als je met je neus platgedrukt tegen het raam naar buiten kijkt, dan vlieg je of dan krijg je hoogtevrees. Aan de overkant zijn bomen, alleen maar bomen, bergen afgedekt met donkergroene bomen, sommige vechten om een bestaan op steile rotswanden. Daar waar ze verliezen loopt de rots door tot in een rivierbedding, ergens diep beneden, meestal buiten zicht. Ik stapte op in Martigny op dinsdagavond achttien augustus, een dag met donkere lucht, mist en regen. Het was het staartje van mijn vrije tijd, die ik gespendeerd had met een bezoek aan mijn Zwitserse avonturier Kimberley. Deze wereld… Ik was moe, nog steeds van het werken maar dit keer ook van het klimmen, en ik …