Zoek de Zwerver

Ik zit in de trein naar Sallanches om zorgverzekeringszaken op de rails te krijgen. Want ik snap er niets van. Frankrijk is een papieren ramp vol handtekeningen en andere instanties die er meer in thuis zijn. In Sallanches zit een bureau voor ontspoorde jongeren, werklozen en types zoals ik, die geen zin hebben om op eigen houtje het doolhof van de Assurance Santé te betreden.
Sallanches ligt in het naastgelegen dal. De trein duikt na de vallei van Chamonix even de wildernis in, maakt een grote bocht tussen de bomen en rijdt daarna de vlakte van Saint-Gervais en Sallanches op.
Sallanches.
Hangjongeren begroeten me op het perron. Zwervers ruiken hetzelfde in Frankrijk als in Nederland. Ik loop door eentonige straten op zoek naar een supermarkt, want ik heb niet ontbeten en onder mijn trek maakt Sallanches weinig kans. Ik kijk uit naar een centrum. Wat ik zie is een park omringt door een parkeerplaats, bankautomaten en een café met mannen met zonnebrillen. De zon schijnt niet. Er zijn geen toeristen en de stoelen staan opgestapeld langs het terras. Kinderen zitten waarschijnlijk op school, volwassenen op werk, de straten overgelaten aan de rest.

‘Fuck, dat Chamonix’, denk ik, dat is werkelijk van een andere orde. Hoge bergen die selectief mensen doorlaten. Zij die zich binnenin het gratis traject van de trein begeven – Servoz tot Vallorcine – zullen geen zwerver tegenkomen.

Wat doen ze ermee? Serieus? Worden ze in het holst van de nacht door een stel gesponsorde Wingsuiters de gletsjerspleet in gedreven of is de hoge concentratie aan slenterende elite al genoeg ze uit het dal te houden?

De vreemdelingen zijn sjeiks, de drugsdealers zijn jonge seizoenarbeiders uit Engeland die een rebelse fase doormaken, de hangjongeren – ik heb geen idee waar ze zijn, misschien wordt hen ski’s onder gebonden en een duwtje gegeven, eindigen ze in de landelijke competitie of als gids. Ik weet het niet.
Ik vind een bakkerij langs een rivier en eet een stokbrood op een bank onder een boom en een streep zon. Met een beter gemoed zoek ik naar het bureau voor jongeren die de weg kwijt zijn, de werklozen, en vind het in een zijstraat. Het is druk en ruikt er naar crèche. Rechts zitten twee mannen achter een ouderwetse computer, links een aantal jonge moeders met gepeinsde gezichten en onrustige kinderen op hun schoot. Ik loop naar de balie, leg mijn situatie uit en krijg een briefje in mijn hand gedrukt: l’Assurance Maladie vous informe…Cluses et Bonneville. Een andere stad.
Ik verlaat de werklozen, werkzoekenden, en loop terug naar het treinstation. De hangjongeren en zwervers hebben zich niet verplaatst.
Samen met een verdacht aantal sportievelingen in kleurrijke regenjasjes stap ik op. De trein rijdt terug het bos in, maakt een grote bocht en brengt me in het vertrouwde landschap van gigantische bergen en vlekkeloze samenleving.
Chamonix.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s