Er zijn twee uitspraken over Chamonix die ik vaak hoor: ‘In Chamonix blijf je veel langer dan je wilt’ en ‘je vergeet de bergen, tot je weer eens op opkijkt en denkt: Wat is het hier bijzonder’. Ik ben vooralsnog niet van plan hier heel lang te blijven, maar ‘dat zeggen ze allemaal’. Wat betreft het tweede: Ik leef naast gigantische rotswanden, spierwitte gletsjers en de lange, puntige, agressieve aftekening van het Mont Blanc massief tegen een felblauwe of inktzwarte hemel. Ik maak een middagwandeling met een collega en bots verbaasd tegen de Dru op, omdat ik me even niet had gerealiseerd dat ze zo zichtbaar zou zijn als je bij Montenvers omhoog klimt. Ik passeer drie gletsjertongen wanneer ik ’s nachts richting Les Houches fiets en zie bekende alpine routes lopen wanneer ik vanachter mijn dienblad omhoog kijk. Ik vergeet de bergen niet. De voorwaarden van het leven in Chamonix veranderen constant. Bij Kitsch Inn lijkt het hoogseizoen nu pas aan te vangen, misschien omdat Frankrijk heel augustus vrij heeft. Tegelijkertijd sluipt er bij de …

Ik heb me nog nooit zo obsessief beziggehouden met geld als deze twee maanden in Chamonix. Eerst omdat ik mijn spaarrekening er doorheen zou jagen voor ik zicht had op een stabiel inkomen. Dat is me niet gelukt, mede omdat ik in een tent leefde en grootgebruiker was van de 95 cent Taboulé. Daarna omdat ze me een fulltime contract opdrongen bij Chambre Neuf en ik de geldbomen in mijn tuin gepland zag. Ongelofelijk hoe snel mijn fantasie met me op de loop ging. Een rijbewijs, reizen, alpine kleding, Aiguille de Midi liftpassen; shit, dacht ik: de wereld verandert als je geld hebt. Het extra baantje bij Kitsch Inn verhinderde het opbouwen van wat voor soort klimcarrière dan ook, maar daarvoor in de plaats kon ik mijn financiële fantasieën verder uitdiepen en alhoewel ik nog steeds schuchter was met uitgeven, liep ik met veel genoegen langs de outdoorwinkels van de hoofdstraat. Maar dan nu: bij beide bedrijven blijk ik geen ruk te verdienen. Bij Chambre Neuf heb ik gevochten voor een beter salaris en een …

Ik ontkom niet aan de Hollanders hier. Vrienden, kennissen, vage bekenden; ik loop over straat en vrijwel elke dag ontmoet ik er een paar. Soms logeren ze in mijn appartement, soms zitten ze op mijn terras. Dat is vreemd emigreren. De eerste weken was ik nog alleen, in het staartje van het laagseizoen. Een Chamonix waar nog doorheen te fietsen valt, waar ik me een nieuwkomer tussen de dorpelingen voelde. Het hoogseizoen heeft hordes Aziaten gebracht, de Zweedse hotels opgevuld met Zweden, Britse families herenigd, rijke Fransen in chalets gevestigd en heel veel Nederlandse alpinisten in de context van mijn nieuwe leven gedumpt. Kijk, zeg ik ze, daar werk ik. Dit is mijn collega, hier doe ik boodschappen en misschien zie je het niet, maar Chamonix is een gek stadje. Ze lachen met me mee, pakken hun tassen en gaan omhoog. De situatie doet me denken aan zo’n glazen bol met vloeistof rond een klein winterschouwspel, huisjes, mensjes, een Kerstman en een kerk, sneeuw dat dwarrelt als je het door elkaar schudt. We staren ernaar, …

Ik leer mezelf kennen. Al mijn hele leven lang, en nu weer. Maar niet alsof ik steeds dichterbij die eenheid kom die ik ben, die ene substantie Ruby die écht Ruby is. Meer alsof ik telkens weer een nieuwe glimp opvang van iets dat constant in verandering is, en dat met het opvangen van die glimp nog verder verandert. Zelfs als ik de wetten van het Ruby zijn opstel, dan nog voelt het tijdelijk van aard, omdat ik weet dat er nog zoveel wereld over is om mij te kunnen overdonderen dat ik nooit definitief kan maken wie ik ben, waarom ik zo ben of hoe ik mijn leven wil leiden. Het is zo interessant, het is zo… Vreemd eigenlijk om mijn eigen verschijnsel te zijn, ook omdat ik nooit niet mijn eigen verschijnsel zou kunnen zijn en mijn toevallige interesse in mijzelf een soort van onvermijdelijk is. En het is ook vreemd omdat ik aan de ene kant mijn verschijnsel ben, maar aan de andere kant mijn verschijnsel maak, en hoe ik het verschijnsel …

De telefoon van de receptie ging. Het was de baas van het hotel en ze wilde me spreken, zei de receptioniste. Ik onttrok me van mijn collega’s en nam aan. De baas, zelf op vakantie, zei me dat mijn contract opgesteld moest worden. De vorige keer viel ik over de hoogte van mijn salaris en moest ze een nieuwe maken, maar het kwam er nooit van om een ander salaris vast te stellen en dus ook niet om het alternatieve contract op te stellen. 7,50 was het SMIC, het minimumloon in Frankrijk wat ze me wilde uitbetalen. Zeven. Facking. Vijftig. Ik heb nooit eerder onderhandeld over mijn salaris en alhoewel ik in eerste instantie trots was dat ik een keer positie heb aangenomen, word ik er nu bloed en bloed chagrijnig van. Hoe kun je tot een salarisovereenkomst komen over de telefoon, een vluchtig belletje, terwijl de een op vakantie is en de ander aan het werk? Wat is dit voor iets belachelijks? We hebben een voorlopig bedrag vastgesteld en als ze terug is van …

Wat is alles toch anders. Anders dan ik het me ooit ingebeeld had. Het is veel makkelijker geweest dan ik dacht, enerzijds, emotioneel gezien. Ik mis mensen en Amsterdam en heb de grenzen van mijn fysiek enigszins overschreden door teveel te werken. Maar nooit echt heb ik het moeilijk gehad. Chamonix is stadje vol vreemde feestvogels en jonge avonturiers uit honderd landen, en het hotel des temeer. In een dergelijke context ben je niet gemakkelijk eenzaam of verloren. Er is altijd wel iemand die je, happig naar kameraadschap, mee naar een kroeg trekt en zijn of haar sores over je uitstort, iemand die wil gaan dansen, iemand die wil gaan drinken. De Zweedse collega’s vormen inmiddels een hechte groep die samen naar het park gaan of op het voorterras van het hotel liters bier naar binnen slaan. De rest van het bargespuis is doorgedraaid op een goede manier, wars van een groot aantal sociale conventies, zo nu en dan verandert er een in een krokodil, kruipt onder de bar, drijft af naar hogere sferen en …

Het vele werken heeft me uiteindelijk toch te grazen genomen. Afgelopen dagen spendeerde ik deels in bed met strepsils, ibu’s en telefoontjes naar mijn moeder, en deels in het hotel, gênant kuchend en snuitend boven de steriele borden van hotelgasten. Het heeft iets geks om ziek te zijn hier in Chamonix, gedwongen tot bedrust in een appartement dat ik pas sinds een week bewoon. Ik ken dit soort snotterende malaise alleen als een klassieke hindernis in een uitgedokterd leven waar het studie of hockey aantast. Het hoort niet bij de obstakels van een nieuw leven, of althans, als ik denk aan avonturiers en veroveraars dan denk ik aan zwaardwonden en schipbreuk, niet aan hardnekkige verkoudheid. Mijn rampspoed zou zich beperken tot eenzaamheid, geldgebrek en twijfel over de koers van mijn leven. In plaats daarvan vecht ik de aloude microscopische beestjes van mijn vorige leven. Wat het misschien vreemder maakt is dat ik ziek zijn associeer met de zorg van mijn ouders of oma, het regenachtige weer in Nederland en de kleurrijke dekentjes thuis op de …

Nu het balletje is gaan rollen ebt langzaam de behoefte weg om te schrijven over het proces van emigreren. Mijn leven krijgt vanzelfsprekende contouren die het noemen niet meer waard zijn, of wat zeg ik, die ontsnappen aan mijn bewustzijn of interesse. Ik werk. Als ik niet werk ren ik ergens een berg op. Mijn sociale leven bestaat uit mijn gekke collega’s, de Getuige op de camping en de meisjes van mijn yogaclubje. Ik zou het hierbij kunnen laten; een vinkje zetten bij emigreren en een biertje gaan drinken bij een van de vele pubs waar heel jong en ons-kent-ons Chamonix zich verzamelt. Nee, nee, nee, ik ben er nog niet, nu heb ik andere dingen om over te schrijven. De betrekkelijke stress van het achterlaten van zekerheid en het vestigen in nieuwigheid loopt misschien tegen het einde, maar daarvoor in de plaats komen de reflecties over de grote levensloop. Wat nu. Ik ben hier immers niet om tot in lengte der dagen Jäger te serveren. Chamonix is ergens nog dat stadje midden in de …

Kimberley is mijn profeet. Een jaar geleden trok ze op de bonnefooi naar Zwitserland en begon daar een leven dat zich vormde naar de willekeur waarin zoiets zich voltrekt; de grillen van een stad en haar mensen, het eindeloze aanpassingsvermogen en tegelijkertijd de vechtlust er iets eigens van te maken, het zich voordoen van kansen of de stugheid van het nieuwe bestaan, pech, geluk, alles wat maar opdoemt of wegblijft. Ze is me voorgegaan en heeft me gegidst door de werkelijkheid van het emigreren. Dankzij haar moet ik vaak om mezelf lachen. Er zijn een aantal wetten van weggaan: De wet van gemis, de wet van euforie, de wet van onverwachte vriendschappen en ‘wat doe ik mezelf aan’. Op sommige emoties en situaties kan ik gewoon gaan zitten wachten. En er is me iets opgevallen, iets dat steeds maar weer terugkomt, en ik geloof zoiets ook in het traject van Kimberley te herkennen, alhoewel ik het nog niet heb geverifieerd. Waar het mee begint is de wens om op een bepaalde plek een bestaan in …