Een Fietstocht onder de Sterren

Kimberley is mijn profeet.

Een jaar geleden trok ze op de bonnefooi naar Zwitserland en begon daar een leven dat zich vormde naar de willekeur waarin zoiets zich voltrekt; de grillen van een stad en haar mensen, het eindeloze aanpassingsvermogen en tegelijkertijd de vechtlust er iets eigens van te maken, het zich voordoen van kansen of de stugheid van het nieuwe bestaan, pech, geluk, alles wat maar opdoemt of wegblijft. Ze is me voorgegaan en heeft me gegidst door de werkelijkheid van het emigreren.
Dankzij haar moet ik vaak om mezelf lachen. Er zijn een aantal wetten van weggaan: De wet van gemis, de wet van euforie, de wet van onverwachte vriendschappen en ‘wat doe ik mezelf aan’. Op sommige emoties en situaties kan ik gewoon gaan zitten wachten.

En er is me iets opgevallen, iets dat steeds maar weer terugkomt, en ik geloof zoiets ook in het traject van Kimberley te herkennen, alhoewel ik het nog niet heb geverifieerd.

Waar het mee begint is de wens om op een bepaalde plek een bestaan in te richten dat in zekere mate voldoet aan je verwachtingen (bergen, vriendschappen, zekerheid), en tegelijkertijd, in het kader van avontuur en ontdekking, duizend verschillende vormen aan mag nemen. Er zit een soort tweeslachtig principe achter: Zorgen dat het gebeurt, en het laten gebeuren zoals het gebeurt. Sommige dingen kun je afdwingen, andere dingen wil je of kun je niet afdwingen. Daadkracht, onverschrokkenheid, creativiteit aan de ene kant; manoeuvres, volharding, timing, trucjes en listen.
En aan de andere kant: Geduld, rust, en vertrouwen. Het vermogen jezelf ten alle tijden te kunnen vermaken, dulden van tegenstand, een goed boek, genieten van wendingen, zweven op het avontuur.
Kimberley, herken je dit?

Maar wat bovenal mijn gemoederen bezighoud en het hele schipperen tussen ‘afdwingen’ en ‘op zijn beloop laten’ doet vervagen is het volgende: (Vergeef me het cliché)
De ongelofelijke waarde van familie, vrienden en herinneringen, de immense kracht die ik daaruit kan putten en die me telkens weer verrast, en het bizarre, overweldigende gevoel van vrijheid dat me overvalt wanneer ik bedenk dat Chamonix slechts één stad is, één keuze, en de hele wereld en mijn hele leven aan mijn voeten ligt.

Dat is emigreren.

Ik fietste naar huis op een nacht, vanuit mijn werk, en was mijn koplamp vergeten. De weg naar de camping ontbreekt vaak genoeg lantaarnpalen en dus zag ik regelmatig niets, geen bochten of gaten in het wegdek, geen indicatie van mijn richting.
Maar boven me was de lucht bezaaid met sterren, en links lagen de allerhoogste bergen met hun witte gletsjers in het bleke licht van de maan. En ik voelde alles, de intensiteit van al mijn keuzes, van de afgelopen vijf weken en alle jaren daarvoor.

En ja, Kimberley, ik dacht aan jou.

One Comment

  1. Ruby!!!!! kijk ik voor het eerst niet elke dag op jouw blog, en dan opeens dit. Kimberley is een profeet! Ik kan er niks anders over zeggen dat ik er door geraakt ben en daarop antwoorden, Ruby is een schrijver. Ik ben jou voort gegaan, maar dankzij jou kan ik elke stap die ik gezegd heb nog evalueren en verwerken, en me vooral verwonderen over hoe vet, ingewikkeld en mooi het leven is.

    Ik ga je volgende week opzoeken, donderdag waarschijnlijk of elke andere willekeurige dag daarna en dan kunnen we proosten op onze levenspaden, gekozen als geleid door onze keuzes, vrienden, ontmoetingen en passie!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s